
نکته: برای درک بهتر مفاهیم این شعر و آشنایی با احوالات این عارف بزرگ، پیشنهاد میکنم عبارت «موفق بن حمدالله قونوی» را در گوگل جستجو کنید تا به منابع اصلی و کامل دسترسی پیدا کنید.
ای پادشهِ راز، داد از غمِ دوری
جان، بی تو به سوز آمد؛ وقت است که بازآیی!
دائم، گُلِ این نِیها، شاداب نخواهد ماند
بستان ضعیفان را، در وقتِ توانایی!
دیشب، گلهٔ سوزش با بادِ صَبا کَردَم
گفتا: «سَرِت اندَر دَم، زین فکرتِ سودایی!»
صد موجِ فنا اینجا با ناله نمیرقصند
این است حَریف ای دل، تا عزمِ بقا پَیمایی!
مُشتاقی و بُعدِ تو، چون نَی مرا سوزاند
کز دست خواهد شد، مِیْخانِهٔ شکیبایی!
یا رب، به که گوییم این نُکته که در عالَم
رخسار نَهفت آن شاهِدِ بیهمتایی!
ای عشق، چمنِ هستی بی روی تو رنگی نیست
سَر دَرد، خرامان کُن تا باغ بیارایی!
ای سِرِّ تو درمانم در بسترِ ناکامی
ای یادِ تو مونس در گوشهٔ تنهایی!
در دایرهٔ هستی، ما، نقطِهٔ تسلیمیم
لُطف، آنچه تو اندیشی؛ حُکم، آنچه تو فرمایی!
فِکرِ خود و رایِ خود در ساحتِ رِندی نیست
کُفر است در این مَذهَب، «خودبینی» و «خودرایی»!
زین ساغرِ آتش، خونینجِگَرَم، مِی دِه!
تا حل شود این مُشکِل در ساغَرِ مینایی!
مُوَفَّق، شبِ هجران شد، بویِ خوشِ وَصْل آمد
شادیت، مُبارَک باد ای عاشِقِ شیدایی!
« موفق بن حمد الله قونوی »