خیلی خوبه یکی رو داشته باشی درهمه حال هواتو داشته باشه حواسش بهت باشه ناراحتت نکنه و برا همیشه دوست داشته باشه راستش خواسته ی عجیب و غریبی نیست فقط یکی رو میخواد که انسان باشه از انسانیت ی چیزایی حالیش باشه بتونه طرفش رو درک کنه و حتی بخاطر طرفش روی خیلی از خواسته هاش پا بزاره .
خیلیا برا آدم ناب هستن انگار نمیشه یک لحظه هم بدون اونا زندگی کرد حتی یک ثانیه فکر نکردن بهشون باعث میشه اون روز یه حس بدی داشته باشی چقدر این بعضیها خوبن البته بعد یه مدت به خودت میای و میبینی همین بعضی ها پاره ای از وجودت شدن و مثل معتادی که نمیتونه مواد رو کنار بزاره و برای کنار گذاشتنش باید خیلی سختی بکشه اون فرد هم بخشی از تو شده که برای اینکه حتی یک لحظه بهش فکر نکنی کلی تمرین میکنی و خودتو با کارای روتین روزمره سرگرم میکنی ولی تهش بازم به اون بعضیها میرسی اون لحظس که باید به حال خودت گریه کنی .
دیدی خیلی حرفا رو دل آدم میمونه ونمیتونه بگه تا خالی بشه یادمه بارها میگفت حرفا دلتو بگو بعد برو منم هرسری میگفتم آدم هرچقدرم که بگه خالی نمیشه ووقتی قراره خالی نشم چرا خودمو کوچیک کنم این قضیه همون غرورس ما آدما هم میخوایم اون بعضیها کنارمون باشن هم میخوایم در عین حال غرورمون له نشه بعد که چند وقتی میگذره پشیمون ازین که چرا حرفامون رو نزدیم و همین حرف های نگفته مثل غباری روی دلمون میشینه وباعث میشه دلمون تاریک و تاریکتر بشه وخودمون رو توی زندانی به نام سرزنش حبس میکنیم که چرا این حرف و نزدیم و چرا اونطور که باید برای نگهداشتن بعضی ها تلاش نکردیم اما نکته ای که مهمه اینه (رفتن آدما دست خودشونه همینطور موندنشون پس کسی که میره هر چقدرم که تو تلاش کنی برا نگه داشتن بازم میره و کسی که موندنی باشه با هر حرفی و با هر رفتاری نمیره )پس ما نمیتونیم برا نگهداشتن کسی غرورمون رو زیر پا بزاریم کسی که بره یک بار نه برای بار هزارمین بار هم میره و چیزی که مهمه اینه تو ،من هر کس دیگه ای هیچ وقت اجازه اینکه غرورش رو زیر پاش بزاره تا فردی رو توی زندگیش نگه داررو نداریم.
البته غرور زیاد از حد هم خوب نیست یه چیزی درحد اعتدال که ارزش خودت رو حفظ کنی و نزاری بهت توهین بشه .
دوست داشتن آدما تبعاتی داره که باید پرداخت بشه چه بخای چه نخای این تبعات به دنبالت میاد و تا نابودت نکنه ول کن نیست البته این هم مربوط به دوست داشتنای یه طرفه و زیاد از حد یه سریا هستن خودشون رو دوس ندارن اما برا طرفشون جونشونم میدن ایناهم همه تبعات به دنبال داره و میتونه کل زندگیت رو مثل یه زلزله ی 7 ریشتری تو ی لحظه نابود کنه
هر چی بگذره میشی یه آدم منزوی که تنهایی رو به همه چی ترجیح میده و دوست داره از دورهمی های خانوادگی هم دور بشه وهمدمش میشه هندزفری و اهنگای غمگین .
شاید طرفش بخاطر دلسوزی هم که شده برا مدتی باز برگرده اما نه تنها حالت خوب نمیشه بلکه بدتر هم میشه موندنه ادما از روی ترحم خیلی زجر آوره
و البته دل شکستن هنر نیست آدما وقتی تکلیف خودشون رو نمیدونن نباید قول موندن به کسی بدن که ساده دل میبنده و گول حرفای قشنگ رو میخوره البته ساده بودن بزرگترین گناه هست که یه فرد میتونه درحق خودش انجام بده
و حرف آخر نه دل ببند نه وابسته شو فقط دوست بدار و دوست داشته شو دوست داشتنی از جنس منطق