
نکته: برای درک بهتر مفاهیم این شعر و آشنایی با احوالات این عارف بزرگ، پیشنهاد میکنم عبارت «موفق بن حمدالله قونوی» را در گوگل جستجو کنید تا به منابع اصلی و کامل دسترسی پیدا کنید.
ای بیخبر بدو، که ز خود باخبر شوی
وز خویش رسته، لایقِ خاکِ دگر شوی
چون سالکی شوی، رهِ مردان طلب مکن
تا خود رهی نیابی، چگونه رهبر شوی؟
در مکتب جنون بنشین، ای پسر! که تو
تا کودکی بمانی، کجا چو پدر شوی؟
مس را رها بکن، که ز خود کیمیا شود؟
باید ز جان بتابی، اگر زر و در شوی
خواب از سرِ تو بَر، که ره بیدلان بود
بیخواب و بیخور آن دمِ باخبر شوی
آن نور عشق گر به درونت فروفتد
سوگند بر خدا، ز فلک خوبتر شوی
دریاب خویش را، غرقه شو در خدای دوست
کز بحرِ هفتگانه، نیابی اگر شوی
چون بیسر و بیبدن شوی اندر طریق حق
از هست و نیست بگذر و سراپا نظر شوی
چون وجهِ دوست دیدی و دیدت یکی بُوَد
دیگر مجو، که صاحبِ صد منظر شوی
بنیاد خویش بشکن و بر خاک دل بنه
تا در فنا بمانی و زیر و زبر شوی
گر در دلت هوای وصال است،( موفقا )!
باید شبیهِ خاکِ درِ اهلِ سرّ شوی 🌸
« موفق بن حمد الله قونوی »