در کلاس های نویسندگی استاد شاهین کلانتری شرکت کردم و یکی از تمرین های اولیه ما نوشتن صفحات صبحگاهی بود .
تمرین ما به این صوت بود که باید هر روز به محض بیدار شدن و ثبل از انجام دادن هرکاری سه صفحه در یک دفترچه یادداشت می نوشتیم فقط سه صفحه اصلا مهم نبود چه چیزی بنویسیم فقط می نوشتیم بدون فکر کردن و مرور کردن و هرگز هر بر نمی گردیم
متاسفانه تا به امروز فقط موفق شدم 3 ماه این تمرین را انجام بدهم اما امروز صبح یک نکته جالب توجه من را به خودش جلب کرد .
تنها جملاتی که از یک سر رسید پرشده در ذهنم باقی مانده است چند جمله است
سگ همسایه -صدای پنچرگیری-تیک تاک ساعت.
من سه ماه از زندگی ام موقع بیدار شدن فقط این دغدغه هارا داشت .حالا همسایه ما که سگ داشت از اینجا رفته است .صدای پنچرگیری و صدای آهن بری و جوش کاری باهم تلفیق شده اند اما من هرگز متوجه این صدا نمی شوم و اذیتم نمی کند.بنظرم اصلا ساعت ما صدا نمی دهدو....
حیرت انگیز است این موضوع !من فهمیدم که می توانستم به چیزهای قشنگ تری دقت کنم و بنویسم و دغدغه های بهتری داشته باشم.
حالا شمایی که اینو متن رو میخونی چیزی که امروز باهاش درگیری اگر سه ماه دیگه یادت بیاد و بهش فکر کنی پشیمون نمیشی ؟ارزشش رو داره؟!؟