
سید پارسا قزوینی، ورودی ۹۸ مهندسی مکانیک
نفسی عمیق بکش. چشمانت را ببند. چند کلمه را میگویم؛ به آنها فکر کن و سعی کن با هرکدام یک جمله بسازی: دانشگاه، دانشجو، مکانیک، دریا، خوابگاه، شریف. چه شد؟ نشد؟ اگر نشد طوری نیست! بگذار برایت از سال قبل خودم بگویم. من هم همینطور بودم. فقط من نه؛ احتمالاً اکثر دانشجوها همین حس را داشتند. بعد از یک سال درسخواندن برای کنکور، برای شریفی که اصلاً نمیدانستم کجاست، بالأخره پایم به همان نمیدانمکجا باز شده بود. شریف برای من عادل فردوسیپور بود. شریف را یک فرودگاه میدیدم که همه با یک چمدان در حال رفتن هستند! بگذارید برگردم به روزهای اولم. در همان روزها، همین سؤال را کسی از من پرسید و جوابی دادم که اکنون که به آن فکر میکنم، خندهام میگیرد. جوابم چه بود؟ دانشجو در نظرم انسانی بود با یک عینک تهاستکانی! (البته بعداً فهمیدم تعدادی از دانشجوها دقیقا همینطورند.) مکانیک برایم همان مهندسی شیمی رویاهایم بود، با چاشنی معادلات نیوتون و البته کسب رضایت پدر و مادر. اطلاعاتم دربارهی دریا که صفر مطلق بود! خوابگاه هم ...، از این مورد بگذریم؛ این مورد، وصفشدنی نیست. هرچه گذشت، تعداد این کلمات کم که نشد، بیشتر هم شد. البته که بخت با من یار بود و با افرادی آشنا شدم که نگذاشتند این مرحلهی گذار از مدرسه به دانشگاه، سخت و طولانی بگذرد. نه اینکه آسان بود، نه؛ زندگی همواره سختیهایش را دارد، چه برسد به وقتی که چنین تغییر مهمی رخ میدهد. اگر فکر کردید میآیید دانشگاه و راحت میشوید، سخت در اشتباهید. حداقل برای من که برعکس بود! نمیخواهم تصویری منفی از دانشگاه برایتان ترسیم کنم. اتفاقاً دوران دانشجویی خیلی شیرین است و حتی سختیهایش هم شیریناند. صرفاً میخواهم تصور دقیقتری پیدا کنید. تمام دوستانم در این شماره تلاششان بر این بوده که همین تصور را برایتان دقیقتر کنند. حال آرامآرام چشمانت را باز کن. لبخندی بزن و با انرژی این مسیر را شروع کن!
این شماره از خمش را تقدیم میکنیم به تو!