فائزه دختری نقاش بود. هنری و عاشق کتاب بود.
یک کتاب هم نوشت که چندان خوب از آب درنیامد. عجیب هم نیست، او که نویسنده نیست.
عنوانش هم این بود:
" الاغی که مایه افتخار همهی الاغ ها شد "
فائزه یک روز صبح ، وقتی طبق روال هر روز رفت پای میز نقاشی. متوجه چیز عجیبی شد.
فهمید او هرگز تا به کنون گلدان نکشیده!
دو سه دقیقهای فکر کرد. بله، همینطور بود.
هیچ گلدانی را به یاد نیاورد!
تصمیم گرفت بزند به دل گلفروشی ها و سفالگری ها
تا گلدانی بخرد، بیاورد خانه و ده ها بار آن را بکشد.
دو خیابان بالاتر به گلفروشی بهادریان رسید. گلفروشی قشنگی بود. فائزه چرخی زد و آمد بیرون.
با خود فکر کرد آن چیزی که میخواهد را اینجا ندارد.
تا گلفروشی بعدی خیلی فاصله نداشت. با خودش گفت میروم آنجا را هم میبینم، اگر چیز به درد بخوری نداشت، برمیگردم همین گلدان صورتی با خال های زرد را میگیرم. فائزه رفت. آنجا را هم زیر و رو کرد. چیز به درد بخوری نداشت.
فائزه برنگشت.
مغازهی عمو سه ایستگاه آن طرف تر بود. عمو رضا،
همان که گلفروشی داشت.
سوار مترو شد، رفت گلفروشی عمو. آنجا راحت بود.
تا دو ساعت پیش عمو رضا ماند. حرف زدند و چایی خوردند. چای خوردند و حرف زدند. عمو فقط گلدان های ساده داشت. بی رنگ و لعاب. از آنهایی که باید خودت رنگشان بزنی، از همان سفالی ها.
عمو پشت مغازه اتاقکی را اجاره کرده بود برای سفالگری.اینها را هم خودش ساخته بود.
فائزه رفت آن طرف شهر!
رفت باغ یاس. هوا تقریباً تاریک شده بود. آنجا دیگر هرچه بخواهی هست.
یک ساعت و سی و شش دقیقه طول کشید.
ناگهان در باغ یاس متوجه گلدانی ارغوانی با طرحی سنتی روی آن شد.
دلش را گرفته بود. همان را برداشت.
رفت تا حساب کند.
ای داد بیداد، کیف پولش را جا گذاشته بود...
.
- مهدی داورپناه ✍?