امروز
چه در خانه
چه در مدرسه
و چه در دل کوچه پس کوچه های خسته
من و هم نسل هایم قربانی رویاهای خاک خوردهی
بزرگتر ها میشویم.
.
نوجوانی که میتواند یک نوازندهی درام باشد
بار رویای پدرش را که همیشه آرزو داشته
یک سیاستمدار باشد را به دوش میکشد و در اعماق وجودش
نوازندهی درام شدن را برای تحمیل به کودش،که شاید
او،خود میتواند یک پزشک موفق باشد نگه میدارد.
.
پسری را میشناختم که میگفت ما در خانهیمان فرصتی برای
فکر کردن به اینکه میخواهیم در آینده چهکاره شویم را نداریم.
صبح ها که به مدرسه میروم مابقی روز را هم که در باغ
مشغول به کار هستم.
و فکر میکنم اگر درس هایم را پاس نکنم دیگر همه چی
تمام است و من همچون پدرم محکوم به کار ابدی در باغ و
باغچه ها خواهم شد.
.
برایش از استیو هاروی میگفتم
که چطور با فقر و لکنت زبانش دست و پنجه نرم میکرد
تا به رویای کار در تلویزیونی که در سر داشت برسد.
از هفتمین رئیس جمهور آمریکا که قلبش تکه تکه تر از
هر آدمی که میشناختم بود. ولی او یک جنگجوی اندوهگین واقعی بود.
از مرتضی سلطانی که روزی در عمق کودکی برای یک
جفت کفش روز ها و هفته ها کفش واکس میزد.
.
اما دیگر دیر شده بود
پدرش فرصت ارزشمند رویا پردازی را از او گرفته بود
و با کمک جامعه آن را برای همیشه نابود کرده بودند.
پسرک را به یک ماشین تبدیل کردند و او را
برای همیشه از زندگی کردن منع