
سه سال دیگر سی ساله میشوم، همینقدر دور و همینقدر نزدیک. به همان سرعتی که این بیستوهفت سال گذشت، حتی شاید خیلی خیلی سریعتر این سه سال هم میگذرد و من وارد دههی جدیدی از زندگیام میشوم. همینقدر دور و همینقدر نزدیک!
هر دهه آدمی زیر و رو میشود، جسم و روحش پوست میاندازند و تغییر میکند.
به خودم نگاه میکنم؛ به صورتی که دیگر کلاژنهایش مثل قبل و با سرعت قبل بازسازی نخواهند شد.
نگاه میکنم به روزهایی که میگذرد، به عمر رفتهام.
بچه که بودم روز تولدم خوشحال میشدم. خرداد که آغاز میشد برخلاف بقیه به امتحانات فکر نمیکردم، به یازدهم فکر میکردم، به روز متولد شدنم. بزرگتر که شدم احساس خاصی نسبت به تولدم نداشتم اما اگر راستش را بگویم تنها خوشحالیام مانند کودکیهایم کیک تولدی بود که انگار برخلاف زمانهای دیگر خوشمزهتر میشد و به نام من بود. برای شادی به دنیا آمدنِ من! حالا اما غمگینم. به سالهای رفته فکر میکنم، حسرتی ندارم اما غمگینم چون به روزهای نیامده فکر میکنم، از برنامهها و غافلگیریهای سرنوشت هراس دارم.
دو سال است که در آستانه روز تولدم اتفاقات بد میافتد، من به ترومای روز تولدم دچار شدهام. خرداد که آغاز میشود استرس میگیرم، به یازدهم که نزدیک میشویم بیقرار و آشفته میشوم و حس میکنم باید منتظر خبر بدی باشم. دیگر برای این روز اشتیاقی ندارم. گاهی دلم میخواهد در این روز محو شوم جوری که انگار هرگز وجود نداشتهام اما بعد حس کمالگرایی سراغم میآید و میگوید: نه تو باید جاودان شوی.
اولین رمانم را برای دو انتشارات فرستادهام، نمیدانم چاپ میشود یا نه. راستش دیگر برایم مسیری که در آن قرار دارم مهم است. توقفها دیگر مرا نمیترسانند.
اولین مجموعه داستانم را هم آماده کردهام اما برای هیچ نشری نفرستادهام. برای مجموعه داستانم حساسیت بیشتری دارم.
با دلی خالی از امید از جامعه کتابی ایران با اشتیاق مینویسم و هر روز برای نویسندهی بهتری شدن چشمهایم را به دنیا باز میکنم.
اگر آدمی فقط یک دلیل هم برای زندگی کردن داشته باشد که برایش چشمهایش را با امید به روی جهان باز کند، کافی است؛ چه شخص باشد چه کاری که عاشقش است.
چند سال است به همه چیز به شکل داستان نگاه میکنم، گاهی فکر میکنم خودم هم شخصیتی داستانی هستم که خالقش بدجور با او حسابکتاب شخصی دارد. حواسم هست از هیچ شخصیتی بدم نیاید حتی از بدترینها. من میخواهم خالقی باشم که عاشق تمام شخصیتهایم هستم، فارغ از خوب و بدشان. نمیدانم چند سال را زندگی خواهم کرد
و نمیدانم خالق چند داستان خواهم بود، اما فقط یک چیز را میدانم که رسالت من جز نوشتن نیست.
مینویسم تا بمانم، تا تولدم را در نبودنم هم به یاد بیاورند!
«دارم فکر میکنم که لیستی بنویسم از کارهایی که دلم میخواهد در دهه بیست سالگی در زندگیام انجام دهم قبل از آنکه چشم بر هم بزنم و ببینم تمام شده و رفته است.»
#مریم_جعفری_تفرشی