وقتی موضوع هدیه دادن به یک نفر می رسد نا خودآگاه یک سوال در ذهن شکل می گیرد: چه کسی را
بیشتر دوست داری ؟ پدر مادر خواهر برادر همسر یا شاید عشق تازه شکل گرفته ات در غالب فرزندی در راه
مادر
هیچکس محبت های مادر ، شب زنده داری هایش فداکاری هایش را از یاد نخواهد برد، اینها محبت های دیده شده هستند، کسی هست که منکر همه سختی هایش قبل از اینکه چشم به دنیا گشوده ای شود ؟ انتخاب من مادر است
صبر کنید! پدر هم گزینه خوبیست ، وقتی بعد از یک روز کاری به خانه بر می گردد و تو خستگی را در چهره اش می بینی و ... پدر با لبخند وارد خانه می شود ، تک تک موهای سفید پدر گواه از خود گذشتگی او برای توست تا به اینجایی که هستی برسی !! تصمیمم عوض شد انتخاب من پدر است، یادم باشد نوشته ام تمام شده آنرا نشان خواهر یا برادرم بدهم و نظرشان را بپرسم، راستی خواهر و برادر چی ؟
کافیست فرزند آخر خانواده باشی و بنشینی پای خاطرات بچگی ات، چه آنهایی که وقتی فسقلی بودی و یادت نمی آید و برایت تعریف کرده اند و چه آنهایی که یادت هست ، بازی های کودکیت با خواهر و برادر ، وقتایی که پشتت در می آیند و هوایت را دارند وقت هایی که خواهر و برادر می شوند محرم رازهایت ، می شوند کسانی که از عشقت برایشان تعریف می کنی آن هم با چه آب و تابی...
بحث عشق و عاشقی شد ، مگر می شود همسر مهربانت گزینه ات برای هدیه دادن نباشد، همسری که جگر گوشه ات را که هنوز چشمانش را به این جهان باز نکرده در وجودش دارد. همسری که سنگ صبورت می شود ، همسری که کم کم می شود همه بهانه ات برای شروع یک روز خوب و تمام شدنش به بهترین شکل ممکن.
راستی از فسقلی زندگیم هم غافل نشوم ، هدیه که سهل است من می خواهم همه وجودم برایش باشد.
یک تصمیم ساده بود ،چه سخت شد! هدیه ام را به چه کسی بدهم ؟ اصلا به فکر افتاده ام برای خودم نگه دارمش. نه این خیلی خود خواهانه است . خدایا چه کنم
بیاییم و فداکاری کنیم، اصلا بیاییم کمی از خروار خروار بدهی خود به خدا را به اندازه سر سوزنی کم کنیم ، حواسمان به برادران خواهران نا تنمیان هست ؟؟؟
هدیه ام را تقدیم آنان میکنم، که دست به گریبان مشکلات شده اند
به برادران و خواهرانم در کرمانشاه
