
_گفتی چقدر؟
_نفر اول دوازده میلیون! تا وقت هست بنویس فرنوش.
_از کجا معلوم اول بشم؟!
_باید اول شی. موقع نوشتن به بدهیت فکر کنی، اول میشی. به نفع خودتم هست. شش تومن بدی به من، شش تومنم برای خودت میمونه.
_فقط باید از دیوار بگم؟! آخه من تا به حال تو دیوار خرید و فروشی نکردم.
_مهم نیست! فکر کردی همهی اونایی که متن نوشتن و کلی از دیوار تعریف کردن، چیزی رو دیوار گذاشتن یا چیزی ازش برداشتن.
_باشه. سعی میکنم یه چیزی بنویسم.
از مشهد آمده بود، گفت یک کارشناس با خودش آورده تا از سالم بودن ماشین مطمئن بشود. کارشناس هم مثل مرد خریدار جوان سی و چند سالهای بود، کت و شلوار مشکی نویی پوشیده بود و موهایش را با ژل حالت داده بود. از کیفش دفترچهای درآورد و چند بار خم شد و ماشین را واکاوی کرد و بعد چیزهایی را یادداشت کرد.
دفترش را بست و با لبی کج به مرد خریدار گفت: سالم نیست. تأییدش نمیکنم.
خریدار بالقوه که قرار نبود دیگر بالفعل شود با ابروهای درهم گفت: منو مسخره کردید؟! من رو حساب حرف شما از مشهد کوبیدم اومدم تهران و الانم متضرر شدم. باید پول رفت و برگشت منو بدی آقا.
هر چه چک و چانه زدم به خرجشان نرفت که ماشین عیبی ندارد. گفتم کمتر حساب میکنم اما فقط خسارت آمدنشان را میخواستند.
پول را که دادم ماشین را پیش اوس علی بردم. گفت: غلط کرده مردک. زیر بار نمیرفتی پسر.
دو ماه بعد خریدار و کارشناس قلابی را در متروی صادقیه تهران دیدم. کارشناس قلابی بدون کت و شلوار با موهایی آشفته، کج ایستاده بود، هر دو سرشان در گوشی بود. خریدار میگفت: فقط با همین آگهی بیست تومن کاسب میشیم. وایسا تماشا کن مجید.
تماشایی هم بود، داشتند پیشرفت میکردند.
سارا زنگ زد، سلام نکرده داد زد: خل شدی فرنوش؟! این چه مزخرفیه نوشتی؟ پاکش کن دیوونه. با این چیزی که نوشتی توقع داری برنده هم بشی؟ بعضی وقتا مغزت تاب برمیداره دختر.
نوشتم: دلتان میخواهد یک شبه نویسنده شوید؟!
رمانی با موضوعی نو و پرداختی عالی، به قیمت دوازده میلیون به فروش میرسد.
حاصل زحمت دو سالهام را میفروشم. قیمت منصفانه است.
#مریم_جعفری_تفرشی
#داستانک