یادم میآید اولین روزی که دانشکده را دیدم، با ذوق و شوق فراوان از یکی از سالبالاییها پرسیدم: «یعنی همۀ کلاسهامون اینجا برگزار میشه»؟ او هم با ذوق و شوقی فراوانتر جواب داد: «نه. هیچکدومش اینجا برگزار نمیشه»! خب من بهعنوان یک ورودی جدید که از ابتدای ورودش به دانشگاه، دنبال طاقهای آجری شریف گشته بود و آنها را اولین بار، نزدیک دانشکدۀ خودش یافته بود، با خودم گفتم: «حتماً در حالت کلی قاعده اینه که کلاسها تو دانشکدهها برگزار نمیشن»! امان از آن روزی که قرار شد میانترم برنامهنویسی در یکی از کلاسهای دانشکدۀ کامپیوتر برگزار شود. لابی، کلاس، اتاق انجمن علمی، بیشتر از دو طبقه دانشکده، حتی آسانسور و ... مفاهیمی بودند که تا آن روز به وجود آنها در دانشکده فکر هم نکرده بودم! نکند میخواهید بگویید که محور در دانشکدۀ قدیم هم، اتاق داشت؟ واقعاً مکانیکیها انسانهای قانعی هستند!
به هر حال کرونا آمد و ما را از دانشکده که هیچ، بلکه از دانشگاه هم بیرون کرد. وقتی برگشتیم، دانشکدۀ جدید داشتیم؛ دانشکدهای که کار و کاسبیمان را کساد کرد. میپرسید کدام کار و کاسبی؟ همان نظرسنجیگذاشتن در مورد اینکه بالاخره بچههایمان دانشکدۀ جدید را خواهند دید، یا نوههایمان یا نتیجههایمان یا ... . بگذریم. اکثر شما این تفریحات را درک نکردهاید. پس بهتر است حس آثار باستانی بودنم را کنار بگذارم و بر روی نقاط مشترک تأکید کنم.
بیایید به دانشکدۀ جدید برویم. در مورد مسیر قرار نیست حرفی بزنم. میتوانید برای کسب اطلاعات بیشتر، به شمارۀ قبلی خمش مراجعه کنید. از طبقۀ همکف شروع میکنیم. لابی همچنان برای ما مفهومی ندارد. ما در حال حاضر، یک فضای کاملاً خالی در همکف دانشکدهمان داریم که فوق فوقش میتوانیم وسط آن سفرۀ هفتسین بچینیم و لذت ببریم! واقعاً چه نیازی به وجود میز و صندلی در همکف دانشکده دارید؟ محور، صنفی، سالن مطالعه و سایت برای نشستن کافی نیستند؟ مگر این اتاقها کاربرد دیگری هم دارند؟ اخیراً که G5 هم در اختیار دانشجویان قرار گرفته است. نکند انتظار دارید رییس دانشکده، اتاق خودش را هم به نشستن شما اختصاص دهد؟ بیایید برویم داخل این اتاقها. اتاق محور که تقریباً بزرگترین اتاق طبقۀ همکف است و مشکل خاصی ندارد. اتاق صنفی هم بدون نقص است (کمی هم قانع باشید دیگر! مورد برای ایرادگرفتن زیاد داریم). سالن مطالعه کمی کوچک است؛ اما مگر این تنها سالن مطالعۀ دانشگاه است؟ اگر از پردیس شمالی خارج شوید، کمی ورزش هم میکنید و به سلامتیتان هم کمک میشود! و اما سایت! کدام دانشکده را دیدهاید که دو تا سایت داشته باشد؟ اینکه هر دو اتاق کوچک هستند، اهمیتی ندارد. فوقش این است که کلاسهای آموزش نرمافزار در یکی از آنها برگزار میشود و بقیۀ دانشجویان، از اتاق دیگر، بهصورت مجازی کلاس را دنبال میکنند. خداوند سامانۀ کلاسهای مجازی شریف را از ما نگیرد. آخرین نکتهای که در طبقۀ همکف حائز اهمیت است، وجود دو عدد کلاس در آن است. طبیعتاً باز هم برای کلاسهایمان آوارۀ ابن سینا و آموزش هستیم و بساطِ دادن خبرهای خوب به ورودیها هم همچنان برقرار است.


حتماً برایتان سؤال شده که هشت طبقه دانشکده دقیقاً به چه چیزی اختصاص داده شده است. اگر هم سؤال نشده، سعی کنید برای خودتان سؤال ایجاد کنید. برای پاسخ به این سؤال، شما را دعوت میکنم به مشاهدات میدانی! از پلهها بالا برویم تا به طبقۀ اول برسیم. خودتان را خسته نکنید. تا چشم کار میکند، آزمایشگاه است. البته برای ایجاد تنوع، دو عدد دستشویی هم در انتهای راهرو وجود دارد. صبر کنید. این دستشوییها چوبلباسی و بعضاً سطل آشغال ندارند. بنابراین به نفعتان است که سبکبال وارد شوید. اگر هم دختر هستید و فکر میکنید راهروی دستشویی محل مناسبی برای درستکردن سر و وضعتان است و توقع دارید کسی در خارج از دانشکده شما را نبیند، سخت در اشتباهید. شیشۀ پنجره کاملاً شفاف است. تازه آینه هم نداریم. پس لطفاً به طبقۀ همکف مراجعه کنید. با تشکر!
طبقۀ بعدی، طبقۀ ششم است. چرا؟ چون پایینآمدن از پلهها راحتتر از بالارفتن از آنهاست. با آسانسور به طبقۀ ششم میرویم و از پلهها پایین میآییم. توقع ندارید که برای هر یک طبقه، مزاحم آسانسورهای پیر و زحمتکش دانشکده شویم؟ این عزیزان، هم به گهی تند و گهی خستهبودن معتقدند و هم به آهسته و پیوستهبودن! نمیدانم دقت کردهاید یا نه، اما ظرفیت هر سه آسانسور، سیزده نفر است؛ کاری نداریم که دقیقاً چطور قرار است سیزده نفر در آنها جا بگیرند. اما خداوکیلی قبول کنید هر چشمی که طبق استانداردهای جهانی، بینا محسوب شود، تشخیص میدهد که این سه آسانسور، هماندازه نیستند. راستی یادتان باشد که برای رفتن به طبقۀ ششم، از یکی از آنها نمیتوانید استفاده کنید. این هم یکی دیگر از هیجانات زندگی! اصلاً دانشجو جماعت را به طبقۀ ششم چه کار؟ اتاق اساتید، اتاق استراحت اساتید، اتاق جلسات و تمام. طبقۀ بعدی، یعنی طبقۀ پنجم، شامل بخشهای اداری دانشکده است. در این طبقه، سالن شورا را داریم که فعلاً آن را در ذهن داشته باشید تا بعد. و اما طبقۀ چهارم! اتاق اساتید، اتاق جلسات، چند آزمایشگاه، بنیاد حامیان شریف و نکتۀ بسیار مهم، نمازخانۀ اساتید؛ یک اتاق خیلی کوچک که اسماً برای نمازخواندن اساتید هم خانم و هم آقاست، ولی رسماً برای همه. خواهشمندم به نوشتۀ روی در توجه فرمایید و به نمازخانۀ ساختمان آموزش مراجعه فرمایید. بنده شخصاً تجربۀ نمازخواندن در اتاق یکی از اساتید، ده دقیقه مانده به قضاشدن نماز را دارم که بهوضوح تقصیر خودم است و نمیتوانم شلوغبودن این نمازخانه را بهانه کنم. بگذریم.

طبقۀ سوم، همان طبقۀ اول است، بهاضافۀ سالن سمینار. از همین الآن گفته باشم که پسفردا ایراد نگیرید که چرا محور برنامههایش را در سالن سمینار دانشکده برگزار نمیکند و ما را آوارۀ دانشکدههای دیگر میکند. ظرفیت سالن سمینار دانشکدۀ مکانیک کمتر از جمعیت هر ورودی آن است؛ یعنی ۱۳۰ نفر. در نهایت میرسیم به طبقۀ دوم که آن هم همان طبقۀ اول است، البته این دفعه بهاضافۀ یک اتاق جلسات. این چندمین اتاق جلسات بود؟ آفرین! سومی. البته اگر سالن شورا را حساب نکنیم. قطعاً همۀ این اتاقهای جلسات لازم هستند و هیچ دلیلی ندارد که یکی از آنها را به کاربرد دیگری مثلاً نمازخانه اختصاص دهیم. از اتاقهایی که تابلو ندارند هم حرفی نزدم؛ چون اطلاعاتی موجود نیست و احتمالاً به ما مربوط نمیشود. پس لطفاً برای ادامۀ مشاهدات، با آسانسور به طبقۀ منفی یک مراجعه کنید. این طبقه، مشکل خاصی ندارد؛ به جز یک فضای خیلی بزرگ بلااستفاده. میز و صندلی هم که طبیعتاً نداریم.
خب تمام شد. میتوانید بروید پی زندگیتان. البته صبر کنید. اگر احیاناً نیاز به تجدید قوا دارید، میتوانید از درِ پشتی دانشکده خارج شوید. خدایی کدام دانشکده را دیدهاید که به فکر تجدید قوای دانشجویانش هم باشد؟ پس خدا را شکر کنید که همین دانشکده را هم داریم و از مکانیک قدیمی خلاص شدهایم. البته که همواره جا برای بهترشدن وجود دارد و مسئولان دانشکده نیز پذیرای انتقادات و پیشنهادات شما عزیزان هستند!