زندگی رفت که برگردد

خواستم داستان بنویسم. نشد. الان دارم درباره اینکه نمی‌توانم داستان بنویسم، داستان می‌نویسم. هرچه می‌آید سر زبان یا قورت می‌دهم، یا می‌نویسم و بعد با فشار انگشت اشاره بر روی یک کلید از صد و سه کلید صفحه کلید پاک میکنم. می‌ترسم به اصطلاح دست ساز خودمان «بیرون پسند» نباشد.
حال و روزم، بدجور گرفته است. البته داستان نویسان گفته‌اند اگر می‌خواهی یک داستان خوب بنویسی نباید این را بگویی. باید خیلی زیرپوستی نشانش بدهی.
ولی من الان، طوری گرفته‌ام که نشان داده شدنم، نه خوبیت دارد، نه امکان.
ته گلویم، تمام حرف هایم دارد توی تشت یکه‌گی، خیس می‌خورد.
نمیدانم جای کیست، صندلی همیشه خالی کنارم؟!
بین خودمان باشد چند شب پیش خواستم
برای اولین بار در بیست سالگی سیگار بکشم.
بعد یک نخ سیگار از پاکت بیرون کشیدم و گرفتم جلوی چشم‌هایم.
چند دقیقه نگاهش کردم.
ذهنم رفت توی باشگاه. رفت توی سالن فوتسال. رفت توی شش و نیم صبح های پارک ملت. رفت توی ترک نوشابه و فست فود.
رفت توی دیالوگ آن روز متین، که وقتی داشت بند کفش هایش را می‌بست گفت.
+ ورزش رو بدنت نشسته. باریکلا...

حالا نه که یعنی یک نخ سیگار زندگی سالم آدم را دود کند و بفرستد هوا، نه؛
ولی من آن تکه‌ی سیاه روحم را خوب می‌شناسم. اگر شل کنم، کارم تمام است.
این، آخرین باریست که روی پاهایم ایستاده‌ام. یک سانت بلغزم، شاید دیگر آدم های دورم را ندیدم.
نخ سیگار را برمی‌گردانم توی پاکت، اما پاکت را نگه می‌دارم.