
من در ویرگول بیشتر «مریم» هستم. انگار صفحهی من در اینجا از تمام صفحات مجازی دیگرم بزرگتر و جادارتر است. اینجا برای کلماتم محدودهای مشخص نمیشود، آدمهای اینجا دنبال یادداشتهای کوتاه حالخوبکن نیستند که فقط در یک آن، شارژ شوند و بروند سراغ جملات بعدی. اینجا بیشتریها تشنه کلماتند، نه دیده شدن و نه حتی خوانده شدن. اینجا کلمات حرف اول و آخر را میزنند.
دلم که تنگ میشود برمیگردم اینجا، دلم که از آدمها میگیرد، میآیم اینجا. شاید چون ویرگول است و اندکی مکث آدمها را بردبارتر میکند.
بعد از چندین ماه برگشتم تا از رفاقت حرف بزنم. از دوستی که هر چه کهنهتر باشد باارزشتر است.
درنهایت روزی هم میآید که به این حقیقت پی ببریم که آن آدمهایی که دوست یا رفیق مینامیدیم هیچ فرقی با همان همسفر کناردستیمان در اتوبوسهای بینراهی نداشتند.
گاه اتفاقی برایمان میافتد که همهچیز و همهکس در زندگیمان به پیش و پس از آن تقسیم میشوند، حتی خودمان هم!
رفتن زهرا از این مهمانسرای سپنجیِ این دنیا عیار همهی آدمهای اطرافمان را برایمان مشخص کرد.
کاش رفیقهای مناسبتیشده یکبار برای همیشه دیگر برای هیچ مناسبتی مرا یاد نکنند. همانها که روز تولدی، روز زن و دختری، عیدی، شب یلدایی، پیامِ کپی شدهای را برایم میفرستند تا نشان بدهند خیلی به یادم هستند. همانها که دوستیشان هم یک قاعده بدهبستان دارد. شاید کمی تند به نظر برسد اما حقیقت این است، رفیقی که خلاصه میشود در پیامهای تبریک و تسلیت، رفیق که چه عرض کنم حتی آشنا هم نیست.
بیایید با هم روراست باشیم بیشتر ما فقط در اصطلاح با هم دوستیم. در حد حرف نه بیشتر. رفاقت ژرف است. رفیقی که در این یازده ماه سوگی که دارم بر دوش میکشم تنها دو بار حال مرا پرسیده چه رفیقیست؟!
میگویند وقتی از دیگران توقعی نداشته باشی، رهاتری.
با خودم فکر کردم که شاید بیشتر ما آدمها فقط قرار است در برههای از زمان، در سفری کوتاه کنار هم باشیم، به مقصد که برسیم باید با هم خداحافظی کنیم، بی هیچ گلهای. رفیقِ کارگاه نوشتن، رفیقِ دبیرستانی، دانشگاهی یا... رفیقهای مناسبتی میمانند، اگر دیگر حرف مشترکی با هم نداشته باشید.
این چند ماه اخیر با آدمهای بسیاری در حوزه ادبیات آشنا شدم، با سه نفر صمیمی شدم و حالا دوستیم! اما میدانم آنها هم موقتیاند و با دانستن حقیقتِ موقتی بودن آدمها بهتر زندگی میکنم. چون دیگر باورشان نمیکنم.
بیرحمانه است نه؟! نه، فقط واقعگرایانه است.
رفیق همان است که جانت برایش در برود. رفیق یعنی نبودنش عذاب هرروزه، گریه و بیخوابیِ مدام و دلتنگیِ همیشه شود. رفیق یعنی باشی خوبم و نباشی فقط تلاش میکنم خوب باشم.
نمیگویم رفاقت وجود ندارد. مگر میشود وجود نداشته باشد. همانند عشق. وجود دارد خوبش هم دارد. اما کمیاب است و دیریاب.
خوشبخت آنهایی هستند که رفیقشان در خانوادهشان هست. رفقایشان همخون و همرگوریشهشان هستند. همانها که همیشه هستند و کمتر به چشم میآیند. کمیاب هست اما دیریاب نه.
یکبار زهرا که دید دارم با یکی از رفقای مجازیام چت میکنم، گفت: خوشبهحالت رفیق داری.
گوشی را انداختم کنار و گفتم: «کی؟ عزیزدلم رفیق من فقط تویی. اینا به اسم رفیقن. اما تو همیشگی هستی. من میتونم چیزایی رو به تو بگم که به هیچکس نمیتونم بگم. من برای همیشه رفیق توام چون هیچوقت از دوست داشتنم بهت کم نمیشه، چون نفسم به نفست بنده، تنها رفیق من تویی و تنها رفیق تو هم منم. اینو یادت نره.» بغلش گرفتم و بوسیدمش. ما از همان آدمهای خوشبختی بودیم که رفیقمان همخونمان بود.
آن روز نمیدانم زهرا تا چه اندازه حرفم را جدی گرفت. اما خوشحال شد و لبخند زد.
من هیچوقت در زندگیام تا آن اندازه جدی نبودهام، هنوز سر حرفم هستم. رفیق همان است که جانت به جانش بسته است. حتی اگر جسمش دیگر در این دنیا نباشد.
جانِ دلِ من، رفیق همیشگی من، دلم برایت تنگ شده. یک جهان فاصله افتاده میانمان اما تو هنوز در میان جانی.
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی!