گیر کرده بود، از صبح تا الان فکرش به هرکجا بگی رفته بود.
از سوپری مُسلم گرفته تا فرش فروشی کاظم خان گردنش را پیش هر کس و ناکسی کج کرده بود. این شهر خیلی نامرد است، خیلی؛
تنها امید و آخرین سنگرش آپارتی سید بود. سید محمد صادق.
ولی آن سر شهر بود. چارهای نداشت. کلاهش را کشید سرش و پوتین های مُردنی آقا را پایش کرد. لباس سبز ارتشی داشت.
از اینها که ساده و یکدستن. قیافهاش داد میزد که بچه کار است.
دم هر بانک و صندوقی وایمیستاد نگاهش را میانداخت تو، دنبال ساعت میگشت. تا صبح ساعت هفت وقت داشت. الان ساعت
هفت غروب است. تا به پایین برسد میشود هشت و نیم. سید هشت میبندد. پول تاکسی ندارد. آخرین باری که جایی را پیاده نرفته باشد یادش نیست. ناگزیر به سریع تر و بزرگ تر قدم برداشتن میشود.
دست آخر چاره چیست؟!
رسید، نزدیکای هشت بود ولی سید نبود!
معلوم بود آن روز اصلا دم مغازه نیامده. از جمالی، اوستا کار مغازهی بغلی سوال کرد.
- نیست، رفته مشهد.
به یکباره تمام تکیه گاهش فروریخت. ته دلش خالی شد اما نگذاشت
جلوی جمالی اشک چشم هایش را بگیرد. گفت دست شما درد نکند و زد بیرون. به سخت ترین شب زندگی علی خوش آمدید؛
رفت دم خانهی عمو مصطفی، چهار سال بود که با او صحبت نکرده بود. از وقتی آقاش مرد، از وقتی عمو مصطفی ارث پدربزرگش را بالا کشید. رفت و آمد ها از هم پاشید.
اما علی ، اه علی...
غرور،
زجر،
برهوت زندگی،
پرتگاه ناامیدی،
زنگ زد ، عمو پایین آمد.
وقتی باید جلو کسی که یک عمر ازش متنفر بودی غرورت را زیر پا بگذاری و اگر لازم شد پایش را هم ببوسی. حتما باید دلیل محکمی داشته باشی. دلیلی محکم تر از زندگی. مثلا مرگ؛
نشد، جواب سر بالا شنید، برگشت.
رفت بیمارستان، التماس کرد. گفتن از ما کاری ساخته نیست.
تمام شب بیدار بود. دم خانه ها، مغازه ها، سر چهار راه ها.
ان شب، یک شهر به او پشت کرد.
.
از شما چه پنهان، مادر علی صبح روز بعد چند ساعت بعد از هفت صبح از دنیا رفت.
آه، چه دنیای نامردی. چه کوچه ها و در های نامردی.
روزی تک تک این در ها را خواهم شکست. دیگر هیچ دری نباید به روی هیچ کودک غم زدهی محتاجی بسته شود.
.
پ.ن: این شما و این خواندنتان و این رفتنتان. ولی علی همچنان صبح ها با غم تازهای افزون بر مصیبت های بیشمارش از خواب برمیخیزد.
.
- مهدی داورپناه ✍?