با صدای«به به آقای نوری» سرم را از توی
موبایلم بیرون میکشم و بالا را نگاه میکنم.
مرد کوتاه و گرد اندامی نیمی از مغازه را پر کرده.
پسرکی که انگار از زیر زغال بیرون کشیده باشند، نیمی از جسهاش از پشت مرد پیداست.
آقای نوروزی انگار گردن ندارد. سرش روی تنش میچرخد و به من سلام میکند.
زیاد پیش میآید که آدمهایی بیایند و من نشناسمشان ولی آنها صمیمانه سلام کنند.
من هم واکنشم را با واکنش پدر تنظیم میکنم.
هرچقدر او با غریبه ها گرم بگیرد، من هم گرم میگیرم؛
پسرک زغالی انگار از زمین و زمان خجالت میکشد.
نمیخواهد حتا یک متر از آقای نوروزی فاصله بگیرد. انگار یک متر آن طرفتر، آب میشود و میمیرد.
پدر رو میکند به در و رو به دیوار میگوید:
- این همون آقا علیِ؟
آقای نوروزی یک لحظه هم از لبخند عقب نمیافتد.
سینهاش یک وجب جلوتر از سرش، میگوید:
+ بله، خود خوشه.
- بزرگ شده. ماشاالله.
آقا علی سعی میکند پیراهن بنفش آقای نوروزی را سفت تر بگیرد.
- ماشاالله... کلاس چندمه؟
+ مدرسه نمیره هنوز.
- عه! مگه چند سالشه؟
+ پونزده روز دیگه میره تو هشت.
- خب پس باید سر درس و مشقش باشه الان
دیگه!
+ فعلا تو خونه باهاش کار میکنیم. سال بعد
انشالله...
+ باریکلا. معلومه پسر با ادبیه.
- با ادب ترینه مهندس. گلی از گلها.
حیف یکم خجالتیه بچم...
مگه نه علی؟
علی کوچولو به نرمی پوزخندی میزند و لپ های سیاهش از هم دور میشوند.
گوش هایش عقب نشینی میکنند و پیشانیاش
پایین میافتد و نگاهش سو بالا میشود.
صدایی آرام و دلسوزانه به گوش میخورد.
+ مشکلش حل شد دیگه؟
آقای نوروزی یک دستش را تا آرنج میگذارد روی میز و میگوید:
- فعلا که نه، دادگاه گفته وایستیم تا طرف از سیستان و بلوچستان بیاد اینجا.
+ کی میاد؟
- معلوم نیست. گفته همین هفته میاد.
+ فعلا بچه دست شماست؟
- قانونا باید بره پرورشگاه ولی خب من نذاشتم.
دو سه بار مامور اومد سر و صدا کردیم باز رفتن.
+ خیره انشالله...
- تو این دنیا آدم نه کار خیر میتونه بکنه نه شر.
+ درست میشه.
- درست چی میشه مهندس؟ درست اگه شدنی
بود این بچه اصلا به دنیا نمیومد.
این را که میگوید با همان دستی که بالای میز است به علی کوچولو اشاره میکند.
میترسم پسرک این حرکت را دیده باشد.
اما نه!
علی آقا غرق در نخ آویزانی از پیراهن آقای نوروزی شده و معلوم نیست دارد آن را توی خیالش به چه میبافد.
+ به هر حال خوش حال شدیم. سر بزنید بازم.
نفسی میگیرم. سر جایم اینور و آنور میشوم.
آقای نوروزی رفته است. علی کوچولو را با خودش برده است.
مغازه اما هنوز پر است. پر از دیالوگ هایی که بوی نامردی میدهند.
+ شناختی؟
سرم را میچرخانم و میگویم:
- نه والا!
+ این همون بنده خدایی بود که داستانشو
تعریف کردم گفتم از یه دلال بچه خریدن.