
امسال، سال بدی برای خانوادهی ما بود. سالی پر از اتفاقات تلخ که رَدِ زخمِ رنجهایش تاابد در روان و ذهنم خواهد ماند اما ۱۴۰۲ باوجود بدخبری و بدیمنیاش، خاطرات شیرینی از با هم بودنمان را هم برایمان به یادگار گذاشت. یعنی درحقیقت همان اتفاقات ناخوشایند باعث شدند ما به تکاپو بیوفتیم برای ساختن لحظاتی خوب در کنار هم!
من از تلنگرهای زندگی خستهام اما مگر برای زندگی فرقی میکند که ما در چه احوالی باشیم؟! زندگی جریانی روبه جلو دارد، برایش خوب و بد و تلخ و شیرین یکیست، همه را در گذر زمان میشورد و ازشان عبور میکند.
امسال بازنویسی و ویراستاری رمانم را هم تمام کردم. همتی بلند میخواهد در این برهوت بدون خواننده، بنویسی و وقت بگذاری و ویراسته کنی و امید داشته باشی به ادامهی راهت.. من هم بعد از سه سال کلنجار رفتن با خودم بالاخره تمامش کردم.
دوستی میگفت باید داستانهای کوتاهت را هم در فضای مجازی منتشر کنی، مثل من! باید خواننده پیدا کنی دیگر، تا کی میخواهی داستانهایت را در پوشهها و فایلهای گوشی و لپتاپ و دفترهایت نگه داری؟!
گفتم: برای همین چندتایی هم که قبلاً منتشر کردهام پشیمانم. از کجا معلوم بیشرفی برشان ندارد و به نام خودش نزندشان؟!
گفت: خب بزند. چاره چیست؟! دزد همه جا هست.
گفتم: بله اما در اینجا بیشتر است. و مجازاتی هم برایشان نیست!
بعد از کلی گفتوگو و استدلال آوردن مرا قانع کرد که بالاخره دل به دریا بزنم و این ترس را کنار بگذارم و به خودش نگاه کنم که دو هفتهای یکبار داستان از خودش منتشر میکند و دارد خواننده پیدا میکند!
تصمیم داشتم در سال جدید دنبال چاپ کتابم بروم(و هنوز هم دارم) و داستانهایم را هم در مجازی منتشر کنم. تا اینکه اسفند این سال پرحادثه آدمهای کثیف و نامطمئنی را نشانم داد تا باز به من یادآوری شود؛ همه را مثل خودت نبین!
بعد از بهار و تابستانی پردرد و رنج تصمیم گرفتم در گروه همخوانیای فعال باشم تا با نقد و تحلیل کلمات و غرق شدن در دنیای کلمات حالم کمی بهتر شود.
اما افسوس که با آدمهای سمی و دورویی مواجه شدم که لنگهشان را در تمام عمرم ندیده بودم.
کلماتشان، کلماتشان! زخمِ حرفهایمان گاهی تاابد بر روان دیگری باقی میماند. بگذریم! چتهایی از آدمهای این گروه به دستم رسید که انگار خنجری بر پشتم زدند. بی هیچ حرفی، بیهیچ جدلی از آن گروه بیرون آمدم و حتی به روی آن آدمهای دورو نیاوردم که آهای من میدانم این نقاب توست و آن طرف نقابت، موجودی تهی و مریض وجود دارد که فکر میکند حسابی زرنگ است. نگفتم و رفتم، درست یا غلط فقط خواستم بروم و پناه بیاورم به شکوه کلمات در خلوت فکری خودم و در ذهنم این شعر فروغ را خواندم و خواندم تا دوباره به خود یادآوری کنم حقیقت زشت هستی و آدمها را: من از جهان بیتفاوتی فکرها و حرفها و صداها میآیم
و این جهان به لانهٔ ماران مانند است
و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که تو را میبوسند
در ذهن خود طناب دار تو را میبافند.
و درست در روزهایی که تصمیم گرفتم بیشتر بنویسم و داشتم آماده میشدم دوباره در ویرگول بنویسم و بخوانم، چشمم خورد به داستان خودم با هشتگ اسمِ آدم حقیر دیگری از جنس آدمهای همان گروه کذایی!
سه روز فرصت دادم که معذرت بخواهد و پست دزدیاش را پاک کند. اما انگارنهانگار.
من آدم صبوری هستم اما به وقتش میدانم کی کاسهی صبر را هم بشکنم و سکوت نکنم.
❌آقای مصطفی ارشد، گفتم در پست بعد اسمتان را میآورم. بااینکه در این چندسال در ویرگول کمتر پیش آمده پست شخصی بنویسم، به خاطر حرکت زشت و دور از اخلاق شما، مجبور شدم دوبار خلاف روال همیشگی پستهای خودم در اینجا بنویسم. باید شرم کنید از خودتان. دو سال است در ویرگول مرا دنبال میکنید، چگونه بدون هیچ شرم و حیایی دستدرازی میکنید به کلمات دیگری؟!
اصلاً داستانک من مهم نیست، مهم اعتمادی است که امثال آدمهایی مثل شما از دیگران سلب میکنند.
دنیای خالی از اعتماد دنیای تیره و مخوفی است که نفس کشیدن در آن سخت میشود. آدمهای ناامنی مثل شما تحمل دنیا را سختتر میکنید و بیاعتمادی را تا بن استخوان آدمها میکارید.
شما باعث شدید دیگر هیچ داستانی را در مجازی منتشر نکنم! راستی داستانهای دیگرم را هم با هشتگ اسم خودتان برداشتهاید؟! در جریان باشید که تمام داستانهایی که منتشر کردهام در جشنوارهای منتخب شدهاند یا تاریخ انتشار آنها در تمام صفحات مجازیام آشکار است. پس سکوت نخواهم کرد!
دوستی گفت کسی که خودش آبروی خودش را نگه نمیدارد تو نیازی نیست آبرویش را نگه داری!
راست میگوید، شاید باید قبل از رفتن از آن گروه هم سکوت نمیکردم.
📌در پست بعدی معرفی مفصلی از بهترین کتابهایی که امسال خواندهام میگذارم تا جبران این مدت نبودنم بشود.
سپاس از دوستانی که همیشه همراهم هستند و دوستانی که در این چند ماه به صفحهی کوچک من آمدند و ماندند.🌺🙏