فاطمه زرگرباشی، ورودی ۹۴ کارشناسی و ۹۸ ارشد مهندسی مکانیک

پنج سال پیش بود که به همراه پدر و مادرم برای ثبتنام در دانشگاه به تهران آمدم. فضای جدید، آدمهای جدید، محل زندگی جدید، همهچیز تازه و نو بود. من هم پر از انرژی و آرزو و آماده برای فتح قلههای بزرگ بودم. ترم و درسها شروع شد. طبیعتاً مدتی طول کشید تا با روال درسها آشنا شوم و روی دور بیفتم. این مدت که تمام شد، احساس کردم که خواندن این درسها بهتنهایی نمیتواند مرا مهندسِ خوبی کند. باید کارهای دیگری هم انجام دهم تا یاد بگیرم و تجربه کنم. به استاد راهنمایم ایمیل زدم و خواستم حضوری صحبت کنیم (یاد آن دوران غیرکرونایی بهخیر!). میدانستم ممکن است دانش فعلی من به اندازهی اینکه بتوانم در پروژهای فعالیت کنم، نباشد؛ اما آنقدر اشتیاق داشتم که حاضر بودم هر چیزی را یاد بگیرم تا کار محولشده به خودم را انجام دهم؛ حتی حاضر بودم جلوجلو درسهای ترمهای آینده را بخوانم. مسئلهام را با استاد درمیان گذاشتم. گفت: «درسهایت را بخوان!»
- درسهایم را هم خوب میخوانم ولی باز هم وقت اضافه دارم.
- پس ترم بعد واحدهای بیشتری بردار.
- استاد، حالا اگر بخواهم یکیدوسال دیگر در پروژهای شرکت کنم، چه چیزی نیاز دارم؟ میتوانم از الان آنها را یاد بگیرم.
- [باسردی]: خب برو نرمافزارها را یاد بگیر.
این پاسخ استاد، هرچند، بخش یادگیری نرمافزارهایش توصیهای حقیقی و مفید بود، اما با چنان دید سرد و دستکمگیرانهای به من گفته شد که مانند آب یخ، تا مدتی اشتیاقم را فرونشاند. به اواسط ترم دو که رسیدم، باز هم آن انرژی و انگیزهی فوقالعادهام باعث شد برای درخواست ملاقات استاد دیگری اقدام کنم. با دوستم به آنجا رفتیم و دربارهی مشکلات خودرویی کمی صحبت کردیم؛ ولی از آنجا هم توصیهی دندانگیری برای حال فعلی خودمان دریافت نکردیم. این باعث شد باز هم تا مدتی سراغ این قضایا را نگیرم و اشتیاقم خیلی کم شد. سال دوم به بعد، به مسابقههایی که در دانشگاه برگزار میشد، روی آوردم و حقیقتاً تجربههای بینظیری در آنها کسب کردم. سال سوم، بار دیگر با ناامیدی به سراغ یکیدوتا استاد رفتم؛ ولی این دفعه خیلی تحویل گرفته شدم! انگار اکثر استادها به همکاری با دانشجوهای سالاولی علاقهای ندارند؛ اما به سالسومیها و چهارمیها چرا! خب من هم شروع به همکاری در پروژهها کردم. آنجا بود که فهمیدم سال اول به سراغ استادهای مناسبی نرفته بودم وگرنه استادانی بودند (البته معدود) که برای دانشجوهای سالاولی هم تره خرد بکنند و تحویلشان بگیرند. آن برخورد استادهای سال اول، باعث شده بود که من آن اشتیاقِ فوقالعاده که حاضر بودم کارهای سختی را به خاطرش انجام دهم، از دست بدهم. بعدش هم فعالیت داشتم؛ اما با انگیزهی معمولی و با تلاش معمولی! البته همین فعالیتها هم برای غنیکردن رزومهام عالی بودند؛ اما چه چیزی ارزش این را داشت که من آن نیروی فوقالعادهام را از دست بدهم؟ هیچ چیز! بله، درسخواندن هم مهم است؛ چون همین درسها، پایهی فعالیتهای بعدی اکثر مهندسان مکانیک هستند؛ اما خلاصهکردن هدف دانشجو در درسخواندن؟ موافق نیستم. نیروی عظیمی در دل تکتک دانشجوهای جوانِ سالاولی وجود دارد که میتواند به کارهای بزرگی بیانجامد؛ البته اگر ناامیدی را به سراغشان نیاوریم.
ورودیهای 99 عزیز، ورودتان را به عرصهی جویندگی دانش تبریک میگویم. راه شما تازه آغاز شده و امیدوارم با نشاط و سرزندگی در آن پیش بروید. به خدا توکل کنید، به تواناییهایتان باور داشته باشید و با عزتنفس جلو بروید. نگذارید هیچ فرد و هیچ شرایطی امیدتان را بدزدد. نیروی عظیم درونیتان را فعال کنید. از دانشجوییتان لذت ببرید و قلهها را فتح کنید. به سرزمین فرصتها خوش آمدید.[1]
[1] Welcome to the land of opportunities!