
میگویند باید همیشه خودت در اولویت باشی و هیچکس در زندگی نباید مهمتر از خودت باشد.
اما یک عاشق چطور میتواند این جمله را بفهمد و به آن عمل کند؟!
میگویند استرس نداشته باش، گریه نکن، تو نباید تو باید...
من هم میخواهم همهی این چیزهایی که میگویند را انجام بدهم اما نمیتوانم! میخواهم گریه نکنم اما اشکها بیاجازه پایین میریزند. گلویم باد میکند، بغض میکنم، چشمانم میسوزد، اشکهایم متوقف نمیشوند، حواسم با هیچچیز پرت نمیشود، حتی برای لحظهای!
حتی خنده آدمها در خیابان هم مرا به گریه میاندازد. من آدم حسودی نبودم و نیستم اما مدتیست با خنده آدمها گریه میکنم، با گریهشان زار میزنم، از بیتفاوتیشان بغض میکنم. شاید فقط خستهام!
بچه که بودم فکر میکردم مگر یعقوب چقدر گریه کرده که کور شده؟! مگر میشود؟! باورش برایم سخت بود اما حالا کاملاً میتوانم این داستان را باور کنم.
وقتی نتوانی خودت را کنترل کنی، وقتی کنترل همه چیزهای بیرونی از دستت خارج است و کنترل درون خودت هم از دست میدهی، فقط یک چیز میماند، آن هم اشک است، تنها سلاح دفاعی بدن از حجم سمی که غم در ذرهذره سلولهای آدم پخش کرده است. هی بغض میکنی و میترکی از اشک. انگار یک چشمه درونت میجوشد که هیچوقت خشک نمیشود، حتی بعد از کور شدنت!
بعضیها میگویند آدمی عادت میکند! اما ما هیچوقت عادت نکردیم، نمیکنیم.
میگویند هیچکس بالاتر از خودت نیست اما من میگویم چرا هست، کسی که عاشقش هستی! وقتی عاشق کسی هستی یعنی او را از خودت هم بیشتر دوست داری و آنوقت این حرفهای قشنگ روانشناسی دیگر به دردت نمیخورند و هیچ تأثیری رویت نمیگذارند!
هیچ دردی بدتر از دیدن درد عزیز آدم نیست. استیصال و اوج درماندگی دقیقاً همینجاست!دلت میخواهد دردش هم در آغوش بکشی اما درد هرکس برای خودش است!
کاش میشد درد هم تقسیم کرد، کاش خدا حداقل مریضی را بین آدمها عادلانه تقسیم میکرد!
کلمهها دارند خفهام میکنند، باید بنویسم، باید بنویسم...
زهرا امروز ناامید بود، خسته بود و من حس میکنم تمام دردش را دارم در آغوش میکشم.
کاش معجزه واقعی بود! کاش عدالتی بود، کاش درد نقطهی پایانی داشت!
میترسم از روزی که بعد از تولد نوزادی لبخند نزنم، میترسم از روزی که دیگر شادی آدمها شادم نکند، خندهشان مرا نخنداند و خوشبختیشان مرا بگریاند.
آن روز جهانم آنقدر سیاه شده است که رنگی ندارم تا روی آن بپاشم. آن روز خالی از شورم و حتی عبور سادهی رهگذران و دیدن آدمهای درگیر روزمرگی هم مرا به هقهق میاندازد.
آن روز جهان مرا به زانو انداخته است و جز سیاهی چیزی نمیبینم.
آن روز چه چیزی نور را دوباره بر من آشکار میکند؟ چه چیزی عامل کنار رفتن پردهها میشود؟ چه کسی بتنهای سنگی سیاه رخوت و حزن را از جلوی دیدگانم بر میدارد، چه زمانی میتوانم بلند شوم و با دستهای خودم راهی باز کنم تا روزنهای ببینم از نور تا غرق نشوم در باتلاق سیاهی، تا خفه نشوم در زیر سنگ سیزیفواری که روز و شبم را در هم گره زده است. یعنی آن روز جز من کسی برای من نجاتدهنده خواهد بود.
و باز با صدای بلند با خود میگویم: نجاتدهنده در گور خفته است!
#مریم_جعفری_تفرشی
📌میخوام اینجا راحتتر بنویسم، میخوام تا یه مدت طولانی از کتابها ننویسم، نه در اینستا، نه در تلگرام. میخوام فقط بنویسم اما بیشتر در دفترم، دور از فضای مجازی، شاید کلمهها نجاتم بدن!