




دوش چه نوشیدهای، ای دل! که اینسان سرخوشی
دم زِ اسرارِ نهان، در پیشِ شاهان مکن
بادهیِ خاصات که دادند، نقلِ جانات گشته است
بویِ آن می میزند، نطقِ پریشان مکن
روزِ اول جانِ تو، نوشید از میثاقِ عشق
خواجهیِ کون و مکانی، بندگیِ آن مکن
دوشِ مستان ریختی می، وز برِ ما تاختی
دستِ ما گیر و دگر، آنگونه هجران مکن
من همه مستِ وفا، راستام چون تیرِ تو
تیرِ هستیِ مرا، بازیِِ پیکان مکن
ای دلِ پارهام! جانِ من، دیدنِ او چاره است
تکیه بر دنیا مکن، دلبستهیِ جان مکن
نفخهیِِ حق در تو دم گشت و، دمِ اوست جان
بیهوایِ او دمی، در نایِ جانات فغان مکن
کارِ دل چون به استخوان رسید، او گفت خام
دم فرو بند از بیان، شکوه زِ جانان مکن
گرگِِ نفسات را تو در، رَم دادنِ رمه بین
چون شبانام من تو را، خویشات چو چوپان مکن
مادرِ جانات منم، شیرِ معرفتام نوش کن
میلِ سویِ دایگان، در خانهیِ کآن مکن
به سویِ شمسِ دینات، سلیمیا، نظر باز کن
چشم بر سقفِِِ دگر، سویِ چراغدان مکن
« سلطان یاووز سلیم »
ای کمانابرو، ترحّم قیل، مَنِ مسکینِ زارِ
کیم قیلار آهی، تیکَر تیرِ جگرسوزِ دیارِ
ای مهِ انور، فروغِ جان وئر ای دلبر، گؤزومدن
پادشاها، بیر نظر قیل، قویما درویشی خوارِ
گناهدیر گؤزسوزلوق؟ دئییلدیر، هامی دونیادا گؤرر
کیم که باخماز رویونا، گؤزسوزدو، اولدور شرمسارِ
من کیمم؟ بیر بینوایَم، سن شاهِ عالیجاه و جبار
جنگِ قلبیمدیر نگاهین، ائیلر هر لشکرِ تارِ
او کجرفتارِ زولفوندن، قاچاردیم، اولدی بیر سِحر
بس مبارک اشتباهدیر، اولدو کؤنلوم برقرارِ
کورلار چاهدا دوشر، معذوردور، من گؤزله دوشدوم
رسمِ عشقدیر، اولدو کؤنلوم بو درین چاهدا یانارِ
رنگِ زردیمدیر نشان، هجرینده، لرزاندیر بو جان
بادِ تندِ عشقِ یاره، اولدو کؤنلوم بیر غبارِ
سِحر ائدیبدیر چشمِ مستانین، سلیمی، بو دونیام
شاهدیمدیر بو سیهچشم، یوخدور اؤزگه بیر گواه اوزره
« سلطان یاووز سلیم »
بازآ و در برِ من، شادمانام کن امشب
همصحبتِ این جانِ ناتوانام کن امشب
بیعشقِ تو این خانه، ویرانسرایِ درد است
آبادِ این دلِِ بیخانمانام کن امشب
مجنونِ مستِ آن چشمِ پُرشرارِِ تو هستم
محبوبِِ دلِ پیر و همجوانام کن امشب
مستانه پا بگذار بر چشمِ مشتاقِِِ من
بر جانِِ من، چون بادِِِ وزانام کن امشب
چون در کَمندِِِ زلفِِِ تو افتاده این دل
احیاگرِِِ این صیدِِِِ ناتوانام کن امشب
در گلشنِِِ جان، شوقِِِ دیدارِِِ تو جاری
چون بلبلِِِ نغمهخوانِِِ آنام کن امشب
با رسمِِِ عهد و وفا، دستِِِ من گیر و برخیز
در وادیِِِ عشق، تو قهرمانام کن امشب
آواره در بادیهیِِِ هجرِِِ تو گشتم، سلیم
لیلایِِِ من باش و، لیلایِِِ زمانام کن امشب
« سلطان یاووز سلیم »
شکر یا رب که منه نطق و بیان بخشیدین
ناتواندیم، منه تاب و توان بخشیدین
سایهدیم من، اؤزومه هئچ نشانی یوخایدی
لطفِ حقدیر، منه نام و نشان بخشیدین
هر نه ایستردیم او درگاهیندان، قیلدین عطا
قانعام، لیک منه چوخدان کلان بخشیدین
بندهام عاجز و مسکین، سرِ کویوندا سنین
نطفهیِ بی-جانی، روح و روان بخشیدین
چشمِ رحمتله خطالاریمی اؤرتدون، ای شاه
هر نه ایستمیشم، اول دم آمان بخشیدین
بخششین سری نهاندیر، بئلهدیر جود و کرم
غیبِ عالمدن منه، بیگمان بخشیدین
قالمادی طبعیمده بیر ذره شعور، ای معبود
بو روان طبعیمه، ذوق و هیجان بخشیدین
شاکرم، عشقینله کؤنلوم اولوبدور آباد
پیر و برنایه، بو دم، سوزِ نهان بخشیدین
حکمتیندیر بو خزان، فصلیدیر تکبّر ائیلهینین
بارِ تواضعدن، سلیمیا، عیان بخشیدین
« سلطان یاووز سلیم »
مدتهاست خشکیده، گویی که فانی گشتهام
مومیاییِِِ نبردِِِِ این جهانی گشتهام
نی حریفِ غصهام دارو، نی آرامام کند
زِ خشمِ خود بر خویش، تند و روانی گشتهام
ذهنام از خون و کفن، در فاجعه لبریز گشت
جیرهخوارِِِِ دستِِِ آن قاتلام و جانی گشتهام
جایِ اندیشه، زبانام از دهانام میچکد
سرگرمِِِِ بازیهایِِِِ پوچِِِِ زبانی گشتهام
جانام از این شهر و مردم، گشته لبریزِ زِ زجر
در پیِِِِ مرثیه، محتاجِِِِ بیامانی گشتهام
«ربّنا» از نالهیِِِِ آن زنِِِِ بدکاره، فاش
تازه در فکرِِِِ نویدِِِِ خانه تکانی گشتهام
سلیمی، چونکه من، فارغ زِ این آلودگی
در بندِِِِ خود، شورشیِِِِ آسمانی گشتهام
« سلطان یاووز سلیم »
خیالیندا، او پنجره، یئل ایله بازیلر ائیلر
یئریندیر خالی، کؤنلومده، او یکهتازیلر ائیلر
نسیمدن عطرینی سوردوم، نئجهدیر اول شِکَر-خنده؟
سچینده، اول پرینین، دَستی دستازیلر ائیلر
اوخور خورشید، سنسیز، رُخِ انوردا هر ساعت
بنازیر حُسنونه، هر گون سرافرازیلر ائیلر
او ماهِ چارده، گؤرسه سنین اول جلوهیِ پاکین
حسادتدن بو کؤنلوم، قدِّ درازیلر ائیلر
ساعتلر، سن گئدندن، بی-قراردیر، تیک-تیک ائیلر غم
بو آواره دِماغیم، عجب سازیلر ائیلر
دِلیم طفلدیر، غوغا، بو سینهمده، یئنه گؤرسن
هامی عالمده، ای جان، شهرِ بازیلر ائیلر
تلخدیر هجرین، سلیمی، ولیکن بیر خیالیدیر
بو ویران قلبیمی، اول یار، بازسازیلر ائیلر
« سلطان یاووز سلیم »
گر خطایی کردم و دارم، تو یا رب درگذر
عذرِِِِ این تقصیر میآرم، تو یا رب درگذر
پایِ خجلت را نباشد ره به درگاهِِِِ تو هیچ
دستِِِِ حاجت سویِ تو دارم، تو یا رب درگذر
گر گناهام سخت بسیار است، رحمت بیپایان
بر من و بر کردهیِِِِ زارم، تو یا رب درگذر
تو پذیرا باشی ایزد، هر که نادان است و مست
بر من و کردارِِِِ ناهنجارم، تو یا رب درگذر
سرمایهیِِِِ نقدِِِِ عمرام رفته و بیزر ماندم
در پیِِِِ این سودِِِِ بازارم، تو یا رب درگذر
عهدِِِِ الستام بود و بر آن عهدِِِِ «بَلیٰ»
هم بر آن اقرارِِِِ کهنکارم، تو یا رب درگذر
بخششت عام است و میبخشی سزایِِِِ هر کسی
گر به این بخشش سزاوارم، تو یا رب درگذر
ناامید از یار و اغیار، آمدم سویِ تو باز
در شبِِِِ ناامیدی، تو یارم، تو یا رب درگذر
آبرویم نزدِِِِ خاصان نیست، اما چشمِِِِ خیس
آبِِِِ چشمام گشته اقرارم، تو یا رب درگذر
بر گناه و عیبِِِِ من، واقف تویی در غیبِِِِ راز
دستگیرم باش بر کارم، تو یا رب درگذر
گفتهای بر زارِِِِ افتادگان، رحمت کنی
اینک آن افتادهیِِِِ زارم، تو یا رب درگذر
نالهام از سینه خیزد، درپذیر این آبِِِِ چشم
بر دلِِِِ مجروح و افکارم، تو یا رب درگذر
ور چشیدم جرعهای از میِِِِ آزارِِِِ هوس
زِ آرزویِِِِ خود به آزارم، تو یا رب درگذر
با خیلِِِِ فغانام، سلیمی، در هوایِِِِ رحمتات
بر این فریادِِِِِ ناهنجارم، تو یا رب درگذر
« سلطان یاووز سلیم »
فاش ائدیم، عشقِ جهان، بو جانیمین سوداسیدیر
دلسپردن، یارِ جانی، عُمرومون معناسیدیر
عاشقِ صادق، فدا ائیلر بو یولدا، جان و سر
شیوهیِ دلدادگی، نظم و نثرِ دیباسیدیر
درسِ مهرین، مکتبِ عشقده جانافزا ائیلر
عقلدن بیگانه قیلدی، بو نِگارین ادعاسیدیر
روز و شب، رؤیایِ وصلین، ذهنیمین مهمانیدیر
حیف کیم، آزارِ جاندیر، بو نگارین جفاسیدیر
باغِ عشقیم سبز اولوبدور، قافیهلر سبزِ مِهر
مشقِ دلبر، گلشنیدیر، بستانِ رؤیاسیدیر
وادیِ دلدارلیقدا، رهسپارم هر زمان
شمعِ رُخساری، بو شبلر، شمعِ بیهمتاسیدیر
جان و دل، تقدیم ائتدیم، تا اولام مستِ وصال
او قارا گؤزلر، سلیما، عقلین استیلاسیدیر
« سلطان یاووز سلیم »
دلبرا، دل میسپارم تا تو دلدارم شوی
عاشقِ زارت بمانم تا که تو یارم شوی
چون که فرهاد از فراقات، راهیِ کوه و دلم
چون که مجنون، در غمات رسوایِِِِ عالم میشوی
جانِ خود بفروختم، آیا تو خریداراش شدی؟
مستِ آن چشمت بمانم، تا تو غمخوارم شوی
ترکِ مِی آسان بود، لیکن نگاهات بر دلم
ای همه دار و ندارِ من، تو دلدارم شوی
جز وصالات آرزویی نیست، ای ماهِِِِ بلند
در خزانِ روزگارام، فصلِِِِ بهارم میشوی؟
رازِ دل بر تو نگاشتم، تا تو همرازام شوی
مونسِِِِ تنهاییام، در شامِ تارم میشوی؟
با کمالِِِِ افتخار، دعوت کنم از ساحتات
میزبانِِِِ جانِِِِ تو، در کویِِِِ بارم میشوی؟
این غزل، سلیمیا، تقدیمِِِِ رویِِِِ ماهِِِِ تو
گر نباشد کفرِِِِ مطلق، تو خدایم میشوی؟
« سلطان یاووز سلیم »
اگر آرامدیر حالیم، بو شعرِ پر-فغاندا گؤر
گئجهلر، هر زمان، اشکین آخار هر بیر مکاندا گؤر
وضو آلدیم قانیله، هر مصرعین، ای دوست، یازارکن
نئچون وئردیم بو کؤنلومو، بو دیلبرِ جان-ستاندا گؤر
اگر لرزاندیر بو شعریم، اگر نالهن چیخار، ای جان
مِنی گؤزله، بو آواره، بو شعریمدیر، عیاندا گؤر
عاشقدیم، قالمادیم اؤزومدن، بو شعر ایچره ییخیلمیشدیر
اسیرِ خلقِ نادانام، بو دردِ بیاماندا گؤر
اگر خواندی بو اشعاریم، سنیندیر دردِ اینسانلار
بو رسوا حالیمی، عالم، بو ماتملی زماندا گؤر
گلر بیر گون، بو دردی سَن ده هر دم درک ائدرسن، حیف
بو غصّهنی، سلیم، سن ده، اؤزوندن، بیر گوماندا گؤر
« سلطان یاووز سلیم »