خیره شدم ام ، به مانیتور کج کرده روی میزم ، طوری صفحه مانیتور را از دید همه پنهان کرده ام که انگار از ادم و عالم میترسم، راستش واقعا میترسم ، میترسم از اینکه کسی بداند و بخواهد میان فاصله ما فاصله بیاندازد.
میان من و تو فاصله از زمین تا آسمان است، اما مگر می شود آدم خورشید زندگیش را دوست نداشته باشد، فاصله زیاد است، بسیار.
صدای منفی باف درونم گفت که اول نباش، گفت بس است ، چقدر میخواهی بشکنی غرورت را ، از همه دری وارد شد تا مرا قانع کند، ولی نشد که نشد !! دیگر صبر اخمالوی درونم به سر آمد از در عصبانیت وارد شد. ترسیدم!
ترسیدم از خودم، از دوری، از همه چی، که شاید راست باشد! که خدا کند نباشد، گوش کردم!
گوش کردم که اول نباشم ، گوش کردم که در احساس تک نباشم ، که خدا کند نباشم ، شده حتی برای یکبار !!!
