مغازه رضا شمر که چه عرض کنم. پنجاه متر خرابه از چپ و راست و چسبیدن به یقه پیادهروی پنج متری و نگاه سنگین آقا رضا با یک صندلی اداری زوار در رفته و لشگر یله پیره مرد هایی که از روی عابرین حرف های عمو رضا را خط میبرن، یعنی قلمروی عمو رضا؛
یک بار که احساس بزرگتری محسن سماق گل کرد بود، بیخ سایهبان گیمنت صادق گفت:
_ از اینجا که میرید پایین از جلوی مغازهی عمو رضا رد نشین. رد هم شدید تو چشاش نگاه نکنید.
گفتیم چشه مگه؟
گفت: شما هنوز نمیفهمید. فقط گوش کنید.
سال بعد هم دوباره یک جایی گفت:
_ عمو رضا یکم با بقیه مردا فرق داره. حالا بزرگ شدید خودتون میفهمید.
الان بیست سال از آن سالها میگذرد و من هروقت که گذرم از قلمروی عمو رضا گذر میکند، قدم هایم را تند میکنم. دو سه بار که احساس کردهام
حواسش نیست، یک دور توی مغازهاش را چشمی گرداندهام.
شرط میبندم در آن مغازهی کوچک و تاریک، از بیست سال پیش تا الان، حتا یک شیشهی عسل هم فروخته نشده.
درست مثل پنیر تله موشی، که هربار مقدارش حفظ میشود.
البته به جز وقتهایی که عجلهای نباشد، اکثر وقتها راهم را کج میکنم و از آن طرف خیابان میروم.
منتها یا عمو رضا اینطرف خیابان هم بِپا گذاشته است یا مغازهدار های اینطرف خیابان هم با بقیه مرد ها فرق دارند.
یک بار یکی که الان یادم نمیآید که بود، گفت عمو رضا مربی تیم ملی کبدی یا یک همچین چیزی بوده. بعد عکس هایش را از روی اینترنت نشانم داد.
یک مرد احتمالا صد و پنجاه کیلویی بلند قامت
که صورتش به چهره همینگوی میماند که جدیت چهره تولستوی را رویش دوخته باشند، کنار ده دوازده زن اندونزیایی یا شاید فیلیپینی سفید و خندان ایستاده و لبخند میزند.
اینکه چطور عمو رضا از آنجا به اینجا رسیده را نمیدانم، فقط میدانم قبلا آنجا بوده و الان اینجاست. که برخلاف تصور عوام از لبخند هایش پیداست که اینجا را خیلی بیشتر دوست دارد.
این را هم میدانم که سر صبحی ننه باران دست محمد، نوهاش را گرفته بود و کشان کشان در کوچعی کنار مغازهی عمو رضا با صدای خش دار قدیمیاش داد و بیداد میکرد که
+ از سنت خجالت بکش شمر بی خدا...