طبق روال هر روز
ساعت پنج صبح
با صدای زنگ نه چندان ملایم موبایلم
از کوچه پس‌کوچه‌های خواب کوتاهم
با نارضایتی دل کندم.
البته یه وقتایی هم هست که بدون هیچ صدایی
بی دلیل چشامو باز میکنم!
ولی خب کم پیش میاد.
هندزفریم رو زدم به گوش و کتاب صوتی
گربه زیر باران از ارنست همینگوی
که دیشب دانلودش کرده بودم رو پخش کردم
همینطور که داشتم صبحونه می‌خوردم و سعی میکردم
که بفهمم چی داره توی گوشام بالا و پایین میشه؟!
پخش کتاب متوقف شد!
به صفحه موبایلم یه نگاه انداختم ، رد تماس.
دوباره رفتم سمت صبحونه و خوردن پنیری که
بیش از حد شور بود و چایی شیرینی که محاسباتم
موقع درست کردنش تو نسبت نبات به چایی
به مشکل برخورده بود.
دوباره صدا ، برش رشته‌ی افکار...!
جواب دادم و گفتم : بله؟
صدایی تند و سرد
که یعنی چرا رد تماس میدی
گفت : نمیااای؟؟
و من با صدای بی صدایی گفتم: تو راهم
قطع کردم و بیخیال کتاب شدم چون تمام
تمرکزم بهم ریخته بود و دیگه گوش کردنش
هم فایده‌ای نداشت.
رفتم سراغ یه طنین بی محتوا تر
که بشه تقریبا بدون فکر لذت برد.
اسپیکرو گذاشتم توی کیف و کفشامو پام کردم،
صدای گنجشکای باغ روبه‌روی خونمون
حال خوبی داشت
راه افتادم...
هفت هشت دقیقه بعد
رسیدم پیش بچه ها ، بالای پارک
_ساعت خواب؟؟!
+دیشب دیر خوابیدم
_توپ آوردی؟
+اوهوم
صدای زیر لب تیکه انداختن های اون پسره
که از اولشم ازش خوشم نمیومد
بدجوری رو اعصابم بود؛
ناگهان صوت قدم!
به اون پیر زن باحاله که هر روز زود تر از همه
میومد پارک و عقب عقب راه می‌رفت و با اون
صدای بامزش با همه سر صحبت رو باز میکرد...
دیروز قول داده بودم که دیگه ایندفه دیگه
اسپیکرم رو بیارم.
میگفت کل اینایی که هر روز میان پارک واسه ورزش
بهم میگن بهش بگو اهنگشو بیاره!
یه ترک معروف پخش کردم ، همونی که میگه:
امشب به بر من است و آن مایه ناز
یا رب تو کلید صبح در چاه انداز
میدیدم
که لبخند تنشو اروووم و با ریز صدا وِلو کرده
روی لب آدمایی که از اونجا رد میشدن؛
صدای باد
صداب آب
صدای برگ
صدای نور
صدای این جریان زمان.
.
پ.ن: راستی اگه صدا نبود چی می‌شد؟!
.
|مهدی داورپناه✏️???|
عکس: خودم ?
