فرق

افکارِ متفاوت؛ فرهنگ عمومی و جغرافیاییِ یکسان

شرایطِ زیستی و مادیِ متفاوت؛ مکانِ اجتماعی و زمانیِ یکسان

نگاه های متفاوت؛ چشم های یکسان

انسان های متفاوت؛ آدم های یکسان

فرق؛

فرهنگِ رونق بخشی به قامتِ زندگیِ اجتماعی

اگر واژه و فرهنگ “فرق”، اختراع و استفاده نمی‌شد، زندگی اجتماعی و حتی زندگی فردیِ انسان های زنده، در جغرافیای گسترده ی تمدن، دچار دستخوش و تغییر بنیادی می‌شد.

وجودِ وجه افتراق در اجتماع و اذهانِ عمومی، مثلِ ماده ی شیمیایی ای است که از عناصرِ تلقین، پیروی کردن، اطاعت و تمدن ساخته شده است که هر روز، هر ساعت و هر دقیقه، به صورتِ خواسته یا ناخواسته، خودآگاه یا ناخود آگاه به قامتِ زندگی فردی و اجتماعی مان و جهان بینی و نگرشِ فردی و اجتماعی مان تزریق می‌کنیم.

شاید همین “وجه افتراق” های دردناک باعث شده که ملل متمدن دوام بیاورند.

شاید همین “وجه افتراق” در اذهانِ عمومی و شیوه ی زندگانیِ اکثریتِ جامعه رخنه کرده و مسببِ تولدِ “پیروی کردن و اطاعتِ” بی چون و چرا و “عدم پرسش از اصولِ” بنیادیِ زندگانی شده است؛ تا اکثریت “عادت” کنند و وضعِ زندگانی خود را به صورتِ پیشفرض بپذیرند و در بعضی از جوامع، حتی “پرسشگری” در برابرِ مسائل اعتقادی را بر خلافِ مشیعتِ خداوندگار بدانند.

این عقیده، یعنی قبول کردن وجود “وجه افتراق” در چارچوب مسائل مادی و معنوی در اکثریت، باعث متولد شدن اقلیتی مظلوم و پرسشگر می‌شود که با سلاح “انتقاد” و “شک” به جنگِ با فهم عمومی و مشترک جامعه شان می‌روند و از جامعه ی خود طرد می‌شوند.

همیشه، پرسش های اساسی که از نظر جهان بینی، اعتقادی و حتی سبک زندگی، برای نسل های بعد به صورت راهگشا و چراغِ راه عمل می‌کنند، در زمان نامناسب و جغرافیای نامناسب اتفاق می‌افتد و بیان می‌شود.

پارادوکس شیرین محیط زندگانی و فهمِ شخصی فردِ پرسشگر!

آیا می‌توان امید داشت که روزی برسد تا مکان و جغرافیای زندگانیِ فردِ پرسشگر و نخبه، با فهمِ او مطابق باشد؟