برنامهریزی در زمره آن واژهها قرار میگیرد که از حدود ابتدای ورود به مدرسه با آن مواجه میشویم و احتمالا تا زمانی که عمر داریم، درباره آن فکر میکنیم.
از ابتدا به ما گفتهمیشود تا برای انجام هر کاری، نیاز است تا پیش از آن برنامهریزی کنیم. از خرید یک گوشی موبایل گرفته تا درس خواندن برای کنکور و به اتمام رساندن پایاننامه دانشگاه.
از آنجا این واژه، اینچنین حائز اهمیت در زیست روزمره ما است، پس افراد زیادی هستند که درباره این واژه تحقیقهایی کردهاند و روشهایی ساختهاند. حتی کلاسها و دورههایی نیز درباره برنامهریزی برگزار میگردد و تبدیل به محل درآمدی برای افرادی شدهاست. حتی باری شنیدهبودم که برخی، شخصی را تحت عنوان برنامهریزی یا مدیر برنامه استخدام میکنند تا این مسئولیت و کار را به او بسپارند.
و اما سوالاتی که در ذهن من شکل میگرفت اینها بود: چرا باید برنامهریزی کرد وقتی عوامل بیرونی زیادی هستند تا برنامه را به هم بریزند؟ چطور باید برنامهریزی کرد و چه چیزهایی لازم است تا یک برنامه، عملی و قابل اتکا باشد.
و من تا آنجا که به یاد دارم، در انجام این کار ایراد داشتم. چه در نوشتن برنامه و چه مهمتر از آن، در عمل کردن به برنامهها. وقتی که در زمان به عقب بازمیگردم، میبینم سالهاست که این مشکل را دارم و علیرغم خواندن منابع بسیاری در این زمینه، همچنان موفق به برطرف نمودن این مشکل نشدهام.
این اواخر، چیزی که بیشتر از همه فکرم را مشغول داشت این بود که برنامهریزی بیش از آنکه قاعده داشتهباشد، فردی است و وابسته به جهانبینی هر شخص. پس به این فکر کردم که چطور میتوانم برای خودم مسئله را شخصیسازی کنم و پاسخی برایش بیابم. و حال با نوشتن و به اصطلاح بلند بلند اندیشیدن، قصد دارم تا راه حل این مسئله را بیابم.