همیشه سعی در فرار از درد، انکارش یا که نادیده گرفتنش بودم. در حقیقت میترسیدم. میترسیدم از درد کشیدن. نه اینکه از خود درد بترسما. از تاثیراتش میترسیدم. میترسیدم زمینم بزنه. کاری کنه که دیگه نتونم بلند شم. بیوفتم یه گوشه و همینطور درد بکشم و محو شم. اما حالا طور دیگهای فکر میکنم. انکار درد باعث شده من پرخطاتر شم. واقعیت رو نبینم و تصمیمات درستی نگیرم. شاید زمینگیرم کنه اصلا. شاید محوم کنه. اما نیستی بهتر از این هستی پر خطاست. دیگه انکارش نمیکنم. با آغوش باز دردو میچشم. اگر لازم شد گریه میکنم. هر اقدام دیگهای که آدما موقع درد کشیدن انجام میدن رو انجام میدم. محو هم اگر شدم که چه بهتر. چون فکر نمیکنم بتونم از پسش بر بیام. اما خب، فرار هم راهش نیست.