
سوار تاکسی که شدم طبق روال و پیرو ادب،
به راننده سلامی کوتاه کردم،اما جوابی نشنیدم!
البته ناجوانمردانه نباشد اگر میلی به گفتن این
حقیقت که سرش را تکانی خسته داد ندارم؛
مردی که روی صندلی شاگرد نشسته بود پرسید:
چقدر میشه آقا؟
راننده که گویا نشنیده بود پرسید:ها؟
.
سه چهار روز بعد که صبح امروز باشد،گذرم دوباره
به تاکسی و راننده های افسرده دلش خورد؛
در را باز کردم،نشستم و قبل از بستن در با
رویارویی اول سلام دادم،با کلامی گرم مواجه نشدم،اما به سردی کلام من هم نبود.
ده دقیقه بعد دست در جیب بردم و در حالی که
به نرخ کرایه تاکسی از یاد رفته می اندیشیدم
پرسیدم:چقدر میشه؟
راننده که گویا نشنیده بود پرسید:معذرت
میخوام آقا متوجه نشدم!
.
پ.ن:حوصلهی کلمات رو داشته باشیم،
دنیا جای قشنگ تری میشه .
.
?مهدی داورپناه✏️