
خیزش غم
چهره پریشان
گویی باز باران
بی ترانه بی بهانه میزند دانه به دانه
اینگونه غمگین بر دیار این گونه؛
دیده ها مسموم است
دل شکستن ها جمله مرسوم است
هفته هاست خانهی مان خالی از نور است؛
نشستهایم به تماشای هدر رفتن این عمر
این ساعت و این ثانیه ها.
مریض احوالیم
گریانیم
دلخوش که انسانیم؛
این حالت از احساس چه وفادار است!
این خاک چه دلگیر است
چگونه اینگونه شد؟!
کسی دوید؟
شاید کار او باشد!
که بود و که دید؟
.
پ.ن : دمی ایستاده در غبار
نفسی تازه کردیم!
.
- مهدی داورپناه✏️