در تک به تک شعرهایی که می‌نویسم، که می‌خوانم، که می‌شنوم یا که فقط سطر به سطر از نظر می‌گذرانم، گویا "تو" نشسته‌ای؛
خاموش،
استوار،
ثابت.
بی آن‌که پلکی بر هم بزنی!
و "من" این‌سو خیره مانده به "تو" آن‌سو!
انگار که "تو" شعر می‌نویسی، "تو" شعر می‌خوانی و "تو" شعر ورق می‌زنی.
گویا که "من" نشسته‌ام پشتِ سطر به سطر شعرهای "تو" ؛
خاموش،
استوار،
ثابت.
بی آن‌که پلکی بر هم بزنم!
و مگر شعر همین نیست؟
مهرنوش هاشم‌بابادی
