
زهرا کرمی، ورودی ۹۸ مهندسی مکانیک
این روزها، در این همپوشانیِ ۹۰ درصدیِ زندگی و درس و دانشگاه، همه جا بحث گله و شکایت و اعتراض، داغِ داغ است. آمدیم اطرافمان را رصد کنیم، چالشها را ببینیم و کمی راجع به آن قلمفرسایی کنیم؛ جز این تنشها که روح و روانها را نشانه گرفته بود، نیافتیم. البته که چشمها را باید شست و جور دیگر باید دید؛ اما این تنشها و درگیریهای روزمرهی یک دانشجو با این همهگیریاش زیادی توی چشم بود!
در این شماره، از شرایط سخت گفتیم، از درکنشدنها، بیاعتناییها، از فشار همهجانبهی کرونا و ددلاین و امتحان! حتی گله کردیم از استادان راهنما، از مشاوران دانشگاه، از بدنهی دانشگاه که ایّهاالناس! به دادمان برسید؛ نظارهگر فرسایش جان و عمریم! سراغ خیلیها رفتیم و خیلی سوالها پرسیدیم. گفتیم شاید آنها هم در پی راه چارهاند؛ همانها که باید در پی راه چاره باشند... تا آنجا که کلام مجال میداد، ابعاد مختلف تنشهای روحیروانی یک دانشجوی -خصوصاً شریفی- را به تصویر کشیدیم و بعد تا آنجا که در توان بود، آنچه میخواستیم را طلب کردیم. این شماره در این برههی تاریخ به یادگار بماند. آیندگان بدانند چه روزهای سختی که بر ما نگذشت...!
مخاطب عزیز! اگر دانشجو باشید، میان گلههایمان، راهکارهایی برای گذرانِ کمی آسانترِ دوران، خواهید یافت. اگر استاد باشید، شاید فرصتی باشد برای آنکه از نگاه ما -دانشجوها- به اطراف بنگرید و البته خوب است به مثابهی اثرپذیری از یک تلنگر، کمی به فکر فرو روید و آن کلام که در فکر و جان اثر گذارد، حقیقتاً در عمل نمایان میشود! اگر کسی باشید که دستتان به جایی میرسد و یا حتی انتظار میرود که دستتان به جایی برسد (!)، امیدواریم پس از مطالعهی این شماره، کمی بیشتر و عمیقتر ببینید، بیندیشید و چاره بیابید.