بیمقدمه سلام! سلام بر ... راستی دوست داری از این پس چه صدایت کنند؟ دانشجو، شریفی، خانم یا آقای مهندس یا ...؟ اصلاً تصورت از این واژهها چیست؟ به چه کسی دانشجو میگویند؟ کسی که بهجای مدرسه، در دانشگاه درس میخواند؟ شریفی کیست؟ کسی که از سد بزرگ کنکور عبور کرده و وارد دانشگاه صنعتی شریف شده است؟ مهندس هم حتماً همان کسی است که از یک رشتۀ مهندسی فارغالتحصیل شده است. راستش را بخواهی، اگر فقط این برایت مهم باشد که آدمها چه صدایت میکنند، میتوانی به همین تعریفها یا حتی شاید کمتر بسنده کنی؛ اما واقعیت این است که دانشجو و شریفی و مهندس و خلاصه این قبیل عناوین، به این راحتیها قابل دستیابی نیستند. طول میکشد تا واقعاً دانشجو شوی، طول میکشد تا بتوانی روراست با خودت، به شریفیبودنت افتخار کنی و خیلی بیشتر از ۱۴۰ واحد تلاش لازم است تا تبدیل شوی به یک مهندس واقعی!
اینها را نگفتم که همین اول، بترسانمت و ذوقت را کور کنم. راستی یادم رفت ورودت به شریف را تبریک بگویم؛ تبریکی که واقعاً لایقش هستی! خب من هم چهار سال پیش دقیقاً همینجایی بودم که تو ایستادهای؛ خوشحال بودم از رسیدن به آنچه که برایش تلاش کرده بودم و اغراق نیست اگر بگویم که حتی از دیدن آجرهای قرمزرنگ شریف لذت میبردم و هنوز هم میبرم! ذوق و شوقت را نگه دار و با تمام وجودت تلاش کن که صرفاً تعدادی عنوان را یدک نکشی.
راستی صبر کن! دانشگاه فقط این چیزها نیست. روز فارغالتحصیلی باید بتوانی به تجربههای تلخ و شیرینی که در روزهای دانشجوبودنت ساختهای، افتخار کنی و باید بتوانی چیزهایی را که علاوه بر ۱۴۰ واحد یاد گرفتهای، بشماری. باید در این روزها بزرگ شوی؛ خیلی بیشتر از چهار یا پنج سال! به خودت قول بده که دیر یا زود، تبدیل شوی به آن کسی که واقعاً لایقش هستی. دوست جدید من، به دانشکدۀ مکانیک شریف خوش آمدی!