نام فیلم( صد سال به این سالها) است.
اگر یک سرچ کوچک بزنید در توضیح این ضرب المثل چنین آوردهاند:
1- یعنی سال های زیادی مثل همین لحظه که خوشحال و شاد هستی، برایت تکرار شود.
2- این اصطلاح معروف را معمولا هنگام جشن ها، تولدها، شادی و خنده افراد به کار می برند. درواقع برای او آرزو می کنند این خوشحالی صد ها سال ادامه پیدا کند.
3-یعنی سال های زیادی را بهتر از این سال ها تجربه کنی. (به مخفف بهتر)
4- اصطلاحی معروف بین ایرانی ها است که وقتی کسی را که دوست دارند، شاد می بینند این ضرب المثل را می گویند. نوعی آرزو و دعای خیر هم محسوب می شود. از این حکایت معمولا برای بازگشت و دوباره اتفاق افتادن یک موضوع یا یک حادثه قشنگ استفاده می کنند.
5-البته میتوان دیدگاه دیگری هم به این ضرب المثل داشت، مانند اینکه اگر صد سال زمان ببرد بهتر از این است که در سالی باشیم که در از رنج و سختی به سر ببریم. اما اکثرا به طور مثبت این جمله را بیان میکنند.
حالا شما باید در انتهای فیلم تصمیم بگیرید که کدام معنی را انتخاب میکنید!
فیلم شروع خوب و بازیگوشانهای دارد که مخاطب را به ادامهی تماشا ترغیب میکند. خصوصا آنکه این فیلم یک درامِ خانوادگی ست.
فیلم دارای تیم بازیگری قدرتمند است و همچنین سایر عوامل فیلم نیز بسیار شناخته شده هستند. به عنوان مثال، فیلمبرداری، موسیقی و کارگردانی فیلم در دست افراد نامآشنایی ست.
طراحی چهرهها، لباسها و صحنهها به خوبی انجام شده است به طوری که مخاطب را کاملا وارد اتمسفر همان دههای میکند که فیلم در آن دارد روایت میشود.
همانطور که زندگی ایران(فاطمه معتمد آریا) روایت میشود، سیر اتفاقات اجتماعی و سیاسی کشورِ ایران هم روایت میشود.
در حقیقت ما شاهد مقاطع مختلف زندگی یک زن هستیم که با گریم بسیار خوبی به تصویر کشیده میشود.
درمورد بازی بازیگران و شخصیت پردازی در فیلم، میتوان روده درازی کرد اما اگر خلاصه بخواهم بگویم:
امین(با بازی پرویز پرستویی ) بیشتر یک نماد در فیلم محسوب میشود تا یک شخصیتِ پرداخت شده.
و علی (پسر خواندهی ایران، با بازی علی قربان زاده) نقش کوتاهش به عنوان یک فعال دانشجویی را خوب ایفا کرده است. او که اتفاقا خیلی زود هم به خواست دیگران از ایران میرود، در حقیقت شاید اشارهای به شدت کوتاه به این باشد که شروع مهاجرت های گسترده در ایران از همان زمان کم کم شروع به کلید خوردن کرده است.
هرچقدر بازی فاطمه معتمد آریا خوب است بازی رضا کیانیان معمولی ست و چیز خاصی ندارد که بتوان به عنوان سکانس طلایی با بازی او در فیلم از آن یاد کرد.
کسانی مثل من که سریال شهرزاد را از او دیدهاند میدانند که چه اعجوبهای ست پس نقش نسبتا کوتاهش در این فیلم آنچنان چنگی به دل نمیزند.
موضوع فیلم نسبتا تکراری ست اما با مجموعهای از نکات مثبتی که از فیلم گفتم ارزش دیدن را دارد و حتی میتوان تا حدودی آن را جزو فیلمهای (حالخوبکن)نام برد.
سکانسهای زیبا و دیدنی از نظر من:
یک:مکالمهی ایران و امین پس از سالها پشت میز خانهی ایران
دو:صحنهای که علی کوچولو وارد آشپزخانه میشود و در قابلمه را با آستینش برمیدارد
سه:صحنهی فرار سه دوست در ابتدای فیلم
چهار:سکانسی که از بالا فیلمبرداری شده از حیاط خانه، زمانی که ایران برای بدرقهی آرش رفته است.
پنج:صحبتهای آرش و دلدادهاش لبپنجره درحالی که آرش از تیرِ برق آویزان است
شش:سالگرد ازدواج رفیع و ایران
در پایان باید بگویم حتی اگر فیلم را دیدید و از محتوا، موضوع و هر چیزی از آن خوشتان نیامد، حداقل چشمهایتان برای حدود یک ساعت و چهل و پنج دقیقه کلی تصاویر زیبا دیده است که یکبار دیگر هنر استاد محمود کلاری را به رخ میکشد!
در پایان باید بگویم این فیلم تا حدودی مرا یاد فیلم آدمفروش به کارگرانی آقای کلاری میاندازد! که البته نقدش را هم نوشتهام، میتوانید بخوانید.