علی محدثزاده، ورودی 97 مهندسی مکانیک
و چه زیبا نامگذاری کردهاند. محور در طی این سالها، همواره کانون و «محورِ» همدلی و دوستی بودهاست. روحیهای که شاید یکی از بزرگترین خلأهای انسان مدرن باشد، که گویی آدمی کمکم فراموشش شده که زندگیای اجتماعی دارد و بدون کمک و همیاری دیگران، زنده نخواهد ماند، یا لااقل آن چیزی را که دارد، نمیتوان زندگی نامید.
شاید بهترین خاطرات دوران دانشجویی بسیاری از بچههای مکانیک، بهنحوی با محور گره خوردهباشد. بهترین اوقاتمان یا در فضای محور بوده یا همراه فعالان محور و یا در راستای اجرای یکی از برنامههای آن. و تجربههایی که به کمترین بهایی به دست میآمد، در فضایی صمیمانه. تجربهٔ کار گروهی، همدلی، احساس مسئولیت، مدیریت یک پروژه، تامین منابع انسانی، مدیریت بحران و ...

محور فضایی است برای بلند نگاهکردن و بزرگ فکرکردن. جایی است که میتوان به سوی اجراییکردن هر ایدهای حرکت کرد. جایی که معمولاً وقتی قدم در وادی اجرا میگذاری، راههای زیادی که برای پیمودن در مقابل خود میبینی، متعجبت میکنند. چه بسیار مسیرهایی که اصلاً به فکرت هم خطور نمیکنند و چه ارتباطهایی که میتوان برقرار نمود و چه همراهیهایی که میشود طلب کرد.
حالا محور بیستوهشتم شروع به کار نمودهاست؛ در فضایی که کرونا، عامل ناامیدی بسیاری است و سدِ راهی برای بسیاری دیگر. این ویروس کوچک که گویی آمده تا عجز انسان را به رخش بکشد، ما را از نعمت حضور در کنار هم محروم کرد ولی محور از حرکت باز نمیایستد. به هر صورتی که شده تلاشمان را میکنیم تا محوری شاداب و فعال داشته باشیم. تا جایی که امکان دارد، میخواهیم باز هم در کنار هم خاطراتی خوب رقم بزنیم و در ضمن فعالیتها، نکاتی یاد بگیریم. این بستر آماده است برای فعالیتهایی جدید و سازنده؛ محوری که بر گسترهٔ تجربههای موفق دورههای قبلش تکیه زده ولی نیروهایش تازه نفساند و دیدی بلند دارند.
به امید موفقیت همگی اعضا و فعالان محور در راستای این همیاری بزرگ ...