مهندس مریم هویتطلب
سالها پیش وقتی برای دورۀ فوق لیسانس (ارشد) به شریف آمدم، ابتدای کار کلاسهای خشکِ تئوری، چهرههای عبوس، راهروهای طویل و درهای بسته بهنظر ملالآور میرسید؛ آن هم بعد از دورۀ شاد و پرهیجان دروسِ کاربردیِ لیسانس!
اما خیلی زود به مردی با چهرۀ خندان و پُرانرژی و متفاوت برخوردیم، مردی که در راهرو در سلامگفتن به تازهواردها پیشدستی میکرد و با عبارت «سلام خانم مهندس! سلام آقای مهندس!» ما را که هنوز بهدرستی طعم مهندسی را نچشیده بودیم سر ذوق و نشاط میآورد.

این فرد آقای «شاملو» مسئول سالن سمعی – بصری بود. بیرون از این سالن آقای شاملو با فروتنی و مهر به همه آبنبات تعارف میکرد اما در داخل این سالن با چهرۀ جدی حضور داشت، گویی مهمترین مسئولیت دنیا به عهدهاش بود. بههنگام ارائهها - که آنزمان میتوانست درس، سمینار، پروژۀ کارشناسی، ارشد و یا دکترا باشد - عادت داشت روی صندلی کنار درب بنشیند. اتاق را ترک نمیکرد، نه فقط برای اینکه کمیوکسری نداشته باشیم، بلکه حواسش به موضوع و نحوۀ ارائه هم بود. شاید برای همین بود که روزی از من پرسید: «خانم مهندس این عدد رینولدز یعنی چه؟» شگفتزده شدم از شهامت، علاقه و کنجکاویش و سعی کردم خیلی ملموس عدد رینولدز را برایش توضیح بدهم. شوقی که در چشمانش بود را هرگز فراموش نمیکنم! حس تعلقی که در او بود از عشق میآمد و همین بود که نمیتوانستیم متوجه او نباشیم. او به دانشکده متعلق بود و دانشکده به او!