بند کفشهایم دوباره باز شده است. مثل یال های
اسبی قهوهای، خودشان را در یاد میرقصانند.
با نوک انگشتهای توی جیبم در حال مذاکرهام.
قانعشان میکنم. با این شرط که اینبار جوری ببندم که انگار هرگز این کفشهای لعنتی را در نخواهم آورد.
پیادهرو باریک و دراز است. تاریک و کم رهگذر.
مثل اینکه شهردار گرامی، پاک این خطه محتاج را
از یاد برده.
مرتضی میخواند. ما هم کم و بیش، هرکجا که آهنگش به دلمان بشیند، با او میخوانیمش.
هر پنج دقیقه یکی از کنارمان رد میشود.
دوست دارم بدانم توی سرش دارد چه به خودش
میگوید؟
برمیگردم رو به حسن و میگویم:
- حسن. خدا مهربونه بخون...
حسن بی برو برگرد میزند زیر خواندن.
ترمزش را میکشم که:
- کجا مرد حسابی کجا؟ اولا که وقتی کسی ازت
آهنگی درخواست میکنه میری از اولش میخونی. دوما یه تشریفاتی، یه گلو صاف کردنی.
حسن مکثی میکند و با تن صدای پایین گردنش را تکانی میدهد و میخواند.
به خیابان اصلی میرسیم. خیابان شلوغ است.
مردم میآیند. میروند. کجایش را نمیدانم. دختر
های جوان مثلا خیلی خفن بازی در میآورند و بدون شال و روسری توی پیادهرو ها میپلکند.
از جلوی یک بوتیک مردانه رد میشویم. با حرکت نصفه نیمهی گردن که تعدد کلاه هودی هایی که پوشیدهام، اجازه نمیدهند کاملش کنم، میگویم:
+ نمیدونم چرا از مردایی که بوتیک دارن بدم میاد!
مرتضی میخندد. دلیلش را میپرسد.
میگویم نمیدانم، شاید چون تا به حال مرد بوتیک دار دلنشین ندیدهام.
از جلوی شیرینی فروشی دور میدان رد میشویم.
انگار کل نور مغازه های دور میدان، ریخته باشد
تو ویترین شیرینی فروشی.
دوتا دونات بیشتر توی سینی جلوی ویترین نمانده. نگاهشان میکنیم و رد میشویم.
حتا یک دقیقه هم مکث نمیکنیم. یک نفر نیست بگوید وایستادن و یک دل سیر نگاهشان کردن که
خجالت ندارد. اصلا شاید بعد از ده دقیقه زده هم شدید. که دیگر بهتر.
اول طالقانی مینشینیم روی چار تکه صندلی سیمانی. یک بار هشت نه ماه پیش، غلط نکنم با خود حسن بودیم که یکی از صندلی سیمانی های آنطرف جوب را با هزار مسیبت، کشان کشان آوردیم جای آن صندلی چند نفره تا نقش میز را برایمان بازی کند.
هنوز همان جاست. هرکی میآید و میرود همانجا میگیرد مینشیند.
گوشی ام را در میاورم و میزنم صدا را ضبط کند.
حسن توی خودش است. مرتضی بیرون. همیشه بیرون بوده. تا به حال مرتضی را توی خودش ندیدهام. خیلی که بخواهد توی خودش باشد، وقتی که یک نفر کنارش باشد است. بشود دو نفر عمرن.
من اما دست خودم نیست. بروم توی خودم دیگر رفتهام. اینکه چند نفر دورم هستند و کجا هستم را خیلی نمیفهمم.
چیز زیادی برای توی خودم رفتن ندارم. حالم بد نیست.
ولی حسن که نشسته کنار دستم هی دارد توی من سنگینی میکند. جلوی خودم را میگیرم. خودم را از تو پس میزنم.
حسن هم همین است. کمی ول و شل تر.
ببیند رفتهام توی خودم، میافتد توی خودش.
دوست ندارم این اتفاق بیفتد.
نشده که ما به هم برسیم و نخوانیم. میزنیم زیر خواندن. مرتضی دختر قوچانی میخواند. حسن دختر شیرازی میخواند. من دختر جای خاصی را مد نظر ندارم.
من چه کج رفتاری ای چرخ میخوانم.
بلند میشویم و راه میرویم. به سمت بالا.
هیچوقت اینکه «کجا برویم» و «چه بکنیم» به چپمان هم نبوده.
توی پیادهرو برای خواندن، یک موضوع میاندازم وسط.
- بیاید به یاد کسایی که الان اینجا نیستن آواز بخونیم.
بعد خودم، یکی را میاندازم تو سکوت شکل گرفته.
- مثلا علی.
همهمان آهنگ علی را میدانیم.
توی پیادهروی خالی و ساکت و سرد و تنگ خیابان طالقانی، فریاد میزنیم.
+ دیگه عاشق شدن،
ناز کشیدن، فایده نداره... نداره...
سرم را میاندازم پایین. بند جفت لنگه کفش هایم باز شده و دارد با ریتم خواندن ما خودش را بازی میدهد.