دعوت
فصل دوم
باران ریزی از سپیدهدم روی شیشههای دانشکده نشسته بود. حیاط، بوی خاک خیس میداد و چند برگ زرد، بیهدف روی سنگفرشها میچرخیدند. حمید کیف چرمیاش را روی میز گذاشت، کت را از تن درآورد و هنوز ننشسته بود که صدای دکتر ناصری از پشت سرش آمد.
«هنوز هم به این جملهات اعتقاد داری؟»
حمید برگشت. ناصری، روزنامهی سه روز پیش را در دست گرفته بود؛ همان روزنامهای که عکس جادهی اربعین روی صفحهی اولش چاپ شده بود.
«کدام جمله؟»
«اینکه هیچ حقیقتی را نباید از پشت کتاب قضاوت کرد.» حمید لبخندی زد.
«البته که دارم.» ناصری روزنامه را روی میز گذاشت.
«پس وقتش رسیده به حرف خودت عمل کنی.»
از جیب کتش پاکتی بیرون آورد و کنار روزنامه گذاشت.
«بلیت اتوبوس تا مرز... و ویزا.» حمید اخم کرد.
«برای من؟»
«برای تو.»
«اشتباه گرفتی.»
«نه. برادرم قرار بود همراهم بیاید. دیشب دکترها گفتند باید بستری شود. همه کارهای سفر انجام شده... حیف است بسوزد.»
حمید پاکت را به سمتش برگرداند. «من زائر نیستم.» ناصری آرام گفت:
«من هم از تو نخواستم زائر باشی.» چند ثانیه سکوت میانشان ماند.
بعد ادامه داد: «تو همیشه از تجربه حرف میزنی. خب... این هم یک تجربه. برو، ببین، برگرد و هرچه خواستی بنویس. شاید حق با تو باشد. شاید هم نه.» حمید چیزی نگفت.
آن روز، کلاسش برخلاف همیشه زود تمام شد. حرف میزد، اما ذهنش جای دیگری بود. چند بار خودش را در حال نگاه کردن به پنجره گرفت؛ جایی که باران آرام روی شیشه سر میخورد.
پس از کلاس، همان دانشجوی لاغراندام هفتهی قبل، خودش را به او رساند.
«استاد...» حمید ایستاد. «بله؟»
«آن سؤال هفتهی پیش... هنوز جوابش را پیدا نکردهام.»
«کدام سؤال؟»
«اینکه آدم، آخرِ شک، به کجا میرسد؟» حمید مکث کرد.
سالها بود برای صدها پرسش پاسخ آماده داشت. اما این بار، فقط گفت: «وقتی رسیدی، به من هم خبر بده.» پسر لبخندی زد و رفت.
حمید چند لحظه همانجا ایستاد. از خودش تعجب کرد.
شب، پاکت هنوز داخل کیفش بود. آن را روی میز گذاشت.
مریم از آشپزخانه بیرون آمد. گاهش روی پاکت ماند.
«سفر کاری؟» حمید سرش را خاراند. «نه... یک پیشنهاد.»
«کجا؟»
«عراق.»
دست مریم، همانطور که استکان چای را روی میز میگذاشت، برای لحظهای لرزید. «کربلا؟» حمید سریع گفت:
«اسمش را زیارت نگذار. من برای تحقیق میروم.» زن چیزی نگفت.
فقط نشست. چای، آرام بخار میکرد. بعد از چند دقیقه، مریم پرسید:
«اگر مطمئنی همهچیز را میدانی... چرا میخواهی بروی؟» حمید خواست فوری جواب بدهد. اما نداد. زن ادامه داد: «آدم برای دیدن چیزی راه میافتد که احتمال میدهد دربارهاش اشتباه کرده باشد.» حمید خندید.
«یا برای اینکه مطمئن شود اشتباه نکرده.» مریم هم لبخند زد.
«بله... شاید.» اما در نگاهش، چیزی بود که حمید نتوانست بخواند.
نیمهشب، دوباره وارد کتابخانه شد. پاکت را باز کرد. بلیت را بیرون آورد.
تاریخ حرکت، پنج روز دیگر بود. کنارش بروشور کوچکی قرار داشت.
روی جلد، فقط یک جمله نوشته شده بود: «هر کس با نیتی میآید...»**
ادامهی جمله را نخواند. بروشور را بست. اما همان نیمجمله، تا دیر وقت در ذهنش ماند.
صبح روز بعد، ناصری هنوز مشغول مرتب کردن وسایلش بود که حمید وارد اتاق شد. پاکت را روی میز نگذاشت. برعکس، آن را داخل کیفش گذاشت. ناصری چیزی نپرسید. فقط نگاهش کرد. حمید گفت:
«میآیم.» ناصری لبخند نزد. فقط پرسید: «زیارت؟»
حمید بند کیفش را روی شانه انداخت. «نه...» چند لحظه مکث کرد.
«...برای اینکه ثابت کنم حق با من است.»
ناصری، این بار هم چیزی نگفت.
بعضی سفرها، پیش از آنکه با قدم آغاز شوند، با یک جمله شروع میشوند؛ جملهای که گوینده، معنای واقعیاش را سالها بعد میفهمد.
ادامه دارد...
#امیر_کنعانی