ویرگول
ورودثبت نام
مَِهدی
مَِهدیقبرستان نوشته‌های عُریان من.
مَِهدی
مَِهدی
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

چمن های بی‌حصار آقای ماسک

از امروز صبح که فهمیده‌ام ایلان ماسک در آفریقا به دنیا آمده یک جوری شده‌ام.

انگار مغزم می خارد. انگار یک چیزی با عقل جور در نیاید. بعضی وقتها داستان زندگی این آدم معروف ها آدم را بدجور دیوانه می کند. هیچ چیز توی زندگی اینها عادی نبوده و نیست. مثل زندگی ما در این گوشه از دنیا که هیچ چیزش عادی نیست. مانده‌ام چرا از لای ما یک ایلان ماسکی، رونالدینیویی، رولینگی، تسلایی، هیتلری چیزی در نمی آید؟!

ما که همه شرایط آنها را داریم. همه مواد لازم برای خری میان خرها شدن را داریم. بی پولی، به دنیا آمدن در شهر های کوچک و خانواده های معمولی. بدبخت بودن پدر خانواده. بی توجهی از سوی جامعه، طرد شدن از سمت دولت، محدودیت به مقدار لازم و ...

انگار تمام معادلات دنیا در این نقطه جغرافیایی برعکس کار می کند. اینجا بی پول و درمانده دیده به جهان گشودن، یعنی بی پول و درمانده دیده به روی جهان بستن.

اینجا ته چاهی است، در آخر دنیا دست راست. هرچقدر می خواهی داد بزن. دست و پا بزن. صدایت به گوش خدا هم نمی رسد. انگار یک بار یک جایی زندگی کرده باشیم، و حالا داریم جهنم آن روزها و کارهایی که کردیم را می‌گذرانیم. یک عده ای را هم آورده اند گذاشته‌اند دور و برمان و هی می گویند ببینید چقدر آزاد هستند. ببینید چقدر پسرها و دختر های خوبی هستند. چقدر خوشحال‌اند. ببینید چقدر دندان هایشان سفید است. چقدر ماشین هایشان سفت و راحت و براق است. چقدر خیالشان شبها راحت است. که چمن حیاطشان بی حصار است. ببینید و بدانید که اگر شما هم خوب بودید الان می توانستید کنار آنها زندگی کنید. و با آنها غذا بخورید.

حالا در زندگی قبلی مان چه غلطی کرده ایم که این روزها دارد اینگونه می آید و می رود هیچکس نمی داند.

کاش لااقل بگویند تقاص کدام گناهمان است که دیگر تکرارش نکنیم.

من یکی نای تکرار این اوضاع را در زندگی بعدی ام ندارم…!

روزنوشتیادداشتروزمرگیایلان ماسک
۱۰
۱
مَِهدی
مَِهدی
قبرستان نوشته‌های عُریان من.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید