ویرگول
ورودثبت نام
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

سلطان یاووز سلیم: فیلسوف‌شاه افلاطونی و مارکوس اورلیوسِ جهان اسلام

در میانِ جمع بودم، ناگهان دل رفت و شد

باورم نآمد که این‌سان، بی‌امان دل رفت و شد

​دوستان از او سخن گفتند و در وا شد، که یار

در حریمِ مجلس آمد، در همان دل رفت و شد

​چون نشستم در بر‌اش، گفتارِ من شد گم‌گشته‌ای

گفت شعرت را بخوان؟ زین‌دم کلام‌ام دل رفت و شد

​چون معلم آفرین‌ام گفت و، من چون کودکی

شوقِ مستی‌ام برآمد، در سکون‌ام دل رفت و شد

​از دیارِ منزوی، او آمد و سیب و کارد

زنجان‌ام شد مِهر‌بخش و، در جنون‌ام دل رفت و شد

​کاش آن شب دست بر زلف‌اش نمی‌بردم به ناز

چون زِ پیشانی فرو افتاد، خون‌ام دل رفت و شد

​کاش در برِ او نمی‌رفتم که اکنون در غمم

این پشیمانی چه سود؟ زین امتحان‌ام دل رفت و شد

​طوفانی است طبع‌ام، شد سپید‌ام سلیمی در بند

چون پریشان‌گشت حال‌ام، در خزان‌ام دل رفت و شد

« سلطان یاووز سلیم »


بو کؤنلوم عشقین ایچره دیوانه‌دیر، جانیم، مگَر که چه؟

صدف‌تک پاک و دُردانه‌م اولوب‌سان، سن، مگر که چه؟

​حیاتیم‌سان، ولیکن گؤزلرینده من غریب‌ام، آی

بیگانه تک گؤروب‌سن، ای دلبر، من مگر که چه؟

​شِمع‌لر باشیندا پروانه‌م، جگریم داغلار اوت‌دور

من یانارکن، سنین بیر باخیشین، آی، مگر که چه؟

​نفس‌لر گلدی، جان وئردی، منی غملرده قویدون سن

ویرانه خلوتیم‌ده اؤلورم من، ای مگر که چه؟

​خُمارِ گؤز، رقیب‌لرله، مستانه گؤرونور سن

بو قلبیم پاره‌لندی، گؤزون‌دن من مگر که چه؟

​دیوارا سؤیکه‌ندیم، تنهایی‌م، سِنمیشدیر قِدم‌لر

او مردانه‌ چئین‌لر، بو غم‌ده من مگر که چه؟

​نه فرهاد و نه شیرین‌دیر، بو افسانه‌دیر بیهوده

قورتار بو غم‌دن، سلیمی، جهان‌دا من مگر که چه؟

« سلطان یاووز سلیم »


گلینجه، شادلیق و ماتم، سراغیم‌دا عیان اولدی

او خنده‌لر، او گؤز یاش‌لار، بو جان‌دا میهمان اولدی

​دئگیلسن او اسکی یاز، گلیب‌سن تازه بیر دوردان

نه کال‌دیر بو گؤزل چهرین، نه خام‌دیر، گلِ‌جان اولدی

​مُسنّ اولدون، ولی حُسنون، اولوب‌دور داها هم پرشور

زنِ کامل، او افسون‌لار، عجب‌دور، که نه شان اولدی

​اوشاق‌لیق‌دا باخیش‌لارین، او آهو‌وار ایدی دایم

ایندی بیر مضطرب فاخته، بو سینه‌ده فغان اولدی

​او شیرین اخمِ کودک، گئدیب‌دیر، جایین آلمیش غم

لبِ خندانین ایچره، بو غم‌لر که نشان اولدی

​بو قلعه، بو تنِ لرزان، سؤرونور طوفان ایچره بیر

گلِ پژمرده‌تک، ساقی، قمارِ بو زمان اولدی

​دئدیم شعری، اوخو بیر دم، بو فاصله اوزاق اولسون

هامی جاده‌لر آواره، خِیابان‌دا خزان اولدی

​گئج اولدو گلماقین، ای بغض، اؤتوب‌دور روزگارِ عمر

بو آینا قارشوسیندا، سلیمیا، پیرِ زمان اولدی

« سلطان یاووز سلیم »


​در دیده بنگر، این دلِ پُرخون، فدایِ تو

بی‌تابِ لحظه‌یِ گذرِ دیده‌سایِ تو

​ای شاعرِ سپیده‌یِ صبحِ امیدِ من

من عاشقِ غزل‌ِ چشمانِ پُر‌بهایِ تو

​با جلوه‌یِ نگاهِ تو، پرواز می‌دهی

در غربتِ غروب، دلم در هوایِ تو

​تو مُنت‌هایِ جانِ منی، در هزار و یک

من در بدوِ عشق، هنوز در ابتدایِ تو

​آن جاودانه‌ترین درد و، آن ابتلایِ عشق

تب‌دارِ جنون‌ام و، مبتلایِ تو

​در انکسارِ قدسِ تو، در اوجِ بی‌خودی

ایمانِ من به درگاهِ باصفایِ تو

​هرچند تیغِ ویرانی‌ام در سرایِ تو

شأنِ من است محشور شدن در سرایِ تو

​مدحِ تو بی‌نیاز است و، ثنایِ تو بی‌نهایت

من زنده مانده‌ام به امیدِ ثنایِ تو

​در کنجِ آرزو به تمنّایِ دست‌گیری‌ام

تا آخرِ قصه‌یِ جان، سلیم آشنای تو

« سلطان یاووز سلیم »


​گاه باید بی‌خیالِ خلق و این عالم شوی

فارغ از اندوهِ بیهوده، دمی در غم شوی

​گر نبینند ارجِ خوبی‌هات، ای صاحب‌دلی

بهتر آن باشد که در چشمان‌شان، آدم شوی

​در میانِ کور و کرها، چشم و گوش‌ات را ببند

تا که در این عرصه‌یِ ناپاک، بی‌هم‌دم شوی

​آنکه را بخشودی و هرگز نفهمیدت، بران

باید این‌گونه نَرمی‌ را، تو ابریشم شوی

​آنکه قدرِ مِهرِ تو هرگز نداند، بی‌بهاست

حیفِ آن قلبی که با نااهل‌ِ تو هم‌دم شوی

​گاه باید خیمه برچید و، سفر آغاز کرد

بر جراحاتِ دلِ خود، ناگهان مرهم شوی

​خیز و بگذر از سرِ کویِ خسیسان، سلیمیا

تا زِ بندِ این دنی، در ذاتِ خود مُحکم شوی

« سلطان یاووز سلیم »


عالم ز بهرِ توست که کردم من آفرید

از روحِ خود دمیدم و، بازت گله رسید

​گفتم که ساجد‌اند ملائک، به امرِ من

نازت خریدم و، به تو صد لطف‌ها بدید

​جان و دلی فراتر از این وهمِ آدمی

بخشیدم و به نعمتِ من، باز هم شنید

​گفتم سپاسِ من بگو، تا بیشتر دهم

بر بخششِ نهانِ من، آن گله برکشید

​بنگر که پرده‌دریِ تو، بر من عیان بود

خواهانِ تو منم، که تو را صبر‌ام آرمید

​هر روز معصیتی و، من ندیده‌ام

بر سترِِ من، تو باز چرا گله کرده‌ای پدید؟

​صد بار خواندم‌ات به سرِ سفره‌یِ حضور

از صحبتِ مونسِ جان، گله‌ات شد امید

​رغبت نکردی به درِ خانه‌ام دمی

طاعتِ غیرِ من، به رهت شد مگر کلید؟

​بس نیست بندگیِ هوایِ تن و شیطان؟

بس نیست گله از من و از بختِ خود، شدید؟

​سلیم، من بخر‌یدم گله‌های تو را هم

تا کی زِ عالم و، زِ کسِ دیگرت نوید؟

« سلطان یاووز سلیم »


تاریم یوخ، پروازه یوخ‌دور هیچ گمانیم

گؤزون‌دن دل‌برِ مه، یوخ‌دور مکانیم

​تکبّر ائیله‌سَم، اؤز نَفسی‌م‌له‌یَم

یاد اوچون یوخ‌دور منیم، دیگر توانیم

​اگر ذره‌جه مِنّت اولسا، دؤن‌دوم

مَنِ سربلند، یوخ‌دور آستانیم

​تنیم‌دن پاره‌دیر، یانیم‌دا اولدور

بو دؤران‌دا نه‌دن یوخدور امانیم؟

​متاعیم، بیر اوووج یاشدیر بو یول‌دا

سنه بو اشکی‌دن یوخ‌دور بیانیم

​صفِ نامردِ دشمن، قلبِ میدان

منم یالقیز، یوخ‌دور هئچ لشکرانیم

​سلیمی، گئجه‌لر، زخمِ کهن‌دیر

او ماهِ دل‌ربا یوخ‌دور، فغانیم

« سلطان یاووز سلیم »


​بو درِ بسته، بو یاغمور، دوتوب‌دور عالمیم دلگیر

شبِ تکرارِ بی‌حَدّ‌دن، اولوب‌دور ماتمیم دلگیر

​آغیر بیر کوهِ غم‌دیر، هر گئجه آرخام‌دا بو بارین

نه سِرّ‌دیر بو یاران‌دان، اولوب‌دور محرمیم دلگیر

​نه‌ال وار، نه‌ده بیر یول، چرخِ پرگارِ فلک یورغون

اسیرم گردشِ تقدیره، چؤنوب‌دور هم‌دمیم دلگیر

​رنج‌لر کؤنلومو سیندیردی، رقیبِ وحشتِ هجران

خیالیم کؤچدو، رؤیادان، اوزولموش‌دور غمیم دلگیر

​سیلیبدیر نامیمی دونیا، بو دفترلرده یوخ نشانیم

بو مطلق خاموش‌لوق‌دان، ائدیبدیر اعظمیم دلگیر

​آینا ایچره‌کی عکسی‌م، یابانجی‌دیر منه هر آن

بو بی‌دیدارِ تصویره‌، نئجه سؤیلر کَمیم دلگیر

​حیاتیم خوابِ مرد‌ه‌دیر، بو نبضِ سردِ پندار‌دان

آخرِ کاره، سلیمی، ائدیبدیر عالمیم دلگیر

« سلطان یاووز سلیم »

ادبیاتفلسفهشعرعرفان
۲
۰
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید