محمد مهدی رسولی ثانی آبادی، ورودی 97 مهندسی مکانیک
ششم شهریور ماه امسال، مثل بقیۀ روزها شروع شد. تا اینکه خبر شوکهکنندهای، در رسانههای دانشگاه پخش شد؛ حوالی ساعت 7 و 30 دقیقه صبح، اتومبیل خانوادۀ خلیلی که در راه سفر به برازجان بودند، به تیرهای برق کنار جاده برخورد کرده بود. متأسفانه در این حادثه، علیرضا به همراه پدر و مادرش از دنیا رفتند. هرچند علیرضا دیگر در بین ما نیست، اما خاطرات و دستاوردهایش، هرگز فراموش نخواهند شد.

علیرضا خلیلی 20 شهریور 1379 در بوشهر چشم به جهان گشود و 2 هفته مانده به تولد 20 سالگیاش، چشم از جهان فروبست. اصالت علیرضا، به شیروان (از توابع خراسان شمالی) برمیگردد. او دوران راهنمایی و دبیرستان را در مدرسه تیزهوشان شهید بهشتی سپری کرد، در کنکور سراسری ریاضی سال 97، رتبه 92 را کسب کرد و در رشتۀ مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد.
اگرچه با علیرضا به اردوی ورودی مشهد رفته بودیم، اما اولین برخورد ما برمیگردد به کلاس زبان دکتر عسگری. علیرضا برعکس من در درس زبان، بسیار توانمند بود و همین نکته، زمینهساز دوستی ما شد. در ادامه، یکی از خاطرات شیرین دوستی با علیرضا را تعریف میکنم:
بخش زیادی از خاطرات من و علیرضا، به بدمینتون مربوط میشود. تا قبل از همهگیری ویروس کرونا، ما به همراه چند نفر از دوستان، به سالن جباری (که بیدلیل به آن جواد میگفتیم) میرفتیم و بازی میکردیم. تقریباً اواخر آبانماه سال 98 بود که برای مسابقات قهرمانی بدمینتون دانشگاه ثبتنام کردیم. بعد از گروهبندی، مشخصشد که علیرضا در بازی اول، باید به مصاف یکی از قویترین بازیکنان مسابقات - که درانتها نیز عنوان سومی را کسبکرد - برود. به هر ترتیب، علیرضا بازی اولش را بدجور به حریفش واگذار کرد. روند انجام مسابقات، اینگونه بود که همۀ بازیکنان، در مرحلۀ اول، دو بازی انجام میدادند. همۀ ما به غیر از علیرضا، بازیهایمان را انجام دادهبودیم و حذف شده بودیم. علیرضا تنها کسی از میان ما بود که برای رفتن به مرحلۀ بعدی شانس داشت و اگر بازی بعدش را میبرد، به مرحلۀ بعد صعود میکرد. خوشبختانه، داوری مسابقات به عهدۀ ما شرکتکنندهها بود و من و کلینی - یکی از دوستان علیرضا - داوری بازی دوم او را به عهده گرفتیم و همۀ تلاشمان را کردیم که علیرضا نتواند برنده شود. درنهایت هم موفق شدیم و علیرضا از مسابقات حذف شد. بعد از این اتفاق تا دو هفته، علیرضا با ما صحبت نمیکرد.
شاید امروز نبودِ علیرضا در میان ما تلخی جانکاهی باشد، ولی خاطرات شیرین دوستیمان مرهمی بر این درد است.