امیرمحمد طهماسبی، ورودی 97 مهندسی مکانیک
یک ساعت به عید مانده بود و با خانواده داشتیم پای تلویزیون گریه میکردیم، اما هرکدام به یک دلیل. بابا با بغض به لبخند پستههای توی بشقاب آجیل خیره شده بود. از فردا فک و فامیل، همه به خانهمان میآمدند و از بین دریای نخود کشمش، قلاب میانداختند تا پستههای گرانقیمت را صید کنند. با خودش میگفت کاش پستهها نمیخندیدند تا حداقل باجناقش ناچار میشد با دندان آسیاب، پسته را باز کند و کوفتش شود و در انتها با ناامیدی، آنها را به بشقاب برگرداند. بعداً میتوانست پستهها را بشوید و خودش تنهایی بخورد. بگذریم! مامانم داشت گریه میکرد؛ چون داشت تلویزیون میدید. چرا؟ احسان علیخانی است دیگر. دوباره از در پشتی یکی را آورده بود وسط صحنه و فیلم هندی درست کرده بود؛ تا به ما ثابت کند که شب عیدی، بدبختترین آدم روی زمین نیستیم. هرچند همانجا برایمان سؤال پیش میآید که چرا باید خودم را با مردی که 37 بار رفته خواستگاری و از بابای عروس جواب رد شنیده و الآن با چشم گریان روی آنتن است مقایسه کنم؟ کمی عزت نفس داشته باش مرد! مثلاً من خودم کلاً قبل از اینکه به خواستگاری بروم، از خود دخترها جواب رد میشنوم. از یک جایی به بعد، حس کردم که شوخی است! برای همین، تصمیم گرفتم یک دور به همهی دخترهای دانشگاه پیشنهاد بدهم که آخرین مورد قبل از اینکه چیزی بگویم، گفت: «میخوای بیای خواستگاریم؟» گفتم: «بابا چرا همچین فکری میکنین؟! حالا شاید جزوه خواستم ازتون. ولی آره درست حدس زدی!» که به من گفت: «احمق من استادتم!» آنجا بود که رفتم آموزش و خودم درس را حذف کردم. اوضاع خیلی خیط بود. بعد هم در بیوی اینستایم نوشتم «عقاب همیشه تنهاست، اما لاشخورها همیشه باهماند.» و تصمیم گرفتم کلاً بیخیال شوم. اما هیچکدام از اینها دلیل گریهی من نبود. چند دقیقه پیش، پروژه آپلود شده بود. تنها دلخوشیام، «با عرض تبریک بابت سال نو و آرزوی تعطیلاتی مفرح و شاد!» اول صورت مسئلهی پروژه بود که باعث شد یادم بیاید که استاد، هنوز هم ما را دوست دارد و هنوز هم میشود تعطیلاتی مفرح و شاد داشت. در آن لحظه دوست داشتم خانم دکتر میرسیدی، به برنامهی علیخانی بیاید و بگوید: «من خودم سه تا پروژه تو هفتهی اول تعطیلات عید داشتم؛ ولی تعطیلات شادی بود و چیزیم نشد!» بابایم که میدانست برنامهی علیخانی و پسته، برایم بیاهمیتتر از این حرفهاست، باظرافت پرسید: «تو چرا گریه میکنی؟» گفتم: «پروژه دارم.» گفت: «پسرم تو خودت انتخاب کردی جور دیگری زندگی کنی!» منظورش انتخاب رشته بود. راست هم میگفت. آنجایی که در دوراهی علاقهی پدرم و علاقهی مادرم، مهندسی مکانیک، علاقهی مادرم را انتخاب کردم، باید فکر این حرف پدرم هم میبودم. بگذریم. مهم این بود که شب عید بود. توپ شلیک شد و همدیگر را بغل کردیم.
سکانس بعد: شب- داخلی- داخل اتاق- پای لپتاپ