










دست و پا گمکردهام در شوکتِ سودایِ تو
سر به زانو دادهام از ذوقِ ناپیدایِ تو
رنگِ رخسارم پرید از غایتِ بیخودی
تا شدم من منزوی در خلوتِ پروایِ تو
خانمانسوز است عشقت، هستیام را شد عدم
هر کجا چشمم گشاید، گردِ این صحرایِ تو
در رهت آواره گشتم، هیچ کس چون من مباد
بس که جویایِ توام در حیرت و مولایِ تو
نقدِ جان دادم به بازارِ محبت، کاشکی
سودهای یابم من از سودا و از غوغایِ تو
میخروشم همچو باده در دهانِ شیشهها
تا برآرم ناله از قلقلگهِ مینایِ تو
کیست تا بندد رهِ من در رهت از پادشاهیها؟
موجِ طوفانخیزِ بحرم، مستِ سرتاپایِ تو
سجدهآوردم به خاکِ آستانِ هستیات
تا شوم سرمهتراش از خاکِ این درهایِ تو
فرقِ ناز و نیاز اینجا گم شد از تاب و تبم
مجنونِ خلوتسرایم، محوِ رویِ لایِ تو
میشکافم پردهها را تا برون آیی ز غیب
نقشِ نامت بسته بر دل، بندِ این معمایِ تو
ای سلیم! از نوحهی قدسیان بگذر دمی
کز ازل مستغرق گشتی در رخِ زیبایِ تو
« سلطان یاووز سلیم »
گرچه عشق از پرده بیرون شد، ولیکن مستور است
حسنِ رخسارِ بتان در این جهان مشهور است
هر که از چاهِ زنخدانِ تو سالم گذرد
گر بود صاحبِ صد دیده، در آنجا کور است
زخمِ زبانِ خارِ مغیلان است در این بادیه عشق
نمکِ سفرهی ما از نظرِ چشمِ شور است
دیدنِ عیبِ خود و دیدنِ هنر کارِ کی است؟
زشت رویی که گریزد ز رخِ آینه، عور است
قطره دادیم و عوض سیلِ بلا برد ز ما
شهرتِ بحر به همت غلط و مشهور است
دعویِ حق به سخن راست نگردد هرگز
هر که سر داد به میدانِ بلا، چون منصور است
تنپروردهفروش است حیات در این دهر
کمانِ پرزور ترکش بشکاند به ضرور است
حسرتِ آینه هرگز نشود سیر ز حسن
آبِ سرچشمهی دل تشنه و شور در شور است
یک کفِ خاک نباشد که ز بیداد تهیست
کبکِ بختِ همهی خلق در این دشت گور است
سیر نگردد دلِ ما از سخنِ شور و غزل،
تشنه لب ماند سلیمیا در بلا، دور است
« سلطان یاووز سلیم »
خداوندا از این حکم و قضا و از قدر ترسم
که تا فردا چه آید بر سرِ من از این دیار
دلم هر شب اسیرِ آتشِ سودا و ناکامیست
از این شبهایِ بیپایان و تکراری خبردارم
کسی کانس انس گیرد با غبارِ خلوتِ تنهایی
ندارد باک از این درد و محنت در این حصار
نشسته بر دو چشمم گردِ بیمهری و سردیها
ز اشکی که نسازد پاک جانم را، من بیزارم
چو ساقی گردشِ جامِ بلا دارد سرِ دهرش
از این باده که پیدرپی کشد جان را به دارستانبار
از مرگ و برزخ چونکه ترسی سلیمی در دنیا
سپر کن صبرت را، کز دست رفت این روزگارم
« سلطان یاووز سلیم »
هوا ابریست، شب آوردست با خود بویِ باران را
خدا تلخ آفریدست این وداعِ خاک و یاران را
به زیرِ باران از غم بیتو در این شهر میگردم
نشانِ خاطرات و کوی و بام و یادگاران را
تو زیبایی، برایم آیتی از سورهی یوسف بخوان،
که تا آرام بخشی این دلِ زارِ بیقراران را
صدایِ سوتِ قطرِ هجر و اندوهِ سفر برخاست
خداوندا نگه دار این غبارِ رهسپاران را
تو را با بوسه و صد آه راهی میکنم اما
کجا پنهان کنم این دیده و بارانِ بهاران را؟
نیابم در جهان دردی گرانتر از فراق و غم
که خود باید کشید این بارِ تلخِ انتظاران را
ز طوفانِ بلا بگذر، سلیمی، در رهت ای دل،
که تا روزِ جزا باقیست رسمِ روزگاران را
« سلطان یاووز سلیم »
وعده دادست که پیوندِ وفاداری بستهست
که تا حشر دل و دلبرِ من بود و نمردهست
گفت کز عشق نگوییم سخن با کس در دهر
چون من اندر خمِ این زلفِ گرهگیر اسیرست
گفت تا بویِ گل آید ز نسیمِ سحری
که تویی در چمنم لاله و گلزار و عبیرست
گفت مه را نبوَد تاب به شبهایِ سیاهم
که تو خورشیدِ من و ماهِ درخشانِ منیرست
گفت اسرارِ مگو را به کسی باز مگو
که تو خود محرمِ این خانهوکاشانه و پیرست
گفت در کویِ بلا نیست طبیبم به علاج
که تویی مرهمِ جان و همه دارو و دردرست
منم آن کس که تو را با دلِ خود باور کرد
که تو هم مطلعِ اشعارِ من و شاهمسیرست
تک به تک یادِ تو آوردم و گویم سلیم فغان
گرچه انکار کنی عهد، ورا خاطره پیرست
« سلطان یاووز سلیم »
گر من از دلدارِ خود آزردهخاطر گشتمی
ای نگار، این سان مکن بر من ملامت در میان
آن زمانی که دلِ خود بسته بودم بر رخت
عقل سرزنشم نمود و یار فرمود این بیان
وای از آن عمری که در سودایِ تو شد سرنگون
در غم و شادی مرا دائم مکن تیرهروان
بس دویدم در هوایت نفس بر پشتِ نفس
گام بر گامم نماند و گشت این تن ناتوان
من همان سایهی گمگشته میانِ غبارمم
آه ای آینه، بر من مگیر این بار گران
از رنجِ دهر و زحمتِ روزگارت سلیمی
پای کش، کز گردشِ چرخ کس نیابد جاودان
« سلطان یاووز سلیم »
به چشمانِ تو میبخشم تمامِ دار و ندارم را
به لبخندِ تو میبازم دل و این خانهوبارم را
تو چون خورشیدِ تابانی، دلم را گرم میداری
به دستانت سپردم من بهار و فصلِ زارم را
غم و دردِ مرا دانی، دلِ زارم تو میفهمی
بگیر از من به لبخندی شبانِ بیقرارم را
کمی باران، کمی دریا، هوا ابریست در این دهر
تو باشی، پر کند از می سرود و نالهزارم را
به چشمانِ تو باید داد طعمِ شعر و طوفان را
که جدیتر بگیری باز غزلهایِ نگارم را
تو ایمانِ منی در این کویرِ محنت و تردید
به عشقت مینهم بر کف سر و جان و وقارم را
ز طوفانِ بلا بگذر، سلیم، ای مردِ میداندار،
که تا حشر اوست سلطانِ دلِ گوهرِ زارم را
« سلطان یاووز سلیم »
چه دورم از نفسهایت، چه از تبداریم دوری
چه بی رحمانه تن دادیم بر این دوری و مقدوری
تو را در خواب میبینم میانِ عطرِ گندمزار
که بوسی دیدهام را در خیال و خلوتِ دوری
شمالی گشته طبعِ من ز یادِ عارضِ رویت
عجب احوالِ مغروریست در این غوغا و مسروری
به وقتِ بارشش بینی که از ذهنم نمیافتی
چه زخمی مانده از یادت بر این جانِ غمانوری
کجا رفتی، با چه کس بستی میانِ باغِ میعادت؟
که طعمِ سیب و انگورت شده زهرِ دلِ کوری
صدا کن نامِ ما را تا شود روحم حریری باز
به آهنگی، به شور و نغمهی تنبور و پاپوری
زمانی بوسهام بودی میانِ سینهام پنهان
ولی حالا ز دستِ باد گشته نقشِ ناجوری
تو را چون روزگارِ وصل میخواهم در این خلوت
مگو دوری، مگو هرگز در این ایامِ مهجوری
فنا گردید روز و شب به یادِ رویش، سلیما!
کز این دوری بسوزد جان در این دنیایِ کافوری
« سلطان یاووز سلیم »
در سفرهی تاریکِ بلا هیچ نانی نیست
از مردِ خدا و مدد و اهلِ امانی نیست
در محبسِ تنهاییِ خود گوشهنشینم
کز فرطِ شقاوت به دل و جان نشانی نیست
عمریست گرفتارِ غمم در برِ ایام
وز معجزهیِ آیه و قران امانی نیست
اندوه و بلا بسته میان با دلِ زارم
وز شادی و از لبخند به لب هیچ مکانی نیست
چشمانِ تر از غصه سپید گشت ز هجران
از یوسفِ گمگشته در این شهر نشانی نیست
تاریک شده خانهام از داغِ زمستان
وز تابشِ خورشید در این دهر عیانی نیست
دامادِ بلا گشته و تنپوش عَزاتم
در حجله ز آیینه و از بخت جوانی نیست
قربانیِ نیرنگِ زمان گشت دلِ من
وز ماهیِ بیجان دگر آب و روانی نیست
سنگینزده زخمند به جانم ز عدو باز
در پیکرِ مدفونشده تاب و توانی نیست
بر تنِ بدونِ کفنم روضه مخوانید
اینجا به جز از محنت و عریانی دانی نیست
این مردِ بلاکشده را جا بگذارید
کز شعله به جز آتشِ سوزان به جهانی نیست
از این خوابِ پریشان، سلیمی!، به درآی،
کز بهرِ تو جز محنت و درد این و آنی نیست
« سلطان یاووز سلیم »
با تو ای شاهنشین، همخانهبودن را بلدم
از همه بیگانه گشتن در جهان، جان را دهم
تا که بازآید کلیدِ خانهی مهرت به دست
سربهسر واله شدن در کویِ تو، جانان منم
چون پریشان گشت زلفِ عنبرینت در صبا
شانه گشتن بهرِ آن گیسویِ مشکین، کارِ منم
تا که لبریز شوم از بادهی چشمانِ مست
جامِ می ده ساقیام، تا دُردکش در بزمِ غمام
مرغِ عشقی تو و آغوشِ منست آرامگاه
پر بکش سویِ من ای دل، تا برت لانه کنم
مجنونِ چشمِ توام در روزگارِ سنگ و آهن
عاشقی را پیشه سازم، تا ابد افسانه منم
پا کش از این دهر و ز سودا، سلیم، ای مردِ عشق!
کز ازل سلطانِ این عشقم، نه در بندِ تنام
« سلطان یاووز سلیم »
این مکرپیشگان همه نیرنگ میزنند
اکسیرِ خود به رویِ زر و سیم میزنند
بر خاطراتِ خسته و ویرانهی دلم
آهنگِ ماتم و غزلِ بیم میزنند
سنگِ بلا به سینهی ما نیست کز قضا
تیغِ جفا به عاقبتِ صمیم میزنند
هر گوشهی زمین که دلی گشت پارهپاره
ثانیههایِ مرگ به تن سیم میزنند
مردم برایِ آنکه بدانند غصهام
بر حلق و تارهایِ دلم چنگ میزنند
دردِ درونِ من به حقیقت فزونترست
کین قوم دم ز فتنه و از جنگ میزنند
شاعر، مگیر در دل اگر روزگارِ دون
بر اهلِ فضل و معرفت این سنگ میزنند
فارغ شو سلیمی از ملامتِ این خلق
کاین بیوفا زمانه به دلبند میزنند
« سلطان یاووز سلیم »
کیست در این دهر که از عشقِ تو پردهدر نیست؟
مرغِ دلش در قفس از شوقِ تو بیقرار نیست؟
وزنِ جهان کی رسد در خورِ میزانِ عشق؟
گر زرِ عشاق را سکه به رخسار نیست
شمعصفت میکشم بارِ جفا پیشِ خویش
تا که دلِ خستهام کشتهی صدپاره نیست
گر تو ز من فارغی، من ز تو فارغ نیم
چارهی کارم بکن، کز تو مرا چاره نیست
هر که در این راه یافت بویِ میِ عشقِ دوست
مست شود تا ابد، سنگ اگر این خاره نیست
با میِ عشقش چه کار گفتوگو و مکر؟
هر که در این میکده مفلس و اینکاره نیست
دردِ ره و دیر هست محکِ مردِ راه
دلق بیفکن که زرق لایقِ میخواره نیست
در بنِ این دیر اگر طالبِ جامی ز می است
درد بکش کز جهان موضعِ نظاره نیست
از رنجِ دهر سلیما! روی مگردان دمی،
کز طربِ عهدِ او، بنده گناهکار نیست
« سلطان یاووز سلیم »
گفتا بنویس از غمِ هجران، چه نویسم؟
از داغِ دلِ خسته و ویران، چه نویسم؟
صد نامه فرستادم و بیسود نشان شد
با دیدهی تر، در پیِ جولان، چه نویسم؟
چون زلفِ تو روزم سیه افتاد در این دهر
ای شاهِ بتان، از خط و مژگان، چه نویسم؟
در حسرتِ دیدارِ تو عمرم به سر آمد
بی رویِ تو از این دلِ نالان، چه نویسم؟
یک عمر دویدیم و به جایی نرسیدیم
خونخوردهی دردیم، ز درمان چه نویسم؟
ز آتشکدهی عشقِ تو آگاه نیای تو
از سوزِ درون در ره و میدان، چه نویسم؟
چون مرغِ اسیری که به زندانِ بلا شد
از یادِ حریفانِ سرگردان، چه نویسم؟
آوارهی این دهرِ خرابیم و پراکنده
ای خانهخراب، از سر و سامان، چه نویسم؟
دیریست دلِ ما به طوافِ مهِ رویش
با اشکِ روان بر گلِ خندان، چه نویسم؟
برخیز، سلیمی، ز سرودِ غمِ عشاق،
کز حالِ پریشانِ دلِ زار، چه نویسم؟
« سلطان یاووز سلیم »
همیشه آخرِ هر عشق رسمِ مردن نیست
هزار حیف که پایِ دلان به دل کندن نیست
دلی نرم و دلی سنگ است در این دهرِ خراب
که جنسِ سینهی آدم ز آهن و جوشن نیست
به جانِ طایرِ مسکین مکن ز کین بیداد
که مهرِ واقعی در دانه و در ارزن نیست
زمینِ مرده نلرزد ز رعدِ ابرِ بهار
نشانِ فیضِ حقش رونقِ پرِ خرمن نیست
تواضع پیشه کن در خلق و خویِ خویش دمی
سرِ افکنده نشان از مقامِ تنزدن نیست
بزرگی از هنر آید نه از غرور و منم
به قامت و به تکبر کسی سرور من نیست
چو آینه شو زفاف و صفایِ دل روشن
دلِ تاریک به انوارِ مهر روشن نیست
من از حرارتِ عشقش به خاکستر نشستم باز
که در طبعِ دلِ مغرور اثر ز توسن نیست
فراق از من چنان دورست در این شامِ بلا
که در گوشِ فلک بانگِ غمینِ شیون نیست
به دوشِ بیکسی کش بارِ محنتها به جان
که جان از کینهی ایام دلمبراست، تن نیست
بزن زخمی دگر بر زخمِ پیشینِ دلِ زارم
کجا آثارِ مرهم در تن و جان و رَن نیست؟
لباسِ صبر چنان دوزم به تارِ پودِ غمم
که بر پیکر دگر نامی ز جایِ سوزن نیست
تماشاییست چشمانت به روزِ فتنه و آشوب
که کس را تابِ سر بر گردنِ افکندن نیست
به سردابِ بلا افتادهام در این شبِ تاریک
که در این پهنهی دشت از مه و خور روزن نیست
گرفته خانهام را بویِ سردی و غمِ هجران
کز آن عطری دگر بر دامنِ گلشن سلیمی نیست
« سلطان یاووز سلیم »
عطرِ تلخت باز در اشعارِ من پیچیدهست باز
سیلآسا ریخت بر جان و تنِ آوارِ من
گفته بودم تا ابد هرگز نگردم عاشقی
قیمتِ این دلکِشیدن شد خطایِ کارِ من
همچو کعبه روز و شب گردِ رخت گردد دلم
نقطهی پرگارِ عشقی در خط و پرگارِ من
خوابِ هجران دیدهام، خوابی که تعبیرش بسوخت
شعلهورتر گشت از آن آتش دلِ تبدارِ من
چون نوزادی که ز آغوشِ ستُردِ مادر است
نالهام پیچید در دنیا و در این کارِ من
چشم دوختم در عمیقِ دیدگانت، حیفسود
برقِ عشقی برنخاست از لحظهی دیدارِ من
یا بمیرانم به تیغ و یا دوایِ دردم باش
این تو و این مرهم و اینجا طنابِ دارِ من
بعدِ تو هرگز نیابم دلبری در روزگار
ای نگارِ بینظیر و شاهِ بیپروایِ من
از سکوتِ تلخِ او را، سلیمی!، دانهبرآر
کز فراقش گشته چون خونیندلی اشعارِ من
« سلطان یاووز سلیم »
نامهای پُر کن از کویِ نگار و اثر آر
زان نسیمِ شکنِ زلفِ سمنمو خبر آر
جایِ من در قفسِ تیره و تارِ تن نیست
به از این قفسِ کهنه، پرِ مرغِ دگر آر
لب بگشا و سخن گو که شود خلوتِ من
شکنی پنجره را، نالهی غوغا و شرر آر
چون شبپرهای خسته و سرگشتهی دهرم
به عوض نرگس و گل، لالهی شببو ز بر آر
منطقِ عشق دگرگونه بود در این دشت
ز ارسطو و از این فلسفه پا را به در آر
ساحل از نقشهی این دهرِ بلا گم شده است
تو برایم ز ره، کشتی و لنگر به خطر آر
کار از ریشه خراب است در این دشتِ بلا
تیغِ بیدادگرِ حادثه از پرده به در آر
از بلا گذر سلیمی سر در قدمِ دوست نه
که در این میکده جز باده نیابی اثر آر
« سلطان یاووز سلیم »
خستهام خسته، برایم غزلِ ناب بخوان
که زِ هجرانِ تو در خفتهدلست اضطرابخوان
خستهام خسته، که دردست مرا دامنگیر
چارهی محنتِ من چیست در این بزمِ غبار؟
نفس از سردیِ دیماه به جان آمدهاست
رنگِ رخسارِ من از غصه شده همچو غبار
نامهی گمشدهام کز سرِ ناچار زدند
پیکِ شومآمده را لعنت و نفرین و عِثار
فالِ فنجانِ من از حاشیهی تاتارست
سینه پرخونتر از آن غمزدهعطارِ نزار
پارهپارهست تنم، هیچتر از هیچ منم
در گلو مانده مرا بغضِ گرانبار و شرار
منم آن جرعهکشِ جرأتِ بر دار شده
کز جفایِ دد و دامست تنم گشته نزار
سر به زانو بنهادم ز غمم در برِ خویش
با دلِ خسته و خونین شدهام محوِ نگار
خستهام خسته، تو گلگونرخ و خسته مباش
همچو غنچه مکن از غصه به دل زار و نزار
من کمآوردهام و زنده به بویِ توامیم
طالبِ مرهم و جانم ز تو ای شاهِ وقار
خاطراتم همه گم گشته در این دشتِ بلا
دست بر قصه ببر، شور بیاور به دیار
بر سرِ تربتِ من نغمهی یاسین بنواز
بنشین، حرف بزن، تا شود این سینه به بار...
پا کش از این دهر، و ز سودا مکن اندیشه
کز پیِ سلیمی بیداد نماندست قرار
« سلطان یاووز سلیم »
بویِ جنت میشنوم از صوت و از آوایِ تو
کز لطافت گل ندارد برتر از سیمایِ تو
ای در آوایِ تنفس نغمهی جانپرورم
جانِ من فدگرد از لعلِ شکرخایِ تو
صورتت آیینه و آیاتی از صنعِ خداست
هیچ نقصانی نیابد حسنِ بیحد و ثنایِ تو
صد ستاره کهکشان و هفت حصرِ آسمان
آورم تا فرش سازم زیرِ پایِ پاکِ تو
عزیزتر ز تمامِ هستیام نبود متاع
تا که ریزم قطرهقطره در ره و پروایِ تو
تکیهگاهِ روزگارم سینه و آغوشِ توست
فردا ایامِ پیری شانهام جویایِ تو
حتی اندر خاکِ تیره دل به هوایِ تو تپید
رشکِ رضوان است دایم جنت و ماوایِ تو
از عشقِ او دل برندار سلیمی در این دیار
کز طرب باقیست جانم تا ابد شیدایِ تو
« سلطان یاووز سلیم »
در بندِ تو بودم که نماز از سرِ ما رفت
دردی به دل افتاد و خرد از برِ ما رفت
سجاده گشودم که کنم ذکر به محراب
سمتِ رخِ تو قبلهنمایِ سرِ ما رفت
در مکتبِ عشقِ تو زدم داد به هر کوی
آنگونه که فریاد ز جان و اثر ما رفت
بیرون شدم از خانه در آن ظلمتِ شبگیر
گفتند که دیوانهی دلدر به کجا رفت؟
من بودم و زاهد به سرِ راهِ دو تایی
او سویِ عبادات و دلم سویِ نگار رفت
رفتم به هوایِ شکنِ طرّهی عنبر
من گم شدم و شانه پیِ سیم و زر ما رفت
در محفلِ اربابِ سخن رفتم و گفتند
این مهزده ناخوانده چرا آمد و تا رفت؟
میخواست به آتش بکشد هجرِ تو شعرش
آتش زدم آن دفتر و دودش به هوا رفت
در دهر به سودایِ تو سر باخت، سلیم، ای دوست!
کز عشقِ تو هر قافیه در بزمِ بلا رفت
« سلطان یاووز سلیم »
کاش میشد خندهای را در شبِ باران گرفت
یا جهانی گل به دشت و فصلِ گلباران گرفت
کاش میشد بر حصارِ آخرینِ این دیار
یادگاری از دلِ خونین به بیشماران گرفت
حیف از این تنهایی و کوه از غمم سنگینترست
کاش در دامانِ هجران راهِ پنهانکار گرفت
جایِ آن افسوس کز آزادیام راهی ببست
بغضِ سنگینیست کز بیدادِ چرخ و دوران گرفت
مردهام کز فرطِ این رنج و بلا و اضطراب
کاش در چنگِ اجل راهی به بهرانزار گرفت
ظالمان با جبههی تقوا و دلقِ دینفروش
خرقههایِ کبر را بر قامتِ مکار گرفت
پرسشی کردی که مقصد چیست در این دشتِ دور
گفتمش رو به فنا و خلوتِ هجران گرفت
گاه با شاه و گهی با صوفی و زاهد به مکر
روزگارِ ما مسخره در چنگِ این طاران گرفت
شهر در چنگِ ددان افتاد و کس فریاد نزد
کبکصفت گشتند آن قومی که شیرِ غران گرفت
علم و دانش در قفس افتاد و عقل از سر رمید
خوابِ ما کابوس شد در چنگِ این طوفان گرفت
ما غریبِ خانهی خود گشتهایم اندر وطن
انتظارِ مرگ از این چرخِ ستمگستران گرفت
گر ز تاریخِ کهن پرسند حالِ فر و تاج
پادشاهی چون فریدون بود در ایرانزمین
ای خدا، این محنت و بیداد بر آدم ز چیست؟
کآتشین دستی چنین از زهدِ این مکاران گرفت
دستت سلیمی از این دهرِ دونپرور بدار
کز جفایِ این زمانه کس نیابد دادرس
« سلطان یاووز سلیم »
غم از دلخاطران بردار و دوری کن ز بیدادش
که گریاندن به دهر آسان بود، کُن مرهمی یادش
اگر فیضی طمع داری ز گلزارِ جهانبینی
سحر چون غنچه در عشقش بزن بر سینهی چاکش
سبکبار آید آنکس کو رَهد از قیدِ این عالم
ز تن بگسل، قدم بگشا سویِ انجم، بکن یادش
اگر خواهی که گلهایِ طرب در باغِ جان رویید
خس و خاشاکِ کین را کن نهان در خاکِ بنیادش
ز مکرِ ابلهان بگذر، خموشی پیشه ساز امشب
میانِ اهلِ این تزویر کن بر بندِ لب بابش
از مکرِ کیمیای سلیمی بیاسای
کزین ایامِ کینهتوز کس ننمود بنیادش
« سلطان یاووز سلیم »
سبزه دم زد ز لبِ یار، مکن غم در دل
آبِ حیوان شود از لطف فراوان حاصل
بچکد دیدهی انصاف به مژگانِ سیاه
کافر از عشق شود غرقهی ایمان در دل
حسنِ بیپروا ز دلِ خلق خبردار شود
گلشنِ داد به پا گردد از این عهدِ گسل
کاروانِ غمِ او بازرسد سویِ دیار
یوسف از چاه برآید به برِ شاه و ددل
زلفِ سرگشته کند بند به پایِ شبِ هجر
که به پایان رسد این محنت و این رنجِ مخل
آتشِ عشق شود بزمِ گلستان به جهان
بر دلِ تافته تابد چو زر و سیم و زجل
دامنِ دل ز بلا باز رهد در برِ دوست
مصرِ جان گردد از این ملکِ خرابهست بجل
صبحِ امید دمد از پردهی شبهایِ سیاه
چاک گردد قفسِ تیرهی این جان و گسل
بویِ پیراهنِ یوسف ز ره آید به سراب
تا که یعقوب شود شاد ز بویِ دلودل
دیدهی تشنه در این بزم غووطه در آب زند
تا برآید ز صفا گوهرِ مقصود ز دل
مورِ افتاده به درگاهِ سلیمان رسد باز
تاج و تختست کفِ بکنندهی این آب و گل
ماهِ مصرست برون آمده از چاهِ بلا
شهسوارست که بنشسته به تختِ دلدل
کشتیِ ما چو رسد بر سرِ ساحل به سلامت
خاک پاشد به رخِ طوفان و بلایِ مخل
پا کش از غصهی این دهر، سلیم، ای شهِ عشق
کز پسِ هر غمیاش باده رسد جامِ قلقل
« سلطان یاووز سلیم »