ویرگول
ورودثبت نام
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
خواندن ۶ دقیقه·۴ ماه پیش

سلطان یاووز سلیم: فیلسوف‌شاه افلاطونی و مارکوس اورلیوسِ جهان اسلام

​دوش چه نوشیده‌ای، ای دل! که این‌سان سرخوشی

دم زِ اسرارِ نهان، در پیشِ شاهان مکن

​باده‌یِ خاص‌ات که دادند، نقلِ جان‌ات گشته است

بویِ آن می می‌زند، نطقِ پریشان مکن

​روزِ اول جانِ تو، نوشید از میثاقِ عشق

خواجه‌یِ کون و مکانی، بندگیِ آن مکن

​دوشِ مستان ریختی می، وز برِ ما تاختی

دستِ ما گیر و دگر، آن‌گونه هجران مکن

​من همه مستِ وفا، راست‌ام چون تیرِ تو

تیرِ هستیِ مرا، بازیِِ پیکان مکن

​ای دلِ پاره‌ام! جانِ من، دیدنِ او چاره است

تکیه بر دنیا مکن، دل‌بسته‌یِ جان مکن

​نفخه‌یِِ حق در تو دم گشت و، دمِ اوست جان

بی‌هوایِ او دمی، در نایِ جان‌ات فغان مکن

​کارِ دل چون به استخوان رسید، او گفت خام

دم فرو بند از بیان، شکوه زِ جانان مکن

​گرگ‌ِِ نفس‌ات را تو در، رَم دادنِ رمه بین

چون شبان‌ام من تو را، خویش‌ات چو چوپان مکن

​مادرِ جان‌ات منم، شیرِ معرفت‌ام نوش کن

میلِ سویِ دایگان، در خانه‌یِ کآن مکن

​به سویِ شمسِ دین‌ات، سلیمیا، نظر باز کن

چشم بر سقفِِِ دگر، سویِ چراغ‌دان مکن

« سلطان یاووز سلیم »


ای کمان‌ابرو، ترحّم قیل، مَنِ مسکینِ زارِ

کیم قیلار آهی، تیکَر تیرِ جگرسوزِ دیارِ

​ای مه‌ِ انور، فروغِ جان وئر ای دلبر، گؤزوم‌دن

پادشاها، بیر نظر قیل، قویما درویشی خوارِ

​گناه‌دیر گؤز‌سوزلوق؟ دئییل‌دیر، هامی دونیادا گؤر‌ر

کیم که باخماز رویونا، گؤزسوزدو، اولدور شرمسارِ

​من کیمم؟ بیر بینوایَم، سن شاهِ عالی‌جاه و جبار

جنگِ قلبیم‌دیر نگاهین، ائیلر هر لشکرِ تارِ

​او کج‌رفتارِ زولفوندن، قاچاردیم، اولدی بیر سِحر

بس مبارک اشتباه‌دیر، اولدو کؤنلوم برقرارِ

​کورلار چاه‌دا دوشر، معذور‌دور، من گؤزله دوشدوم

رسمِ عشق‌دیر، اولدو کؤنلوم بو درین چاه‌دا یانارِ

​رنگِ زردیم‌دیر نشان، هجرین‌ده، لرزان‌دیر بو جان

بادِ تندِ عشقِ یاره، اولدو کؤنلوم بیر غبارِ

​سِحر ائدیب‌دیر چشمِ مستانین، سلیمی، بو دونیام

شاهدیم‌دیر بو سیه‌چشم، یوخدور اؤزگه بیر گواه اوزره

« سلطان یاووز سلیم »


​بازآ و در برِ من، شادمان‌ام کن امشب

هم‌صحبتِ این جانِ ناتوان‌ام کن امشب

​بی‌عشقِ تو این خانه، ویران‌سرایِ درد است

آبادِ این دلِِ بی‌خانمان‌ام کن امشب

​مجنونِ مستِ آن چشمِ پُر‌شرارِِ تو هستم

محبوبِِ دلِ پیر و هم‌جوان‌ام کن امشب

​مستانه پا بگذار بر چشمِ مشتاقِِِ من

بر جانِِ من، چون بادِِِ وزان‌ام کن امشب

​چون در کَمندِِِ زلفِِِ تو افتاده این دل

احیاگرِِِ این صیدِِِِ ناتوان‌ام کن امشب

​در گلشنِِِ جان، شوقِِِ دیدارِِِ تو جاری

چون بلبلِِِ نغمه‌خوانِِِ آن‌ام کن امشب

​با رسمِِِ عهد و وفا، دستِِِ من گیر و برخیز

در وادیِِِ عشق، تو قهرمان‌ام کن امشب

​آواره در بادیه‌یِِِ هجرِِِ تو گشتم، سلیم

لیلایِِِ من باش و، لیلایِِِ زمان‌ام کن امشب

« سلطان یاووز سلیم »


​شکر یا رب که منه نطق و بیان بخشیدین

ناتوان‌دیم، منه تاب و‌ توان بخشیدین

​سایه‌دیم من، اؤزومه هئچ نشانی یوخ‌ایدی

لطفِ حق‌دیر، منه نام و نشان بخشیدین

​هر نه ایستردیم او درگاهین‌دان، قیلدین عطا

قانع‌ام، لیک منه چوخ‌دان کلان بخشیدین

​بنده‌ام عاجز و مسکین، سرِ کویون‌دا سنین

نطفه‌یِ بی-جانی، روح و روان بخشیدین

​چشمِ رحمت‌له خطالاریمی اؤرتدون، ای شاه

هر نه ایستمیشم، اول دم آمان بخشیدین

​بخششین سری نهان‌دیر، بئله‌دیر جود و کرم

غیبِ عالم‌دن منه، بی‌گمان بخشیدین

​قالمادی طبعیم‌ده بیر ذره‌ شعور، ای معبود

بو روان‌ طبعیمه، ذوق و هیجان بخشیدین

​شاکرم، عشقین‌له کؤنلوم اولوب‌دور آباد

پیر و برنایه، بو دم، سوزِ نهان بخشیدین

​حکمتین‌دیر بو خزان، فصلی‌دیر تکبّر ائیله‌ینین

بارِ تواضع‌دن، سلیمیا، عیان بخشیدین

« سلطان یاووز سلیم »


مدت‌هاست خشکیده، گویی که فانی گشته‌ام

مومیاییِِِ نبردِِِِ این جهانی گشته‌ام

​نی حریفِ غصه‌ام دارو، نی آرام‌ام کند

زِ خشمِ خود بر خویش، تند و روانی گشته‌ام

​ذهن‌ام از خون و کفن، در فاجعه لبریز گشت

جیره‌خوارِِِِ دستِِِ آن قاتل‌ام و جانی گشته‌ام

​جایِ اندیشه، زبان‌ام از دهان‌ام می‌چکد

سرگرمِِِِ بازی‌هایِِِِ پوچِِِِ زبانی گشته‌ام

​جان‌ام از این شهر و مردم، گشته لبریزِ زِ زجر

در پیِِِِ مرثیه، محتاجِِِِ بی‌امانی گشته‌ام

​«ربّنا» از ناله‌یِِِِ آن زنِِِِ بدکاره، فاش

تازه در فکرِِِِ نویدِِِِ خانه تکانی گشته‌ام

​سلیمی، چون‌که من، فارغ زِ این آلودگی

در بندِِِِ خود، شورشیِِِِ آسمانی گشته‌ام

« سلطان یاووز سلیم »


​خیالین‌دا، او پنجره، یئل ایله بازی‌لر ائیلر

یئرین‌دیر خالی، کؤنلوم‌ده، او یکه‌تازی‌لر ائیلر

​نسیم‌دن عطرینی سوردوم، نئجه‌دیر اول شِکَر-خنده؟

سچی‌ن‌ده، اول پری‌نین، دَستی دست‌ازی‌لر ائیلر

​اوخور خورشید، سن‌سیز، رُخِ انور‌دا هر ساعت

بنازیر حُسنونه، هر گون سرافرازی‌لر ائیلر

​او ماهِ چارده، گؤرسه سنین اول جلوه‌یِ پاکین

حسادت‌دن بو کؤنلوم، قدِّ درازی‌لر ائیلر

​ساعت‌لر، سن گئدندن، بی-قرار‌دیر، تیک-تیک ائیلر غم

بو آواره دِماغیم، عجب‌ سازی‌لر ائیلر

​دِلیم طفل‌دیر، غوغا، بو سینه‌م‌ده، یئنه گؤر‌سن

هامی عالم‌ده، ای جان، شهرِ بازی‌لر ائیلر

​تلخ‌دیر هجرین، سلیمی، ولیکن بیر خیالی‌دیر

بو ویران قلبیمی، اول یار، بازسازی‌لر ائیلر

« سلطان یاووز سلیم »


​گر خطایی کردم و دارم، تو یا رب درگذر

عذرِِِِ این تقصیر می‌آرم، تو یا رب درگذر

​پایِ خجلت را نباشد ره به درگاهِِِِ تو هیچ

دستِِِِ حاجت سویِ تو دارم، تو یا رب درگذر

​گر گناه‌ام سخت بسیار است، رحمت بی‌پایان

بر من و بر کرده‌یِِِِ زارم، تو یا رب درگذر

​تو پذیرا باشی ایزد، هر که نادان است و مست

بر من و کردارِِِِ ناهنجارم، تو یا رب درگذر

​سرمایه‌یِِِِ نقدِِِِ عمر‌ام رفته و بی‌زر ماندم

در پیِِِِ این سودِِِِ بازارم، تو یا رب درگذر

​عهدِِِِ الست‌ام بود و بر آن عهدِِِِ «بَلیٰ»

هم بر آن اقرارِِِِ کهن‌کارم، تو یا رب درگذر

​بخششت عام است و می‌بخشی سزایِِِِ هر کسی

گر به این بخشش سزاوارم، تو یا رب درگذر

​ناامید از یار و اغیار، آمدم سویِ تو باز

در شبِِِِ ناامیدی، تو یارم، تو یا رب درگذر

​آبرویم نزدِِِِ خاصان نیست، اما چشمِِِِ خیس

آبِِِِ چشم‌ام گشته اقرارم، تو یا رب درگذر

​بر گناه و عیبِِِِ من، واقف تویی در غیبِِِِ راز

دست‌گیرم باش بر کارم، تو یا رب درگذر

​گفته‌ای بر زارِِِِ افتادگان، رحمت کنی

اینک آن افتاده‌یِِِِ زارم، تو یا رب درگذر

​ناله‌ام از سینه خیزد، درپذیر این آبِِِِ چشم

بر دلِِِِ مجروح و افکارم، تو یا رب درگذر

​ور چشیدم جرعه‌ای از میِِِِ آزارِِِِ هوس

زِ آرزویِِِِ خود به آزارم، تو یا رب درگذر

​با خیلِِِِ فغان‌ام، سلیمی، در هوایِِِِ رحمت‌ات

بر این فریادِِِِِ ناهنجارم، تو یا رب درگذر

« سلطان یاووز سلیم »


​فاش ائدیم، عشقِ جهان، بو جانیمین سوداسی‌دیر

دل‌سپردن، یارِ جانی، عُمرومون معناسی‌دیر

​عاشقِ صادق، فدا ائیلر بو یول‌دا، جان و سر

شیوه‌یِ دل‌دادگی، نظم و نثرِ دیبا‌سی‌دیر

​درسِ مهرین، مکتبِ عشق‌ده جان‌افزا ائیلر

عقل‌دن بیگانه قیلدی، بو نِگارین ادعاسی‌دیر

​روز و شب، رؤیایِ وصلین، ذهنیمین مهمانی‌دیر

حیف کیم، آزارِ جان‌دیر، بو نگارین جفاسی‌دیر

​باغِ عشقیم سبز اولوب‌دور، قافیه‌لر سبزِ مِهر

مشقِ دلبر، گلشنی‌دیر، بستانِ رؤیا‌سی‌دیر

​وادیِ دل‌دارلیق‌دا، رهسپارم هر زمان

شمعِ رُخساری، بو شب‌لر، شمعِ بی‌همتاسی‌دیر

​جان و دل، تقدیم ائتدیم، تا اولام مستِ وصال

او قارا گؤزلر، سلیما، عقلین استیلاسی‌دیر

« سلطان یاووز سلیم »


دلبرا، دل می‌سپارم تا تو دلدارم شوی

عاشقِ زارت بمانم تا که تو یارم شوی

​چون که فرهاد از فراق‌ات، راهیِ کوه و دلم

چون که مجنون، در غم‌ات رسوایِِِِ عالم می‌شوی

​جانِ خود بفروختم، آیا تو خریدار‌اش شدی؟

مستِ آن چشمت بمانم، تا تو غم‌خوارم شوی

​ترکِ مِی آسان بود، لیکن نگاه‌ات بر دلم

ای همه دار و ندارِ من، تو دلدارم شوی

​جز وصال‌ات آرزویی نیست، ای ماهِِِِ بلند

در خزانِ روزگار‌ام، فصلِِِِ بهارم می‌شوی؟

​رازِ دل بر تو نگاشتم، تا تو هم‌راز‌ام شوی

مونسِِِِ تنهایی‌ام، در شامِ تارم می‌شوی؟

​با کمالِِِِ افتخار، دعوت کنم از ساحت‌ات

میزبانِِِِ جانِِِِ تو، در کویِِِِ بارم می‌شوی؟

​این غزل، سلیمیا، تقدیمِِِِ رویِِِِ ماهِِِِ تو

گر نباشد کفرِِِِ مطلق، تو خدایم می‌شوی؟

« سلطان یاووز سلیم »


​اگر آرام‌دیر حالیم، بو شعرِ پر-فغان‌دا گؤر

گئجه‌لر، هر زمان، اشکین آخار هر بیر مکان‌دا گؤر

​وضو آلدیم قانیله، هر مصرعین، ای دوست، یازار‌کن

نئچون وئردیم بو کؤنلومو، بو دیل‌برِ جان-ستان‌دا گؤر

​اگر لرزان‌دیر بو شعریم، اگر ناله‌ن چیخار، ای جان

مِنی گؤزله، بو آواره، بو شعریم‌دیر، عیان‌دا گؤر

​عاشق‌دیم، قالمادیم اؤزوم‌دن، بو شعر ایچره ییخیلمیش‌دیر

اسیرِ خلقِ نادان‌ام، بو دردِ بی‌امان‌دا گؤر

​اگر خواندی بو اشعاریم، سنین‌دیر دردِ اینسان‌لار

بو رسوا حالیمی، عالم، بو ماتم‌لی زمان‌دا گؤر

​گلر بیر گون، بو دردی سَن ده هر دم درک ائدرسن، حیف

بو غصّه‌نی، سلیم، سن ده، اؤزون‌دن، بیر گومان‌دا گؤر

« سلطان یاووز سلیم »

ادبیاتفلسفهشعرعرفان
۵
۰
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید