




ای آنکه در طراوتِ حُسنات، جهان کم است
دستِ کرم به سویِ گدایان، مُکرّم است
خورشیدِ صبح، محوِ رخات گشته در سحر
جامِ جهاننما که به کف، عینِ عالم است
ای مظهرِ هدایت و رحمت برایِ خلق
دادِِِِ زمانه دستِ تو، در اوجِ این دَم است
شوری به پا نمودی و غوغایِ صد قیام
چشمهت پُر از شراب و، به جوشش زِ خُمات غم است
سر برنتابد آنکه هوادارِ کویِ توست
بندِ قلادهات به گردنِ ما، عینِ مَرهم است
خیز ای دلا! که بانگِ صبوحی دهی به خلق
گرچه به بندِ مستی و، از پا فکنده هم است
هر بامداد، یادِ تو در ذهنِ خستهام
آن فتنهای که عقل و خرد را، چه درهم است
هم ساقیِ بهار و، هم آن شربتِ حیات
هم آتشِ کبابی و، هم بادهیِ خَم است
اسبِ طریقتات تو، سواره کُند تو را
هرچند در پیادهروی، پایِ تو محکم است
ذره به ذرهیِ عالم، به سویت در نظر
مونسِ هر چه هست، از نر و از ماده، مُرهم است
بگذر زِ بندِ خرقه و، این سجادهیِ ریا
تا تن زِ تن بشویی و، جانت بر آن یَم است
لب بند و باده نوش، در این خلوتِ سکوت
کز نطقِ پوچ، ناطقِ جان، در ماتم است
سلیمی، دستِ مستِ مرا گیر و، ره نما
سویِ بزمِ خویش، که شاهِ ره و جاده، خَم است
« سلطان یاووز سلیم »
سنسن باهاردا ان گؤزل گُل، ای نگاریم
بو عطرینله مستدیر، عقل و قراریم
گؤزوندن لاله-زار اولدو بو کؤنلوم
او شوخِ نازنین، سنسن باهاریم
مئیِ عشقینله مستانه باخیشلار
خمار ائیلر منی، ای شهریاریم
لبین لعلِ بدخشاندیر، حیاتدیر
بو جانیمدیر فدا، ای اعتباریم
او گیسوندن کؤنول پیچ و تاب ایچره
سنسن بو یولدا صبر و انظاریم
فراقین یوسفِ کنعاندیر، حیفا
سلیم، سنسن بو غمده غمگساریم
« سلطان یاووز سلیم »
گلیبسن، جان فدا ائتدیم، دایان، گئتمه، امان، سؤیلر
بو هجراندان جانیم چیخدی، دایان، گئتمه، عیان سؤیلر
گؤزوم یولدا، قالیبدیر، ای مهِ انور، گل ای دلبر
باشیم قویام کؤکسونه، گل، دایان، گئتمه، روان سؤیلر
بو حیران کؤنلومون، ای جان، نظر قیل حالینا هر دم
او گؤزلر، مَست ائدیر، گل، دایان، گئتمه، فغان سؤیلر
اؤپوشدور آرزوم، ای گول، او خندان لعلِ لبلرده
بو سئودا، جانگیرهمدیر، گل، دایان، گئتمه، بیان سؤیلر
سنسن قلبیمده سلطان، حُکم ائیله، مَندیر فرمانبر
اطاعتدیر یولوم، گل، دایان، گئتمه، جِنان سؤیلر
کویرِ تشنهیم، ای ابرِ رحمت، یاغ، بو جانیمدیر
بو تشنه، محتاجِ باراندیر، دایان، گئتمه، یانان سؤیلر
گولوشلر آرتیندا، غملر، نهاندیر، ای عزیزِ جان!
جانیندیر عزیزِ حق، سلیمی، دایان، گئتمه، رَوان سؤیلر
« سلطان یاووز سلیم »
گلیبسن جانِ جانان، ایندی اما، نیچون؟ ای جان
یِخیلمیشدیر بو جان، یوخدور طاقتیم، نیچون؟ ای جان
او نُوشدارو، او رستم، سهرابدان سونرا گلیبدیر
او سنگدل، او بیمهریم، نیچوندور ایندی، نیچون؟ ای جان
نه مهلت وار، نه فردا، بیز بو گونده میهماندیر
بو عُمرِ کوته، اولموشدور بیزه فانی، نیچون؟ ای جان
جوانیمله وئردیم نازینا، ایندی جوانلار
بو پیری، بو خزاندان، ناز ائدرکن، نیچون؟ ای جان
سنی فرهادِ شیدا، او شیرینلبلرله گؤردوم
جوابیندا او تلخیلر، بو نیسگیلدیر، نیچون؟ ای جان
فلکلر، بیز مشتاقلاری، داغیتدی، حیفا عالم
داغیلمازمی بو عالم، بو فاجعهدیر، نیچون؟ ای جان
بو راهِ قیامتدیر، سلیم، بو یولدا بیر حبیبسیز
گئدیرسن، بو سفردیر، عجبدیر، نیچون؟ ای جان
« سلطان یاووز سلیم »
عشق آن باشد که هر دم، در پیِ زنجیرِ توست
نامِ تو بر لوحِ جانام، در گروِ تفسیرِ توست
عشق یعنی دیدنِِِِ آن چشمِ پُرمهرِ تو را
در دلِ آن دیده بنگر، حکمِ تقدیرِ توست
در تعلل میکنی، ای جان! برایِ قتلِ من
چون تپشهایِ دلِ من، ذکرِ تکبیرِ توست
خوابِ من آغشته در ابهامِ بیداری شده
چشمِ من در بست و بازاش، ماتِ تصویرِ توست
منطقِ یونان و استدلالِ خشکِ آنسویِ باد
احترامام هر نفس، وابسته بر تحقیرِ توست
آوارهیِ کویت، سلیم، در این بازارِ عشق
عمرِ من در هر نَفَس، مُحتاجِ زنجیرِ توست
« سلطان یاووز سلیم »
از کنارم بیتفاوت، رد مشو ای مهلقا
یک دمی بنشین و حالِ زارِ این دل را بخوان
روز و شب کارم نشستن بر سرِ راهِ تو شد
رهگذر گشتی به چشمام، قدرِ این لحظه بدان
هر قدم کز سنگفرشِ این گذر برمینهی
آتشی در سینه افروزد، تو آتش در فشان
سر به زیر و سرد و ساکت، در کمینِ یک نظر
تا که چشمانِ تو چرخد، ناگهان بر من عیان
لحظهای درنگات، بازآرد بهارِ غنچه را
گل بریزد از لبات بر رویِ این جانِ نوان
با کلامی از تو، این جانِ خسته میگیرد حیات
حرفی از لعلات بزن، ای یارِ شیریننطقِ آن
میخرامی همچو طاووسی و، آهِ سردِ من
میرود تا ورایِ چرخ و سویِ کهکشان
ماهِ من! آهسته تر بگذر از این کویِ دلم
پای بر این خاک نِه، نگذار رو سویِ آسمان
در زیرِ پایات سلیما بنگر آن افتاده را
از کنارم بیتفاوت، رد مشو ای جانِ جان
« سلطان یاووز سلیم »
گل، ای جان، بیر گولوِشله دردِ هجرانی مداوا قیل
بساطِ مِهرِ پاکی، کؤنلومون ایچره هویدا قیل
او گؤزلردن یول آچ، ای مَه، بو آواره پریشانام
باخیشلارینلا ای جان، عالمی عالمده زیبا قیل
دوشوبدور حالیم، ای یار، هامیدان اوزاقام، تنها
بو عُمرون باقیسیندا، سن منی جمعدن رها قیل
دئگیل یانیمداسان، توت اللریمی، ای مهِ رخشنده
اؤزومدن گماولوبدور جان، منی بیر لحظه پیدا قیل
سَسلهم، جان وئرم هر دم، باخیشلارینلا جانگیرام
بو عشقین عالمینده، منی باز سَنله رسوا قیل
بو وانفسایِ عالمده، بو مستلیک، می-یِ نابدیر
مِیسیز، سلیمی، ای لیلی، بو کؤنلوم، مستِ شیدا قیل
بو شبلر، بیر نفسله، صبحه دؤندر بو قارانلیغی
بو سیاه دونیامی، سن، بو نفسله، غرقِ فردا قیل
« سلطان یاووز سلیم »
ای که در بحرِ تفکّر، گوهری کَاندر مَکُن
خلوتِ دل را به نورِ بیبصَر، روشن مَکُن
عقلِ کل، آن پادشاهِ مُلکِ جانِ بیقرار
بیحضورِ فکرِ روشن، مُلکِ خود مسکن مَکُن
اندیشه، آن خورشیدِ تابانِ شبِ تاریکِ ماست
جانِ خود را دور از این انوارِ عالمافکن مَکُن
فکرِ حقبین، تیغِ برّان در کفِ صاحبدلان
جز به ذکرِ حق، تو این شمشیر را جوشن مَکُن
خاکِ غفلت بر سرِ دیهیمِ دانش مینشان
سلطنت جز در پیِ اندیشه، اندر تَن مَکُن
چون سلیمی دیده بگشا بر حقایق، دمبهدم
فکرِ پوچِ خلق را، زادِ ره و مأمن مَکُن
« سلطان یاووز سلیم »
ای که نورِ طلعتِ تو، عالمآرا کردهام
مستِ آن چشمم که از وی، عشق پیدا کردهام
رخصتی ده تا به بویِ گلشنِ وصلت رسم
زانکه دردِ اشتیاقَت، بیشکیبا کردهام
آن دو چشمِ فتنه، محرومم مکن از دیدنش
کز غمش صد قصّه در مجنون و لیلا کردهام
جرعهای از لعلِ شکربارِ خود بر جان فشان
کآنچنان نوشیدنش، در دل هویدا کردهام
تیرِ مژگانت نهان بر سینه بنشسته چنین
زان سبب در دامِ عشقت، جایِ مأوا کردهام
همچو نِی از بندبندم، نالهها خیزد مدام
استخوان سوده، در این ره جانِ خود را کردهام
عشقِ تو شیرینتراز شیرین و فرهاد است و بس
دستِ خود بر دامنِ آن یارِ رعنا کردهام
تبزده در آتشِ سوزانِ عشقت سوختم
این حیاتِ جاودان را، وقفِ سودا کردهام
گردِ شمعِ رویِ تو پروانه-وش رقصان شدم
دودمانم رفت و من، خود را به یغما کردهام
سلیمی خونِ دل، شد بر درت آبِ وضو
من که جز کویِ تو، درِ دگر نه پیدا کردهام
« سلطان یاووز سلیم »
از این قومِ دگررنگ و از این دوران، گریزانم
زِ خصمِ در لباسِ دوست، لرزان و هراسانم
به ظاهر یار و در باطن، خریدارِ متاعِ ما
از آن سستی که میفروشد ارزان، در هراسانم
چو در جایی رسد نادان، شود مستِ غرورِ خود
از این دونهمتانِ بیخرد، در رنج و حیرانم
هر آن کو خفته در خلوت، ولی بر پرده میتازد
زِ عصیانِ نهان و صورتِ عریان، گریزانم
کسی کو سرکِشَد دائم به کارِ این و آن، بیجا
زِ جولانِ چنین مردِ نقیصافسان، گریزانم
دبستان و دغلبازی، حکایتهایِ دیرین است
زِ هر چوپانصفت در مسلکِ کتمان، هراسانم
نمیزیبد مروت بر تنِ مردانِ بیمردی
از این نامردمان در مُلکِ جان، در رنج و نالانم
از نامردانِ این زمانه سلیم سخت بیزار است
که من از فتنهٔ این ناکسان، پیوسته لرزانم
« سلطان یاووز سلیم »
بلبلایدیم، ره-یِ عشقه دوشوب اولدوم زبون
خسه اولدو عشقیم، بو غلطدیر، بو حَزیندیر بو فسون
خسه گُل دئدیم، اؤزگه گُله خس دئدی، نادانلیقدیر
عقلِ ناقص، بو قارانلیق، دؤنوبدور، ائیلر جنون
شاهینِ بختیم، بلند پرواز ائدر، کرکس دئییل
لاشه ایچره، بو گؤزوم، گؤرمهدی بیر ذره سکون
رهبرِ گمراهِ اولان، منزله هرگز یئتمز
گرچه بانگِ جرس آلار، اولماز دئییل، اولماز فزون
نسبتِ سیمرغ و مگس، عالمِ جولاندا عیان
حُرمتِ میخانهده، هوسه اولماز هیچبیر قشون
آبِ کرجده صفا یوخ، آرزوم آرازین سویودور
یادِ یاران، قفسده اسیره، اولار بیر دَیرِ خون
غمخواریندیر شبِ تنهایی، سلیم، گؤز یاشین
بو غمدن قورتارار سنی، ائیلر بو جانی مَوزون
« سلطان یاووز سلیم »
آدمی در بندِ اندوه، چون نهان گردد دمی
در هوایِ بیکسی، بارانفشان گردد غمی
روزگارِ تیرهبختان چون خزان گردد به جان
فصلِ گلافشانِ آنان، در زمستان ماتمی
گر زِ داغِ قدِ رعنایی به بند افتد دلی
خلوتِ جانش به زندان، در پیِ آن درهمی
آن دو نرگسمستِ او چون خیره گردد بر رقیب
جانِ مسکینِ پریشان، در پیاش گردد کمی
زورقِ بشکستهٔ دل در یمِ پرشور و شین
غرقِ طوفان گشت و گم شد در میانِ مبهمی
گرچه داغِ لعلِ جانان کهنه شد بر سینه، باز
مرهمی آید که سازد عاقبت، آن مرهمی
دل به دریا زد سلیم، از بانگِ نای و نالهها
در میانِ نیستان، جوید چنان راهِ کمی
عطرِ زلفش چون بپیچد در مسیرِ دیدهها
اشکِ شوقی بر رخ آمد، غرقِ بارانِ یمی
بغضِ دیرین در گلو ماند و به شب فریاد شد
از جفایِ بیمهری، جان شده چون ماتمی
رفتی و از بیوفاییها، حکایتها بماند
سوزِ این هجرانِ ممتد، بر دلِ ما سلیمیا
« سلطان یاووز سلیم »
ای نگاریم، نامِ پاکین، عالمِ جاندا بویوک
گؤزدن اولدوم، سِندی شیشم، عمریم اولدو دؤنه-دؤک
اؤلومدیر چاره، دئدیم، بو غصّهنین درمانینا
وصلین اولمازسا، اؤلوم ده، دردِ هجراندان بویوک
اؤزگهم اولدو سن، من اولدوم، سن ده سندیر، ای عزیز
عالمین حِیرتیدیر بو، بیزدهدیر بو رسم و کؤک
دوست و دشمن، هر که دَردیم، دینلهدی، عاشق اولوب
بو نِگارین جلوهسیدیر، هر گؤزه اولدو کؤلک
او گؤزلرکی، سلیمی، رویون گؤردو، خوابِ غفلتده
بعدِ اول، گؤزلره باخماز، اولدو بو چشمهم کؤنک
« سلطان یاووز سلیم »