نمیدانم چند سال پیش این عکس را کجا دیدهام و چرا توی گالریام سیوش کردهام که هنوز همانجاست و نمیخواهم حذفش کنم.
هرچه بوده چند سال است که این عکس توی گالریام مانده تا امشب آن را از آن ته مه ها در بیاورم و بگذارم جلومان تا در دمای احتمالا زیر صفر، در یک پارس صفر، بنشینیم و دربارهاش بنویسیم.
حسی که این تصویر به من میدهد حس این است که انگار آدم به هیچ نقطهای بر روی زمین وصل نباشد.
که به هیچکس و هیچ چیز و هیچ کجا تعلق نداشته باشد.
انگار خیلی مهم نیست که فردا چه میشود!
همینکه فردا بیاید و ما در فردا حضور داشته باشیم کافیست. که تهش به قول خیام «تا کی غم آن خورم که دارم یا نه؟ پر کن قدح باده که معلومم نیست، کین دم که فرو برم، برآرم یا نه؟»
یا به قول چاووشی «اینهمه دیوانگی را با که گویم؟»
اگر بخواهم این تصویر را با یک جمله ترجمه کنم، باید بگویم «اینهمه دیوانگی را با که گویم…؟»
گاهی دنیا که به سازت نمیرقصد هیچ، از رقصیدن تو به ساز خودش هم ناراضیست، و مدام ساز را عوض میکند.
