مرگ، جهانهای موازی و جاودانگی
اثر: مهرسا محمودسلطانی
مرگ، در نگاه من، نه پایان که دریچهایست به جهانهای بیشمار،
جهانهایی که در کنار هم میرقصند و در عین حال، یکیاند.
هر مرگ، پلکی است که تو را از یک واقعیت به واقعیتی دیگر میبرد،
جایی که زمان و مکان دیگر محدودیت ندارند،
و تو در جریان نور و سکوت، آزاد میشوی.
جهان موازی، جایی است که تو در شکلهای گوناگون ادامه داری،
نه به عنوان «من» که شناخته میشوی،
بلکه به عنوان تجربهای از هستی بیانتها،
که هر بار با هر نفس، با هر فکر،
در جهانی دیگر پژواک مییابد.
جاودانگی، نه زندگی در کالبد،
بلکه تجربهٔ نور مطلق و بیکرانگیست.
تو، قطرهای هستی که در دریا فرو میریزد،
هر قطره، هر موج، هر جریان،
همه بازتابی از یک اصل بیپایاناند.
در این جاودانگی، مرگ نه پایان است و نه آغاز،
بلکه سفر پیوستهای به سمت نور مطلق.
هرگاه از خود بگذری، مرزها فرو میریزند،
زمان از دست میرود، و تو در جریان جهانهای موازی و بیکران،
با همهٔ هستی یکی میشوی.
تو دیگر محدود به یک مکان و یک زندگی نیستی،
بلکه همهٔ هستی در تو جاری است و تو در همهٔ هستی.
مرگ، در این نگاه، استاد و راهنماییست،
که به ما یاد میدهد هیچ چیزی پایدار نیست،
و جاودانگی نه در ماندن،
که در رها شدن و یکی شدن با مطلق است.
و پس از مرگ؟
تو دوباره و دوباره زاده میشوی،
در شکلهای گوناگون، در جهانهای موازی،
اما هر بار، کمی بیشتر از خود میگذری،
و به همان نور بیانتها نزدیکتر میشوی،
تا در نهایت، هیچ و همه، تو و خالق، یکی شوند.