




در میانِ جمع بودم، ناگهان دل رفت و شد
باورم نآمد که اینسان، بیامان دل رفت و شد
دوستان از او سخن گفتند و در وا شد، که یار
در حریمِ مجلس آمد، در همان دل رفت و شد
چون نشستم در براش، گفتارِ من شد گمگشتهای
گفت شعرت را بخوان؟ زیندم کلامام دل رفت و شد
چون معلم آفرینام گفت و، من چون کودکی
شوقِ مستیام برآمد، در سکونام دل رفت و شد
از دیارِ منزوی، او آمد و سیب و کارد
زنجانام شد مِهربخش و، در جنونام دل رفت و شد
کاش آن شب دست بر زلفاش نمیبردم به ناز
چون زِ پیشانی فرو افتاد، خونام دل رفت و شد
کاش در برِ او نمیرفتم که اکنون در غمم
این پشیمانی چه سود؟ زین امتحانام دل رفت و شد
طوفانی است طبعام، شد سپیدام سلیمی در بند
چون پریشانگشت حالام، در خزانام دل رفت و شد
« سلطان یاووز سلیم »
بو کؤنلوم عشقین ایچره دیوانهدیر، جانیم، مگَر که چه؟
صدفتک پاک و دُردانهم اولوبسان، سن، مگر که چه؟
حیاتیمسان، ولیکن گؤزلرینده من غریبام، آی
بیگانه تک گؤروبسن، ای دلبر، من مگر که چه؟
شِمعلر باشیندا پروانهم، جگریم داغلار اوتدور
من یانارکن، سنین بیر باخیشین، آی، مگر که چه؟
نفسلر گلدی، جان وئردی، منی غملرده قویدون سن
ویرانه خلوتیمده اؤلورم من، ای مگر که چه؟
خُمارِ گؤز، رقیبلرله، مستانه گؤرونور سن
بو قلبیم پارهلندی، گؤزوندن من مگر که چه؟
دیوارا سؤیکهندیم، تنهاییم، سِنمیشدیر قِدملر
او مردانه چئینلر، بو غمده من مگر که چه؟
نه فرهاد و نه شیریندیر، بو افسانهدیر بیهوده
قورتار بو غمدن، سلیمی، جهاندا من مگر که چه؟
« سلطان یاووز سلیم »
گلینجه، شادلیق و ماتم، سراغیمدا عیان اولدی
او خندهلر، او گؤز یاشلار، بو جاندا میهمان اولدی
دئگیلسن او اسکی یاز، گلیبسن تازه بیر دوردان
نه کالدیر بو گؤزل چهرین، نه خامدیر، گلِجان اولدی
مُسنّ اولدون، ولی حُسنون، اولوبدور داها هم پرشور
زنِ کامل، او افسونلار، عجبدور، که نه شان اولدی
اوشاقلیقدا باخیشلارین، او آهووار ایدی دایم
ایندی بیر مضطرب فاخته، بو سینهده فغان اولدی
او شیرین اخمِ کودک، گئدیبدیر، جایین آلمیش غم
لبِ خندانین ایچره، بو غملر که نشان اولدی
بو قلعه، بو تنِ لرزان، سؤرونور طوفان ایچره بیر
گلِ پژمردهتک، ساقی، قمارِ بو زمان اولدی
دئدیم شعری، اوخو بیر دم، بو فاصله اوزاق اولسون
هامی جادهلر آواره، خِیاباندا خزان اولدی
گئج اولدو گلماقین، ای بغض، اؤتوبدور روزگارِ عمر
بو آینا قارشوسیندا، سلیمیا، پیرِ زمان اولدی
« سلطان یاووز سلیم »
در دیده بنگر، این دلِ پُرخون، فدایِ تو
بیتابِ لحظهیِ گذرِ دیدهسایِ تو
ای شاعرِ سپیدهیِ صبحِ امیدِ من
من عاشقِ غزلِ چشمانِ پُربهایِ تو
با جلوهیِ نگاهِ تو، پرواز میدهی
در غربتِ غروب، دلم در هوایِ تو
تو مُنتهایِ جانِ منی، در هزار و یک
من در بدوِ عشق، هنوز در ابتدایِ تو
آن جاودانهترین درد و، آن ابتلایِ عشق
تبدارِ جنونام و، مبتلایِ تو
در انکسارِ قدسِ تو، در اوجِ بیخودی
ایمانِ من به درگاهِ باصفایِ تو
هرچند تیغِ ویرانیام در سرایِ تو
شأنِ من است محشور شدن در سرایِ تو
مدحِ تو بینیاز است و، ثنایِ تو بینهایت
من زنده ماندهام به امیدِ ثنایِ تو
در کنجِ آرزو به تمنّایِ دستگیریام
تا آخرِ قصهیِ جان، سلیم آشنای تو
« سلطان یاووز سلیم »
گاه باید بیخیالِ خلق و این عالم شوی
فارغ از اندوهِ بیهوده، دمی در غم شوی
گر نبینند ارجِ خوبیهات، ای صاحبدلی
بهتر آن باشد که در چشمانشان، آدم شوی
در میانِ کور و کرها، چشم و گوشات را ببند
تا که در این عرصهیِ ناپاک، بیهمدم شوی
آنکه را بخشودی و هرگز نفهمیدت، بران
باید اینگونه نَرمی را، تو ابریشم شوی
آنکه قدرِ مِهرِ تو هرگز نداند، بیبهاست
حیفِ آن قلبی که با نااهلِ تو همدم شوی
گاه باید خیمه برچید و، سفر آغاز کرد
بر جراحاتِ دلِ خود، ناگهان مرهم شوی
خیز و بگذر از سرِ کویِ خسیسان، سلیمیا
تا زِ بندِ این دنی، در ذاتِ خود مُحکم شوی
« سلطان یاووز سلیم »
عالم ز بهرِ توست که کردم من آفرید
از روحِ خود دمیدم و، بازت گله رسید
گفتم که ساجداند ملائک، به امرِ من
نازت خریدم و، به تو صد لطفها بدید
جان و دلی فراتر از این وهمِ آدمی
بخشیدم و به نعمتِ من، باز هم شنید
گفتم سپاسِ من بگو، تا بیشتر دهم
بر بخششِ نهانِ من، آن گله برکشید
بنگر که پردهدریِ تو، بر من عیان بود
خواهانِ تو منم، که تو را صبرام آرمید
هر روز معصیتی و، من ندیدهام
بر سترِِ من، تو باز چرا گله کردهای پدید؟
صد بار خواندمات به سرِ سفرهیِ حضور
از صحبتِ مونسِ جان، گلهات شد امید
رغبت نکردی به درِ خانهام دمی
طاعتِ غیرِ من، به رهت شد مگر کلید؟
بس نیست بندگیِ هوایِ تن و شیطان؟
بس نیست گله از من و از بختِ خود، شدید؟
سلیم، من بخریدم گلههای تو را هم
تا کی زِ عالم و، زِ کسِ دیگرت نوید؟
« سلطان یاووز سلیم »
تاریم یوخ، پروازه یوخدور هیچ گمانیم
گؤزوندن دلبرِ مه، یوخدور مکانیم
تکبّر ائیلهسَم، اؤز نَفسیملهیَم
یاد اوچون یوخدور منیم، دیگر توانیم
اگر ذرهجه مِنّت اولسا، دؤندوم
مَنِ سربلند، یوخدور آستانیم
تنیمدن پارهدیر، یانیمدا اولدور
بو دؤراندا نهدن یوخدور امانیم؟
متاعیم، بیر اوووج یاشدیر بو یولدا
سنه بو اشکیدن یوخدور بیانیم
صفِ نامردِ دشمن، قلبِ میدان
منم یالقیز، یوخدور هئچ لشکرانیم
سلیمی، گئجهلر، زخمِ کهندیر
او ماهِ دلربا یوخدور، فغانیم
« سلطان یاووز سلیم »
بو درِ بسته، بو یاغمور، دوتوبدور عالمیم دلگیر
شبِ تکرارِ بیحَدّدن، اولوبدور ماتمیم دلگیر
آغیر بیر کوهِ غمدیر، هر گئجه آرخامدا بو بارین
نه سِرّدیر بو یاراندان، اولوبدور محرمیم دلگیر
نهال وار، نهده بیر یول، چرخِ پرگارِ فلک یورغون
اسیرم گردشِ تقدیره، چؤنوبدور همدمیم دلگیر
رنجلر کؤنلومو سیندیردی، رقیبِ وحشتِ هجران
خیالیم کؤچدو، رؤیادان، اوزولموشدور غمیم دلگیر
سیلیبدیر نامیمی دونیا، بو دفترلرده یوخ نشانیم
بو مطلق خاموشلوقدان، ائدیبدیر اعظمیم دلگیر
آینا ایچرهکی عکسیم، یابانجیدیر منه هر آن
بو بیدیدارِ تصویره، نئجه سؤیلر کَمیم دلگیر
حیاتیم خوابِ مردهدیر، بو نبضِ سردِ پنداردان
آخرِ کاره، سلیمی، ائدیبدیر عالمیم دلگیر
« سلطان یاووز سلیم »