




عشقِ سُلطاندور که ائیلر کؤنلو قان، ائیلر اسیر
شاهِ عالم اولسا دَه، خاکیستایان، اول فقیر
ای گؤزهل، ناز ائیلهمه، صبحِ صفایِ رویه سن
شامِ تاری، طرّهیِ مشکین، ائدر بیر قیرغینسیز قیر
مجنونتک آواره اولدور، ویران اولور بو عالَم
ویرانهدیر عاقبت، بو مِیدان، اولار بیر دَیرِ پیر
مَن دئمیشدیم کؤنلومه، طفلیلیکده: دوشمه بو داما
بو پریرو حُسن ایله، اولماز دئدیم، ماهِ منیر
یوسفِ کنعانِ حُسندور، زنداندیر بو کؤنول
شیوندیر هر دم یولوندا، ائیلر بو عقلی زیر و زبر
بو محرمدیر جهانی، لِیک گلسن جانیما
عیدِ قرباندیر وصالین، ائیلر بو جانی پذیر
عشقِ پاکیزه سلیمی، ختمِ ایماندیر اونا
نورِ حقدیر، عاقبت، ائیلر بو جانی دِلپذیر
« سلطان یاووز سلیم »
تو در این قلبِ پُر از شور و طلب، فرمانروایی
من در آن مزرعهیِ عشقِ تو، آن داسِ رهایی
کس در این سینه ندارد به خدا جایِ تو، ای یار
تو گُلِ یاسی و در باغِ دلم، صاحبِ جایی
لبِ ملسات که چو گیلاسِ تری، سرخ و فریب است
بوسهای خواهم از آن لعلِِِ لبت، گر تو بیایی
با تو آن شیطنتات، فتنه بهپا گشته به هر سو
ای که در وسوسهیِ جانِ منی، اوجِ بلایی
شاهِ من هستی و دستانِ مرا، بندِ تو گشته
کیش و ماتام تو مکن، ای ورقِ آسِِِ خدایی
محوِ تماشایِ توام، در دلِ این سلطنتِ عشق
حکمِ این قلبِ تو، در دستِ سلیما به وفایی
« سلطان یاووز سلیم »
زخمِ ایام به جان گیر و، زِ تن پیر مگرد
از تماشایِ رُخِ خویش، در آیینه مگرد
خط مَکِش بر رخِ پیشانیِ خود با غم و آه
در پیِ نقشِ تنِ خسته و تصویر مگرد
میله در میله حصار است و، در این بندِ غمین
راضِیِ غل و در آن سلسله و زنجیر مگرد
دل مده بر گذرِ ثانیهیِ عمرِ گران
زودباور به «شبِِ رفتنِ تدبیر» مگرد
چشم بر مطلعِ خورشیدِ جهانتاب بدوز
چون گلی در دلِ سرمایِ زمستان، سیر مگرد
یال و کوپالِ تو شیری است، که بر باد مده
از بلندایِ جهان، در پیِ تسخیر مگرد
صبر پیشه کن و، در بازیِ تقدیر بساز
دلزده از سپهِ حشمتِ تقدیر مگرد
هرچه که بود، سلیم، در رهی از عشقِ تو باد
غرقِ در دفترِ اشکم، تو به تقصیر مگرد
« سلطان یاووز سلیم »
تعلّقِ خاریدیر، چک دامنین، ایدل، اوزاقدور
نفس، دامِ هوادیر، هر نه که گؤرسن، قاچاقدور
ثمر، بارِ مِحندیر، سروِ آزاد اول، ای جان
تَکبّر ائیلهمه، نهالیسن، بو گؤلزاردا باقدور
گؤرون بو گونلری، سَن غنچهتک، خندان اول، ای دوست
رِزِ پردهسیندن، مِیپرستتک، جاندا اورتاقدور
نه نیک و نه بدین، سَن حُکم ائیله، آینا تک قال
کیمیندیر بو تماشا؟ کؤنول حیران، اویانیقدور
عیوبِ خلقی گؤرمه، پردهپوش اول، عُریان اول
لباسِ حُرمتین، ای سَن، اؤزونه بیر یول، آیدیندور
گدا اؤز کلبهسینده شاهدیر، حدّیندن آشرما
بو تختینده، سلطانسان، اؤزونه بیر حریمدور
بلبلِ حافظتک، سلیما، زمزمه ائیله، ای جان
بو گلشنِ عرفاندا، خوشالحانلار اولان یولدور
« سلطان یاووز سلیم »
ماه چون در دیده آید، محوِ رویِ ماه توست
عالمی در یادِ تو، سرشارِ از دلخواه توست
خندهیِ تو چشمهیِ مهر است و جانبخشِ وجود
عاشقی در بزمِ جان، در پرتوِ درگاه توست
دستِ تو چون نکهتِ صبح است و بر جان میوزد
شعر با یادِ تو، همنامِ همان همراه توست
بیتو دل خاموش و سرد است، ای حیاتِ جانِ من
با تو اما هر غروب، آغازِ یکدم شاهِ توست
چون برآید صبحِ روشن از نگاهِ پُر فروغ
چشمِ من در خوابِ تو، لبریزِ از گُلجاه توست
رنگِ دیگر میزند بر آسمان، آن دیدهات
هر ستاره در حضورِ تو، چنان در راه توست
سلیمیا، مُهرِ عشقت تا ابد در جانِ ماست
بزمِ هستی با تو، در عالم مصفّا، ماهِ توست
« سلطان یاووز سلیم »
ای دلبر، عشقین ایله قلبیم مَواجدیر هر دم
بیر سؤزونله، جان وئرم، بو عهدِ پاکدیر هر دم
سینه ایچره مُهرِ وصلین، نقشِ قُدرتدیر، عیان
پادگانِ عشقده، جانباختگیدیر خدمتِ هر دم
لذّتِ وصلین کیمی هئچبیر حیاتین لذّتی یوخ
کامیابییه دهیین، تَرکِ خوشیدیر عُدتِ هر دم
بیشه-زارِ دهر، پُر از گرگ و دیوِ کینهدور
سَنسیز، ای جان، وحشتِ دنیادهدیر حِیرتِ هر دم
جنگِ اکبر، عرصهیِ جاندیر، عقل و دلده داغلار
استقامتدیر شعاریم، تختیصفت، شوکتِ هر دم
عالمِ امکان حَرَم، غرقِ احرامام، ای شاه!
قربتِ حقدیر، سلیم، نِیّتدیر بو خلوتِ هر دم
« سلطان یاووز سلیم »
ای دلبر، عشقین ایله قلبیم مَواجدیر هر دم
بیر سؤزونله، جان وئرم، بو عهدِ پاکدیر هر دم
سینه ایچره مُهرِ وصلین، نقشِ قُدرتدیر، عیان
پادگانِ عشقده، جانباختگیدیر خدمتِ هر دم
لذّتِ وصلین کیمی هئچبیر حیاتین لذّتی یوخ
کامیابییه دهیین، تَرکِ خوشیدیر عُدتِ هر دم
بیشه-زارِ دهر، پُر از گرگ و دیوِ کینهدور
سَنسیز، ای جان، وحشتِ دنیادهدیر حِیرتِ هر دم
جنگِ اکبر، عرصهیِ جاندیر، عقل و دلده داغلار
استقامتدیر شعاریم، تختیصفت، شوکتِ هر دم
عالمِ امکان حَرَم، غرقِ احرامام، ای شاه!
قربتِ حقدیر، سلیم، نِیّتدیر بو خلوتِ هر دم
« سلطان یاووز سلیم »
تو از شادی سخن گفتی و من، در ماتمام امشب
چه میدانی تو از اندوهِ دل، در عالمام امشب
به ظاهر خندهام بر لب، ولی در باطنام غوغاست
که آهِ دمبهدم باشد، نشانِ مَحرمام امشب
نمیدانم چه بد کردم که دنیا با مناش قهر است
که شادی کم، فراوان غصهها، همدمام امشب
ندانستم در این دنیایِ بیرحمِ پر از نیرنگ
که غم، قامت به هر کسبخشَد و شد درهمام امشب
شبی اسرارِ خود با ماهِ گردون بازگو کردم
که از حالم، فلک بارید و شد نمنمام امشب
برایِ رنجِ خود، سنگِ صبورِ خویشتن هستم
«سلیمی»، بیکس و تنها، به دردی مُبهمام امشب
« سلطان یاووز سلیم »
دُنیا بیر صندوقدور، یوکدور، بیزیمدیر بو سفر
بو سَفَرده، عُمرِ فانی، یئلتک اؤتوبدور، ایبشر
مرگِ زیبایِ خیالی، کؤنلومون آرامیدیر
هر گئجه، فیکریمدهدیر بو تیغِ برّان، پُر ضرر
قورخورام پنجرهدن، دوشمهگه ایچره بو یول
تیر و ترکش، اؤزگه بیلمز، اؤزگه بیلمز بو خبر
صندوقدور اَلینده، قورخو آخار گؤزلریندن
غملیدیر بو حالت، اولسون ای دلبر، سحر
چک بیزی، سؤندور بو شعله، ای نمرودِ روزگار
سیگارتک یاندیر بو جانی، اولسون خاکستر، اثر
مستِ رؤیا، دَلیدیر بو کؤنلومون اؤز حسرتی
داغلیدیر، دماوندتک، جاندا بو دردِ مستتر
خندهلرین نمکین، هر زهرِ هجراندان آغیر
جنگلِ دود، دودِ قارا، قلعهلردهدیر شرر
قصه آغلار چشمیندن، شاعرلر اولدی قافیه
مردِ میدان، خیاباندا، اؤلدو، اؤلدو بی-ثمر
تیغِ دشنه، آرخادان، یئتمیشدیر بو قتلمده گؤر
ماهیم، مریخده، منده قالدیم، بیر غمِ بیخطر
دؤندو چایِ داغ، اولدو سرد، دویمادین بو جاندان
بو جهان، بو زمان، وئردی بیزه بی-داد و ضرر
بو طوفاندا، سلیما، قورخورام اَلیندن گئدهسن
قورخورام دیواره دهینلر، ائدهلر سنی هدر
« سلطان یاووز سلیم »
پنبه از گوشات برون کن، بی تو سر نتوان نمود
دل به زیرِ پایِ تو، یارِ دگر نتوان نمود
حسرتِ هستی تویی، لذتبخشِ مستیها تویی
اصلِ تو، فرعِ تو، از تو گذر نتوان نمود
ناز و نیازِ دل تویی، محرمِ هر سرّ و راز
قبله و محرابِ من، بی تو سحر نتوان نمود
دام و دانه، حکایتِ یگانگیها هم تویی
ای نشانِ هر نشان، از تو حذر نتوان نمود
آن سوال و آن جواب، پیچ و خمِ گیسویِ تو
منظرِ خورشیدِ من، بی تو قمر نتوان نمود
روح و تن، یوسفِ من، جامه و پیرهن تویی
شهدِ گفتارِ من، بی تو شکر نتوان نمود
عاقل و دیوانهام، خانه و مونسام تویی
آتش و پروانهام، بی تو شرر نتوان نمود
جان و جهانِ من تویی، گنجِ روانِ من تویی
ای درِ یکتایِ من، بی تو گهر نتوان نمود
آبِ زلالِ من تویی، حُسنِ کمالِ من تویی
ای جمالِ ذوالجلال، بی تو بصر نتوان نمود
بی قرارِ تو، سلیم، عاشقِ آن نگارِ تو
مست و خمارِ رویِ تو، از تو گذر نتوان نمود
« سلطان یاووز سلیم »