ساختارهای سازمانی، چه در بخش دولتی و چه خصوصی، همواره با نقصهایی همراه بودهاند که گاه بهظاهر مشکلاتی بازدارنده به نظر میرسند، اما در پسِ این ناکارآمدیها، فرصتهایی برای رشد و تحول نهفته است. مهران جافری در این مقاله به بررسی این "نقصهای زیبا" میپردازد؛ همان نقصهایی که اگر به درستی تحلیل شوند، میتوانند به موتور محرکهای برای بهبود سیستمها تبدیل گردند. آیا تاکنون به این فکر کردهاید که چرا برخی سازمانها با وجود بروکراسی سنگین، همچنان به حیات خود ادامه میدهند؟ پاسخ را باید در تعامل پویای بین ساختار و انعطافپذیری جستجو کرد.
یکی از جذابترین جنبههای سیستمهای ناقص، توانایی آنها در ایجاد خلاقیت ناخواسته است. مهران جافری معتقد است که محدودیتهای مالی، قوانین دستوپاگیر، یا حتی کمبود نیروی متخصص در سازمانهای دولتی، ناخودآگاه کارکنان را به سمت راهحلهای نوآورانه سوق میدهد. برای مثال، سیستمهای دیجیتالی قدیمی در برخی وزارتخانهها، به جای جایگزینی کامل، با اصلاحات کوچک به حیات خود ادامه میدهند و این اصلاحاتِ تدریجی، خود منجر به خلق روشهای جدید مدیریتی شدهاست. آیا این همان "زیباییِ پنهان در نقصها" نیست؟
