نشستهایم دور آخرین میدان شهری که خودش یکجور آخر است.
چای دوممان است.
شیرینی کشمشی و شیرینی شکلاتی خشک گرفتهایم.
کشمش های داخلش را در میآورم.
شیرینی توی دستم پودر میشود. کفری میشوم.
مردی سیه پوش، با لباس هایی آویزان، شکمی بیرون زده و شتر قد ایستاده آنطرف خیابان و دارد با تلفنش حرف میزند.
خط نگاهش را که بگیری صاف میخورد تو صورت ما.
اول یک طرف دیگر خیابان زیر یک ساختمان نیمه کاره نشسته بودیم.
همانجا ما را دید و آمد پنج متر آنطرفتر ایستاد.
ما که آمدیم اینطرف خیابان تا از سماور سوپری آبجوش برداریم دنبالمان آمد.
حالا جلوی سوپری ایستاده و دارد ما را که وسط میدان نشستهایم نگاه میکند.
موبایلم را از جیبم بیرون میکشم و میگیرم بیخ گوشم.
بعد در حالی که چایی کیسهای را توی لیوان بازی میدهم، نگاهم را میاندازم روی مرد شتری.
در همین حالت با جواد که حالا از زاویه
دیدم خارج است حرف میزنم.
+ بذار الان منم یه جور بترسونمش فلنگو ببنده.
چشم هایم تنگتر شده.
از روی مرد چشم برنمیدارم.
هر چند ثانیه سرم را تکان میدهم.
انگار میگویم، «آره، خودشه.»
مرد شتری آرام آرام از جلوی ماشین کنار میرود و به پشت آن گام برمیدارد.
بالا میرود. بعد از خیابان رد میشود. و در سیاهی دهانهی یکی از کوچهها محو میشود.
گوشی را پایین میآورم.
برمیگردم رو به جواد.
+ آدما از چیزایی که نمیدونن چیه میترسن.
جواد تو خودش است.
البته اگر دقیق تر بگویم توی خودش نه.
بیشتر توی دختر رضا سوریست.
شاید دارد فکر میکند چطور از یک ننه بابای مفنگی، همچین کمالاتی بیرون میآید؟
سر جواد با لیوان چایی بالا میرود. لیوان پایین میآید. سر اما همچنان بالاست.
+ ماه ماهیه امشب مهتی
+ ماه همیشه ماهه کاکتوس...
یک پاترول دو در گوجهای که آنتنش از پشت ابر ها را خراش میدهد میآید و جلوی سوپری نگه میدارد.
جواد یک نفس باز شروع میکند.
+ عاخخخخخ، بری نیایی مهتی، بری نیای.
- کجا بری خره؟ توام کشتی ما رو با این بری نیای.
عادت مکالمه با جواد است. از یک جایی به بعد وقتی خیلی توی موضوعی عمیق شده باشد دیگر صحبت های تو برایش توی پسزمینه پخش میشود.
+ فکر کن از صبح ماشینو بردی دادی روغنشو عوض کردن. چرخا رو باد زدی.
بردی کارواش. چار صبم درا قفل. فلاکس چایی. سیم آهنگ...
- سیم آ یووو اِکسسس
+ هرچیییی. سیم هرچی مهتی.
بندازی تو جاده فقط بری...
هی نگران این نباشی که راه برگشتت
دور نشه.
بلند میشویم و میرویم سمت سماور سوپری.
لیوان ها را میگیریم زیر شیر. مرد سوپری بیرون میآید و در حالی که ابرو هایش از شدت اخم جابهجا شده میگوید:
+ نحوشیده آقا، تازه ریختم.
سیم های جواد اتصالی دارد.
هنوز چیزی نگفته خودم جمعش میکنم.
+ بیا بریم، بسه دیگه. شبه...
ساعت دو چهل دقیقه شب است.
امشب هم اذان را زنده میشنویم و بی نماز خانه میرویم.