کم سن و سال تر که بودم یک روز دم دمای صبح
با یکی از همین شر و شور ها که از اواسط مهر پارسال آمده بود
به مدرسهی ما دعوام شد.
از همان روزهای اول ذات خبیث و قلدرش شفاف بود. سر جا باهم دعوا کردیم. وارد کلاس که شدم دیدم با کیف روی صندلی من نشسته. رفتم جلو و گفتم :اینجا جای منه!
سرش را برگرداند و با لحن تمسخر آمیزی گفت: حالا جای منه.
عصبانی شدم، به تنگ آمدم. حوصلهی هیچی را نداشتم و این علف هرز هم سر راهم سبز شده بود. کیفم را گذاشتم کنار، دستش را گرفتم و گفتم: پاشو بریم دفتر.
پاشد کیفش را گذاشت، گفت بریم.
- منو از دفتر میترسونی؟! من اندازهی موهای سرم دفتر رفتم!
این را که گفت آخرین سنگرم فرو ریخت. آخرین دادگاه عدالت،
آخرین فرصت. آخرین درگاه اصلاح. ته دلم خالی شد و گفتم بشین.
ولش کن، شر میشود. پاش میرسید درگیر هم میشدم. ولی من بچهی آرامی بودم. هیچوقت اهل جنگ و ستیز نبودم. در مدرسه اعتباری دست و پا کرده بودم. نمیارزید خرابش کنم.
.
راستی، اینها را گفتم که بگویم دیروز دم غروبی کنار خیابان به دیواری تکیه داده بودم و انتظار دوستی را میکشیدم که ناگهان صدای داد و بیداد از کوچهای در ان طرف خیابان شدت گرفت!
رد شدم آن طرف، سرکی کشیدم.
- من اندازهی مو های سرم کلانتری بودم سرهنگ، منو از چی میترسونی ؟
لحظهی آخری که سرش را هول دادند توی ماشین صورتش را دیدم. خودش بود ؛