
ساعت از ۱۲ گذشته بود و سروصدای خیابون کم شده بود.توی دلم رخت می شستن و آشوب بود و شور میزد و هرچی کلمه که در این مورد بلدین رو تو ذهنتون بیارید ...
انگار عزیزترینم کسم رو از دست داده بودم و من برای گریه کردن و فریاد زدن همه وجودم تلاش بوداما صدایی از من در نمی اومد بغض داریم تا بغض انقدر سنگین بود که راه نفسمو بسته بود ،گل گاوزبون خوردم ،قهوه خوردم،آرام بخش خوردم...اما انگار نه انگار...
باید چیکار میکردم به کی زنگ میزنم اون وقت شب؟اصلا زنگ زدم، چی باید میگفتم؟
گوشیمو برداشتم و هدفون رو گذاشتم توی گوشم چشمامو بستم و یک آهنگ رو پلی کردم...
رفت آن سوار کولی، با خود تو را نبرده
شب مانده است و با شب، تاریکی فشرده
کولی کنار آتش رقص شبانهات کو؟
شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟
این آهنگکجا بود ؟تاالآن کجا بود این آهنگچرا انقدر خوبه؟چرا انقدر خود منه این آهنگ؟!؟
راست میگفت اون رفت و منو نبرد ؟!؟
این رفتن کی قرار بود تموم بشه؟
مگه فعل" رفت "ماضی نیست؟
مگه گذشته نیست؟
پس چرا هنوز ادامه داره؟