داستان از تابستون ۱۴۰۰ شروع میشه
حدود یک سال و نیم از همهگیری کرونا میگذشت و منی که با توجه به شرایط اجتماعی و فرهنگی که توش بودم تمام این مدت رو تو خونه میگذروندم، طبیعتا وقت آزاد زیادی داشتم. تنها کار مثلا مفید و سرگرمی اصلیم دانشگاه شده بود که اونم با استادای درخشانی که تو آموزش مجازی سنگ تموم میذاشتن و میذارن دیگه اسم مفید بودن به خودش نمیگرفت. یکی دو هفته کلا نمیاومد، اونیکی دیر میومد زود میرفت، بقیشونم که صرفا حضور داشتن دریغ از یکم توجه و کار درست حسابی..
صریح بخوام بگم اینطوری بود که بیشتر وقتم به بطالت میگذشت تا اینکه یه روز داداشم پیشنهاد کارآموزی رو بهم داد. خب طبیعتا منی که خسته از بیکاری بودم قبول کردم.
اینو بگم که اولش برای اینکه جذبم کنه دقیق نگفت موضوع چیه. چون هر کی منو بشناسه میدونه که از نوشتن فراریم. کل تایم تحصیل زنگای نگارش و انشا تو حیاط و باشگاه بودم. حقیقتشو بخوام بگم من که همیشه علاقه به ادیت و کارای مربوط به اینا داشتم فکر کردم اینم ممکنه جزوی از کار باشه پس قبول کردم اما در نهایت با دورهی تولید محتوا مواجه شدم. البته الان اصلا پشیمون نیستم. با شناختن محیط حرفهای و یادگرفتنش و قرار گرفتن تو موقعیت بیشتر و بیشتر جذبش شدم. مخصوصا اینکه فهمیدم همه چی تولید یه نوشته از خودم نیست بیشتر برام جذاب بود.
با اینکه اولا همش فکر میکردم چرا باید کاری که قبلا کس دیگه ای انجام داده و اطلاعاتی که جمعآوری شدهاش موجوده رو دوبارهکاری کنیم، بازم به نظرم اینکه زمینهساز افزایش اطلاعات درست و مفید بقیه باشی کار جذاب و باارزشیه و از اونجایی که تو جریانات یک پروژه بودن همیشه ادمو بیشتر از صرفا آموزش دیدن آماده اون کار میکنه پس سعی میکردم نهایت تلاشمو برای یاد گرفتن چیزای بیشتر بکنم. البته که همچنان این قافله سر دراز دارد.
اولین پروژهای که باهاش آموزش هم میدیدم دربارهی مهاجرت به کانادا بود. چیزای زیادی ازش یاد گرفتم و با اینکه فعلا به نتجهای نرسیده ولی اطلاعات عمومی زیادی بهم اضافه کرد.
بعدش رفتم سراغ دورههای تولید محتوا و بازاریابی دیجیتال تا شاید بتونم خودمو به حد فعالیت جدی تو این حرفه برسونم. با اینکه به ترمای جدی دانشگاه رسیدم و وقت زیادی ازم خواهد گرفت ولی تلاشمو میکنم که همراه هم داشته باشمشون و ادم مفیدتری از ماه قبل باشم:)
لازم دیدم بگم این چند سطری که خوندید اولین تجربه جدی نوشتن من بود. حتی سالهاست که خاطره هم نمینویسم، امید است کم و کاستیشو به مهارت خودتون ببخشید. امیدوارم بتونم این روندو ادامه بدم و احساس بهتری نسبت به نوشته های خودم داشته باشم.