تق
از این پهلو به آن پهلو پیچ میخورم
گوروم گوروم قلبم طبلی جنگی است که تمام تن -اکنون پوکم- را فرامیگیرد...
دست ها را بر سر فشار میدهم... متکا را بر سر فشار میدهم
مرز میان خواب و بیداری سمی در بدن آزاد میکند که هزار مرهم انگشت به دهن میمانند
هر صدایی آشوبی ست... صدای حرف ها، صدای قدم ها، صدای دیوارها
هر اشاره پرتابم میکند به خاطره ای گنک و گم شده که حالا باید با آن کلنجار بروم
همچون شبحی که بر رودهای بزرخ بگذرد، پرواز میکنم.
کودکی که لکنت داشت را مسخره میکردیم...مسخره میکردم و او میخواست فحش بدهد -فحش مادر- و ما بیشتر میخندیدیم...
با دوچرخهام تازه تازه در کوچه قیقاج میرفتم... جوی و طوقهای که کج شد...
پرسه میزنم.. پرسه میزنم... چرا وقتی میخواستم بگویم... سرفهام گرفت؟ لعنت به این دماغ... لعنت به این دماغ
از دور تکه پارههایت را میبینم...
صد حیف که الکنم
لعنت به این خواب و بیداری
اما...اما برای لحظهای لبخند میزنم... بوسه... آغوش...
کاش آن متکای لعنتی را ول میکردی و سرت را روی بازوی من میگذاشتی... روی سینه ام... و من قفسه سینهام را از آن به بعد با افتخار صدا میکردم.
خنده محو میشود
و ترس هم
افسوس میماند
کاش شک نمیکردم... کاش در بوسه غرق میشدم
فروردین 99